Հանրահավաքները վերածվեցին «մանրահավաքների»

Եվս մեկ ասուլիս - «մանրահավաք» - երթ, այս անգամ նույնպես՝ «Ոտքի, Հայաստան» շարժման կողմից: Ընդհանրապես, սակավամարդ միջոցառումները գնալով շատանում ու սովորական բան են դառնում: Եթե առաջ «մանրահավաքներ» հիմնականում Պարույր Հայրիկյանն էր կազմակերպում, ապա հիմա արդեն Հայրիկյանն այդ հարցում տասներորդական պլան է մղվել:

«Նոր Հայաստանի» յուրաքանչյուր սակավամարդ միջոցառում մատնվում է անհաջողության, սակայն դրանից միջոցառման կազմակերպիչները հետևություններ չեն անում և կազմակերպում են հաջորդ սակավամարդ միջոցառումը՝ խորին համոզմունք հայտնելով, որ «ամբողջ ազգն» իրենց հետ է: Իսկ այսօրվա երթի արդյունքում եղավ այն, ինչ սպասելի էր. երթի սակավաթիվ մասնակիցները շարժվելով դեպի Գլխավոր դատախազություն՝ մոտ մեկ ժամ մնացին դատախազության շենքի առջև, և նրանց այդպես էլ ոչ ոք չմոտեցավ: Իհարկե, իրենք առաջին հերթին կմեղադրեն պետական մարմիններին, դատախազության ներկայացուցիչներին, բայց երբեք չեն մտածի՝ միգուցե իրենց պարզապես լուրջ չե՞ն ընդունում:

Ընդդիմադիր պայքարի հարցում շատ կարևոր է այդ պայքարի արդյունավետությունը գնահատելու և իրերին սթափ նայելու, նաև սեփական սխալներից դասեր քաղելու ունակությունը: Այո, ընդդիմադիր ուժը կարող է սխալ մարտավարություն ընտրել, սակայն մի քանի անընդմեջ ձախողումն առնվազն պետք է դաս լինի և մտածելու տեղիք տա, որ միգուցե ինչ-որ բան ճիշտ չի արվում, կամ էլ պայքարելու ֆորմատն է անարդյունավետ: Որոշ ընդդիմադիր ուժեր կարողացան դա գիտակցել և փոխել իրենց մարտավարությունը, ընտրել ավելի արդյունավետ գործիքներ: Բայց, ցավոք, ոչ բոլորը...

Ընդդիմության՝ սխալ մարտավարություն ընտրելը, բոլոր տեսակի սխալներն իրականում բավականին ցավոտ անդրադարձ են ունենում հասարակության վրա, որովհետև այս դեպքում սպանվում է ժողովրդի հույսը, հավատը, և հենց հաջորդական ձախողումների արդյունքում է նաև, որ մեր երկրում հանրահավաքները վերածվեցին «մանրահավաքների»: Իսկ եթե ընդդիմադիր ուժը դասեր չի քաղում և գիտակցված կերպով շարունակում է «տապալվելը»՝ միաժամանակ արժեզրկելով ընդդիմադիր դաշտը, ուրեմն մնում է ենթադրել, որ միգուցե նրան այդպես է պետք:

Կարեն Վարդանյան