Տղա՛ս, դու պետք է հպարտ ապրես՝ որպես Վահե Ավետյանի որդի

Հրայր Ասլանյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է.

«-Մայրիկ ինչ-կա,ինչ°ու ես հուզված

-Ոչինչ տղես, այսօր հայրիկի մահվան տարելիցն է

-Գիտեմ մայրիկ ու շատ լավ քեզ հասկանում եմ,ու շատ քեզ շնորհակալ եմ

-Ինչի° բալես

-Դե որ այսքան տարի դու սուրբ պահել ես մեզ, ես հպարտանում եմ քեզանով,բայց հիշում ես ինչ էիր դու ինձ խոստացել -Ի՞նչ

-Խոստացել էիր, երբ չափահաս դառնամ պետք է պատմես իմ հոր մասին ու թե ինչպես նա զոհվեց

-Եթե խոստացել եմ կպատմեմ

-Ինձ շատ հետաքրքիր է թե ով է եղել իմ հայրը և ինչպես է նա զոհվել: Բարեկամներս ու հարազատներս շատ են սիրում ինձ միշտ ասելով որ ես իմ հոր նման եմ, հորս ընկերները ասում են որ հպարտանում են ինձանով քանի որ ես հորս նման հոգով մաքուր ու մարդկային եմ: Երբ բանակի մասին խոսում ենք բոլորն ասում են հորդ նման հայրենասեր ես:

-Այո տղաս ես հպարտ եմ որ դու հորդ ես նման

-Իսկ ինչպիսի°ն էր իմ հայրիկը մամ

-Նա շատ էր սիրում մեզ, շատ նվիրված էր իր գործին, սիրում էր իր հայրենիքը, երկար տարիներ բանակում բժիշկ էր աշխատում, բուժում էր բոլորին, զինվորների հանդեպ առանձնահատուկ հոգատար էր: Ու միշտ ասում էր –յուրաքանչյուր զինվոր մի հայ օջախ ծուխ է, պետք է առողջ լինի որպեսզի մեր երկիրն ու նրա սահմանները ամուր լինեն:

-Հետո մամ ջան

-Հետո –չէր սիրում ազնվություն չունեցող մարդկանց, չէր սիրում սուտասան մարդկանց,տանել չէր կարողանում վախկոտներին:Միշտ ասում էր իմ տղեն պետք է ճիշտ տղամարդ մեծանա, հայրենիքի համար պիտանի ու լավ մարդ պետք է դառնա:

-Մամ ջան ես խոստանում եմ որ կկատարեմ իմ հոր ցանկությունը: Ես շատ եմ լսել որ նրան սպանել են բայց երբեք չեմ հասկացել թէ ինչպես կարելի է նման մարդու սպանել: Միշտ սպասել եմ այս օրվան որպեսզի քեզանից լսեմ ճիշտն ու իրականությունը: Խնդրում եմ մամ ջան պատմի։

-2012 թվականի հունիսի 22: Ընկերներով գնացել էին քաղաքից դուրս ծնունդ նշելու: Հետո մի պահ եկավ տուն սպորտային համազգեստը փոխեց, ասեց գնում ենք ռեստորան մի քիչ երաժշտություն լսենք ու գանք: Դրանից հետո զանգ ստացանք և իմացանք որ պապային տարել են հոսպիտալ: 12 օր անգիտակից պարկեց: Ողջ բժշկությունը իր բոլոր հնարավորությունները ներ դրեց,ամբողջ ազգը աղոթում էր: 12 ծանր օրեր: Բոլորս՝ հարազատ թե բարեկամ, ընկեր թե ծանոթ մնում էինք հոսպիտալում:

-Իսկ ին՞չ էր եղել

-Հարված էր եղել գլխին: 12 օր հետո ամսի 29-ին մեզ ասեցին որ ՎԱՀԵ ԱՎԵՏՅԱՆԸ մահացավ:

-Մի հուզվիր մայրիկ: Ես չէի ցանկանում որ դու նորից ապրես այդ պահերը,չէի ցանկանում քեզ ցավ պատճառել

-Չէ տղաս այդ օրվանից մինչ օրս ես ամեն տարի հունիսի 29 վերապրում եմ նույն ցավը

-Իսկ ո°վ էր հարվածել

-Այդ ռեստորանի տիրոջ թիկնապահները

Ու մայրը արտասունքն աչքերին որդուն պատմեց իրողությունը կապված ամուսնու դաժան սպանության հետ: Որդին նայում էր մոր լացող աչքերին, տանջված դեմքին-լսում էր թէ ինչպես են դաժանաբար սպանել հորը: Նրա աչքերում լցված արյունը խոսում էր վրեժի մասին: Նա չդիմացավ, գրկեց մորը և ասաց

-Ես վրեժ կլուծեմ մամ ջան և իմ հոր մահվան և քո յուրաքանչյուր արցունքի ու տանջված վարկյանի համար

-Ոչ տղաս, դու պետք է հպարտ ապրես որպես Վահե Ավետյանի որդի, կատարես նրա ցանկուրյունները ոչ թէ դառնաս մարդասպան: Աստված արդեն նրանց պատժել է: Նրանք մարդասպաններ են և նրանց երեխաները իմանալով այդ մասին լքել են իրենց ծնողներին, և նրանցից շատերը այսօր փողոցում են հայտնվել հիվանդ և անօգնական: (Չնայած մայրը չգիտեր թէ ինչ ճակատագիր են ունեցել մարդասպանները բայց ստեց,ստեց որդուն կյանքում առաջին անգամ, ստեց որպեսզի փրկի նրա կյանքն ու ապագան,որպեսզի որդու մեջ սառեցնի վրեժի ցասումը, քանզի նրանց համար ամենամեծ պատիժը Աստծո դատաստանն է լինելու։