Օլիմպիական պապին

Երևան-Գյումրի մայրուղին հենց ավարտվի ու մտնես քաղաք տանող գլխավոր փողոցը, աջ կողմում է, ում էլ հարցնես, միանգամից տեղը ցույց կտան...

Երաևանից Գյումրի եկող լրագրողս փնտրում էր Արթուր Ալեքսանյանի անվան հունահռոմեական ըմբշամարտի մանկապատանեկան մարզադպրոցը։

Քաղաք հասնելուն պես հետևից հրահանգներին ու սկսեցի հետաքրքվել, թե ինչպես կարող եմ այնտեղ հասնել։ Ոչ ոք չէր պատասխանում հարցիս։ Մարդիկ չգիտեին։

Վերաձևակերպեցի հարցս՝ թե բա ոնց գտնեմ Արթուրի դպրոցը...

Հարցիս հաջորդեցին ուրախության նշաններն ու մի քանի րոպեից այնտեղ էի։

Հենց մուտքի մոտ հանդիպեցի Արթուրի պապիին՝ Վիկտորին, ով երկար տարիներ է՝ աշխատում է դպրոցում։ Թոռնիկն իր աչքի առաջ է մեծացել, իր աչքի առաջ է անցել մարզական ուղին։ Ասում է համոզված էր, որ հենց նա է բերելու բաղձալի ոսկին։

-«Աղջիկ ջան, բառերով դժվար է նկարագրելը... Ան հիշեցի ու էլի հուզվեցի։ Ուֆ, չլացել հնարավոր չէ։ 26-ի գիշերն էլ գուկա Արթուրս, ազգովի ենք դիմավորելու»,-ասում է պապն ու հազիվ զսպում լացը։

Արթուրը խոստացել է, որ օլիմպիական ոսկուց հետո կամուսնանա. սա հուսադրում է 25-ամյա երիտասարդի հարազատներին՝ երազում են սպիտակ արջի հարսանիքի մասին։

Էմոցիոնալ զրույցն ավարտելուց հետո նա սկսում է խոսել իր նոր կոչումի՝ օլիմպիական պապի լինելու մասին։

Կատակում ենք՝ կար Հռոմի պապ, հիմա եղավ նաև Օլիմպիականը։

Գյումրիում նրանց հենց այդպես էլ դիմում են։

Մեկ-մեկ ամաչում է, մեկ-մեկ հպարատանում ու միշտ ժպտում՝ ախր ինքը Արթուրի պապիկն է, այն առյուծի, որն օրինակ է դարձել հարյուրավոր մարզիկների համար։

-«Քաղաքային երթուղիում ինձ հա նկատում են, տեսնել է պետք, թե ինչ ուրախություն է, տո ծափ կուդան, տո ձեռքս կսեղմեն, արդեն մարդ չիդե ինչ ռեակցիա տա»,-պապին շարունակում է պատմել ու ժպտալով հավելում՝ հարմարվել է նոր անունին։

Թե գյումրեցիները, թե Վիկտոր պապին հավատացած են, որ սա Արթուրի վերջին օլիմպիական ոսկին չէ՝ հավատացած են, որ առաջիկա տարիներին մարզիկն ավելացնելու է իր ոսկիների քանակը։

Անի Սահակյան