Գազի հարցով «ընդվզում չկա»

Արամ Աբրահամյանը «Առավոտ»-ի խմբագրականում գրում է.

«2010 թվականի ամռանը Ֆրանսիայում բազմահազարանոց ցույցեր էին անցկացվում: Կառավարությունը այն ժամանակ իշխանության գլխին էին Սարկոզիի գլխավորած աջ ուժերը] օրինագիծ էր ներկայացրել, ըստ որի'2018 թվականին թոշակային տարիքը բարձրացվելու էր 60-ից մինչեւ 62 տարեկան: Ֆրանսիացիները, պարզվում է, չէին ուզում հավելյալ երկու տարի աշխատել և ակտիվորեն բողոքում էին արհմիությունների և ձախ կուսակցությունների կոչով: Հայաստանում գազի գինը պատրաստվում են բարձրացնել 67 տոկոսով և ոչ թե 5 տարի հետո, այլ հենց հիմա, բայց փողոցներում զանգվածային բողոքի նշաններ աոայժմ չեն նկատվել: Պատճառը թերևս այն է, որ մեզ մոտ չկան արհմիություններ, մեր մեջ ասած՝ չկան նաև աջ կամ ձախ կամ որևէ այլ քաղաքական ուժեր: Կան հղփացած, չափը կորցրած, այսպես կոչված, «քրեաօլիգարխներ»՝ իրենց արբանյակներով, ինչպես նաև մի քանի տասնյակ գործիչներ, որոնք անկեղծության այս կամ այն աստիճանով քննադատում են իշխանավորներին:

Անվանել այդ խմբերը «իշխանություն», «ընդդիմություներ», «կուսակցություններ» հնչեղ անուններով՝ չափազանցություն է: Այդ քննադատող գործիչները կարողանում են ժամանակ առ ժամանակ Ազատության հրապարակում հավաքել մի քանի հազար դժգոհ մարդու մի քանի հարյուր հազար դժգոհներից), հավաքվածները մեծագույն հաճույքով լսում են «քրեաօլիզարխների» հասցեին թունդ խոսքերը, վանկարկում են, սուլում են, ցանկանում են գնալ Բաղրամյան 26 և... գնում են իրենց տներով:Բայց ուշադրություն դարձրեք՝ մարդիկ Ազատության հրապարակում հավաքվում են գլխավորապես այն միջոցառումից հետո, որը դարձյալ պայմանականորեն կոչվում է «նախագահական ընտրություններ»:

Պայմանականորեն՝ որովհետև եթե չկա իշխանություն և ընդդիմություն, ապա ո՞ր հրաշքով պիտի անցկացվեն իսկական ընտրություններ՝ դա իրականում տեխնիկական գործընթաց է, որը պաշտոնականացնում է իշխանության վերարտադրությունը: Բայց մարդիկ փողոց են դուրս գալիս հենց նման միջոցառումների ժամանակ: Ինչո՞ւ: Որովհետև նրանք հույս ունեն, որ «չար թագավորին» կփոխարինի «բարի թագավորը», որի արդյունքում նրանք կսկսեն լավ ապրել:Մեր քաղաքական մշակույթը ենթադրում է, և մեր գործիչներն էլ այդպես են կողմնորոշում քաղաքացիներին, որ փողոց կարելի է դուրս գալ միայն իշխանափոխության պահանջով, մնացած պահանջները մանր են և անկարեւոր:

Հիմա եթե ընդդիմադիրներն ասեն՝ «դուրս եկեք փողոց և պահանջեք, որ գազը չթանկանա», նրանց կոչին քչերը կհետեւեն, որովհետև ընդդիմադիրների ստանդարտ վարքագիծը հետևյալն է՝ «տվեք մեզ իշխանություն, և հաջորդ իսկ օրը գազի գինը կդաոնա երկու կոպեկ»:

Իսկ այդ փաստարկը կաշխատի միայն հաջորդ նախագահական ընտրությունների ժամանակ:Մինչև հասարակությունը չստեղծի իր սեփական կառույցները և չսովորի պայքարել իր իրավունքների և ոչ թե իշխանափոխութւան համար, իշխանությունը կանի այն, ինչ կուզի: Օրինակ՝ կբարձրացնի գազի գանը: Մարդիկ կդժգոհեն, կբողոքեն կյանքից՝ ամեն մեկն իր անկյունում, և սուսուփուս կվճարեն գազի համար՝ նոր սակագնով: Կամ կգնան այնպիսի մի երկիր, որտեղ գազի վարձն իրենց աշխատավարձի կեսը չի տանում»