«Հայկական ժամանակ». Ըստ Սերժ Սարգսյանի` երկիրը կարծես թե չի դատարկվել, փողոցներում մարդ-մուրդ դեռ հանդիպում է

Սերժ Սարգսյանը օրեր առաջ Դավիթաշեն համայնքում ՀՀԿ ակտիվի հետ նախընտրական հանդիպման ժամանակ կրկին խոսեց արտագաղթից՝ հորդորելով թվերի հետ զգույշ լինել: Նրա ասածն այն էր, որ պետք չէ չափազանցնել թվերը, ողբերգական պատկեր նկարել. Հայաստանում վերջին 20 տարիներին միշտ էլ եղել է արտագաղթ, բայց երկիրը կարծես թե չի դատարկվել, փողոցներում մարդ-մուրդ դեռ հանդիպում է:

Ըստ «Հայկական ժամանակ»-ի՝ Սարգսյանը արտագաղթի խնդրի մասին բոլորովին այլ խոսակցություն կվարեր, եթե պաշտոնական վիճակագրության հետ ծանոթանալու նեղություն կրեր: Բայց մեր երկրում իրավիճակը այս առումով այնքան ահագնացող է, նույնիսկ վիճակագրական թվերի մեջ չարժե մտնել, ընդամենը պետք է շուրջդ նայես: Իսկ ավելի ճիշտ, չես էլ հասցնում շուրջդ նայել, երբ արտագաղթն ուղղակի քեզ վերցնում է իր ճիրանների մեջ, ուզում ես դու դա, թե ոչ:

«Վերջին 4-5 տարիների ընթացքում պարբերաբար՝ մեկ-երկու ամիս հաճախականությամբ հանդիպում էի X անձի հետ: Վերջինս աշխատանքի բերումով շփման շատ լայն շրջանակ ունի, սովորական քաղաքացիներից սկսած, շոուի բիզնեսի ներկայացուցիչներից և քաղաքական այրերի ընտանիքիների անդամներից վերջացրած: Ահա այս չորս-հինգ տարվա ընթացքում իմ յուրաքանչյուր այցելություն X անձին վերածվում էր «ցույցի»: Ցույց անում էր նա: Հիշեք վերջին տարիներին Հայաստանում կատարված քաղաքական զարգացումներն և կպատկերացնեք, թե ցույցն ինչ բովանդակություն ուներ: «Աննա ջան, բա հիմա ինչ ես ասում, սիրելիս, ինչ է լինելու, երբ ենք սրանց քշելու»: «Աննա ջան, մի լավ բան ասա, կոտորվեցինք, էլ չենք կարողանում ապրենք, օրուգիշեր սեփական քրտինքով աշխատում ենք, բայց էլի չենք հասցնում»: «Մեր շենքի ժողովրդով ավտոբուսով ամեն անգամ գալիս ենք միտինգ, հույսով, որ մի բան կփոխվի, սրանցից կազատվենք»: Ահա այսպիսին էր այդ անձի խոսակցությունը երեք-չորս տարի առաջ: Աստիճանաբար տոնայնությունը փոխվեց. «Չէ, ոնց մտածում եմ, սրանք շատ պինդ են կպած, սրանցից ազատվելը հեշտ չի լինի»: «Աննա ջան, ինչ են ասում վերևներում, երբ ենք հաղթելու, մարդիկ արդեն սկսում են գնալ երկրից, իմ այցելուներից շատերն արդեն գնալու մասին են խոսում: Բայց մենք չենք կոտրվում, ցույցերին միշտ գնում ենք, ամուսինս, շենքի ժողովուրդը, բա ի՞նչ անենք, Աննա ջան, մեր երկիրը թողնենք սրանց, գնանք օտարի հողում ապրենք, ում ա պետք տենց կյանքը: Էսքան աշխատել ենք, մեր քրտինքով տուն-տեղ ստեղծել, այդ ամենը ջնջենք, գնանք դուրս, ինչ ա թե, էս ֆաշիստները, տգետները գրավել են մեր երկիրը, մեզ էլ ճորտի նման են պահո՞ւմ»: Այսպիսին էին արդեն զրույցները 2-3 տարի առաջ: Սրանք փոքրիկ «ցույցերի» ընդհանուր բովանդակությունն են. իրականում դրանք երկար էին, թեժ, ցավով, զայրույթով, Հայաստանի հանդեպ անսահման սիրով լցված: Արդեն մեկ երկու տարի առաջ, մեր զրույցների հիմնական թեման երկիրը լքողներն էին: X անձը միայն ներկայացնում էր, թե իր հաճախորդներից քանիսն են արդեն գնացել, և քանիսն են պատրաստվում գնալ: «Գնում է ժողովուրդը, ով գալիս է, ասում է, վերջին անգամ եմ գալիս, մի շաբաթից գնում եմ, էլ մարդ չի մնացել: Մենք էլ գնա՞նք, ո՞ւր գնանք, էսքան տարի քրտինք են թափել, որ թողնենք սրանց ու գնա՞նք: Բայց դե, ժողովուրդը էլ չի դիմանում էս ստորացուցիչ, անարդար պայմաններին»: Վերջին մեկ տարվա ընթացքում հանգամանքների բերումով այդ անձին չէի հանդիպել: Բայց նրա փոքրիկ «ցույցերը» միշտ մտքումս էին: Մի քանի շաբաթ առաջ կրկին այցելեցի նրան: Ողջագուրվելուց հետո սովորականի նման հետաքրքրվեցի ընտանիքի անդամներով՝ (ունի 25 տարեկան որդի և 23 տարեկան դուստր, ամուսին, փեսա և 6 ամսական թոռնիկ):

- Լավ ենք, Աննա ջան: Տղաս, դե գնաց չէ՞: Ամերիկայում է: Ընկերները կանչեցին: Շատ լավ է: Skype-ով ամեն օր խոսում ենք: Ասում է՝ մամ, ստեղ մտնում եմ սեփական տները լողավազանները մաքրելու, ինձ «սըր»-ով են դիմում, էդտեղ նախարարությունում «գալստուկը» կապած ման էի գալիս, շան տեղ դնող չկար: Համ աշխատում է, համ էլ սովորում, այնտեղի դիպլոմ է պետք, որ մասնագիտությամբ աշխատի: Հա բա ի՞նչ, բա ստեղ մնար ի՞նչ աներ, ստեղ ապագա կա՞, էդ սովորածը ում է պետք, որ էս տգետներին ծառայի՞: Մենք էլ, Աստծուց առաջ չընկնեմ, եթե հնարավորություն եղավ, վիզան տան, կգնանք տղայիս մոտ:

Այս խոսքերը հատ-հատ, յուրաքանչյուրը մի քանի տոննա, ծանրացան գիտակցությանս մեջ: Խոսակցությունը դեռ շարունակվեց, բայց արդեն ի վիճակի չէի ընկալելու X-ի զրույցները: Մտածում էի նրա հրաշալի ընտանիքի մասին, կիրթ, պարկեշտ, խելացի և ունակ երեխաների մասին, ովքեր իրենց պոտենցիալով կարող էին միայն օգտակար լինել մեր երկրին և հասարակությանը, ովքեր դեռ պետք է ապրեին այստեղ, երեխաներ, ապա թոռներ ունենային, սերունդ ստեղծեին: Ու մտածում էի, որ այդ հարստությունն այլևս մերը չէ, դա այլևս ԱՄՆ-ինն է՝ մի տարի շուտ, թե ուշ:

Սերժ Սարգսյանը հորդորում է արտագաղթի մասին խոսելիս՝ զգույշ վարվել թվերի հետ: Թվերի հետ կարելի է ընդհանրապես չվարվել, իսկ ինչպե՞ս վարվել մարդկանց հետ»,- գրում է «ՀԺ» թղթակիցը: