Հեղափոխություն անող չկա

«Հանրապետություն» կուսակցության նախագահ Արամ Սարգսյանը կարծում է, որ այսօրվա ընդդիմությունը, եթե, իհարկե, անկեղծ է իր մտադրությունների մեջ, պետք է հրաժարվի մանդատներից՝ հարուցելով խորհրդարանական, ապա նաև իշխանության ճգնաժամ: Մինչև Արամի ասածի բովանդակությանն անցնելը՝ նկատեմ, որ նա նման բան հորդորելու, պահանջելու իրավունք ունի, որովհետև քաղաքական սկզբունքից ելնելով՝ 2003-07թթ-ին բոյկոտել է ԱԺ աշխատաքները՝ հրաժարվելով նաև պատգամավորական աշխատավարձից, իսկ խորհրդարանական վերջին ընտրություններից հետո հրաժարվեց մանդատից, որովհետև անհաղթահարելի հակասություններ ուներ ՀԱԿ ղեկավարության հետ:

Այլ խնդիր է, որ հեղափոխական առաջարկ անում են ուժերի, գործիչների, ովքեր հեղափոխություն անելու ցանկություն ունեն: Եռյակի այսօրվա քաղաքականությունը որոշում են ոչ թե երեք կուսակցությունների ղեկավարները, ոչ թե, նույնիսկ, ԲՀԿ Քաղխորհուրդը, այլ մեկ մարդ՝ Գագիկ Ծառուկյանը՝ միայնակ կամ այս կամ այն մարդկանց հետ խորհրդակցելով: Ես կամ որևէ մեկն այնքան միամիտ չենք, որ Լևոն Զուրաբյանի հեղափոխական հռետորաբանությունը շփոթենք Եռյակի իրական քաղաքականության հետ, որի հիմքում կոնկրետ բիզնեսմենի բավականին սառը հաշվարկն է:

Մի խոսքով՝ Արամ Սարգսյանն առաջարկը սխալ հասցեով է անում, որովհետև Հայաստանում, մեղմ ասած, հեղափոխություն անող չկա:

Հեղափոխությունը քայլերի ամբողջականություն է, որը չի կարող մեկ հանրահավաքի՝ թեկուզ՝ հուժկու, կամ էլ՝ մանդատներ վայր դնելու հետևանք լինել: Համակարգը կարող է պարալիզացվել հետևողական ու բազվավեկտոր ու բամահարթակ գործողությունների հետևանքով: Անշուշտ, դրա դրսևորումներից մեկը կարող է լինել մանդատներից հրաժարումը, որը, սակայն, ոչ մի բան չի փոխի, եթե փողոցն ակտիվ չէ, կամ իշխանության ներսում չեն առաջացել կոնկրետ «ճաքեր»:

Իշխանություն-Եռյակ այսօրվա դիմակայությունը, դասական իմաստով, չի տեղավորվում իշխանություն-ընդդիմություն պայքարի հետ: Դա պայքար է ոչ թե համակարգը փոխելու, այլ ներհամակարգային ավելի բարենպաստ վիճակում հայտնվելու համար:

Յուվեցի Կարոյին կամ Բիլաջոյի Գրիշին ես չեմ պատկերացնում հեղափոխականի դերում, ԲՀԿ-ում չկան նաև գավրոշներ, ովքեր պատրաստ լինեն հեղափոխության «կեղտոտ» գործը կատարելուն:

Պատահական չէ, որ այս անգամ Հայաստանի ներքաղաքական զարգացումները հետընտրական չեն ու նույնիսկ կապ չունեն ընտրությունների հետ:

Ու դա բնական է, որովհետև համակարգի այսօրվա «նայողը» երեք տարի հետո հեռանալու է՝ Սահմանադրության ուժով, ու համակարգի սեգմենտներից մեկը, օգտագործելով իր «այլընտրանքային» կարգավիճակը, երաշխիքներ է ուզում էս գլխից՝ երաշխիքներ, որ կյանքի պիտի կոչվեն ընտրական հերթական ցիկլից հետո:

Ըստ այդմ՝ Արամ Սարգսյանի առաջարկն անկեղծ է, սակայն անիրագործելի ու հասցեատեր չունեցող:

Սուրեն Սուրենյանց