Երբ հանդուրժողականությունը դառնում է չարիք

Սելին Գյորեն անունով 24-ամյա գերմանուհին, ով համատեղության կարգով նաև Գերմանիայում ռասիզմի դեմ պայքարող ակտիվիստուհի է, հրապարակային ներողություն է խնդրել վերջերս իրեն բռնաբարած մուսուլման-միգրանտ-«բռնաբարներից»՝ այն բանի համար, որ վերջիններս իրեն բռնաբարել են: Նա հայտարարել է, որ շարունակելու է պայքարել հանուն այն «գաղափարի», որ «բռնաբարների» հանդեպ ատելություն չլինի, որովհետև դա ռասիզմ է: Այսինքն՝ եթե նախկինում կարելի էր կարեկցել միգրանտների կողմից բռնաբարվածներին, ապա ներկայումս մնում է նրանց միայն շնորհավորել, ինչպես նաև «շնորհավորել» տվյալ հասարակությանը՝ իրենց երկրում կործանարար արժեհամակարգի հաղթանակի առթիվ: Եթե այսօր «եվրոպական» անվանվող արժեհամակարգի հիմքում հանդուրժողականությունն է, իսկ հանդուրժողականությունը ծայրահեղացվելով վեր է ածվել չարիքի, ապա արդեն կարող ենք ասել, որ գործ ունենք չարիքի արժեհամակարգի հետ:

Ես համոզված եմ, որ մուսուլման-միգրանտ-«բռնաբարները» չեն գնահատի ուղեղի հետ ակնհայտ խնդիրներ ունեցող նմանատիպ եվրոպացի կանանց հանդուրժողականությունը, ավելին՝ նրանք էլ ավելի ոգևորությամբ կշարունակեն իրենց «բռնաբար» գործունեությունը եվրոպական մի շարք երկրներում և կերջանկացնեն բազմաթիվ կանանց, միգուցե նաև՝ հանդիսատես «տղամարդկանց»:

Այս ամենի մեջ ինձ մխիթարում է երկու բան. առաջինը՝ Հայաստանում մուսուլման-միգրանտներ չկան, ու հուսով եմ՝ երբեք չեն լինի, և երկրորդը՝ մենք հանդուրժողականության այդպիսի ավելցուկ չունենք:

Կարեն Վարդանյան