Ես տղամարդ եմ, մուրացկան չեմ. հիվանդ մորը սեփական աշխատանքով պահող փոքրիկ տղայի հուզիչ պատմությունը

Երեկ նստած եմ մեքենայիս մեջ, ծանոթիս եմ սպասում։ Մոտենում է մի տղա՝ 10-12 տարեկան, ձեռքում շիշ և կտոր.

- Քեռի, լվանա՞մ մեքենայի անվադողերը: Ինչքան տաք՝ տաք, ուղղակի ինձ շատ է փող պետք:

Նայում եմ՝ ճոխ հագնված չէ, բայց մուրացկան էլ չէ: Տակնուվրա արեցի գրպաններս, գտա 50 ռուբլի (մոտ 450 դրամ), մեկնում եմ դեպի տղան։

Չի վերցնում։

- Ինձ հենց այնպես փող պետք չէ: Ես մուրացկան չեմ,- նեղացած ասում է տղան և շրջվում, որ հեռանա։ Հետ եմ կանչում։

- Ապակիները ու լուսարձակները սրբի, խնդրում եմ,- արդեն հարգանքով եմ նայում նրան։

- Ես այս շորով անվադողեր ու անվահեծեր եմ լվանում, այն կարող է քերծել Ձեր մեքենայի պատուհաններն ու լուսարձակները:

- Լավ,- ասում եմ,- մաքրի անվադողերը:

Մինչ նա մաքրում էր, հարցնում եմ ծնողների մասին, առանց անցնելու հաճախորդ-սպասարկողի հարաբերությունների սահմանը։ Պատմում է: Ապրում է մոր հետ։ Հայրը մահացել էր կես տարի առաջ, իսկ մայրը հիվանդ էր և մի քանի ամիս աշխատել չէր կարող, ինքն էլ ստիպված էր աշխատել դեղեր և սնունդ գնելու համար:

-Մուրացկանություն չեմ անի: Ես առողջ եմ, ձեռքերս էլ, ոտքերս էլ տեղն են: Ես տղամարդ եմ, ինչ կարողանում եմ, դա եմ անում, բայց փող պետք է աշխատեմ: Առավոտյան դպրոց, երեկոյան աշխատում եմ։ Երբեմն խանութում եմ օգնում. աղբն եմ թափում, կամ էլի ինչ-որ բան։

Հանում եմ գրպանիցս 300 ռուբլի (մոտ 2600 դրամ), տալիս եմ նրան։ Նորից չի վերցնում։

- Շատ եք տալիս: Իմ արածն այդքան չարժե,- նորից զարմացնում է ինձ տղան:

Հազիվ համոզում եմ վերցնել 300 ռուբլին, ասում եմ, որ այսքան եմ գնահատում նրա աշխատանքը։

Վերցնում է գումարը, շնորհակալություն հայտնում ու մոտենում հաջորդ մեքենային։

Նայում եմ հետևից, մտածում եմ. տա աստված առողջություն այն կնոջը, ով ծնել և դաստիարակել է այսպիսի տղամարդու։ Թող նա առողջանա, և նրանց մոտ ամեն ինչ լավ լինի։ Երեխաների ձեռքում պետք է խաղալիքներ լինեն, այլ ոչ թե անվադողեր լվանալու շոր։

Գրառումը՝ «Դեսից-դենից» բլոգից