Քաղաքական ցինիզմի ավելցուկ

Երբ ՏԻՄ ընտրություններից անմիջապես հետո իշխանության որոշ շրջանակներ արմատական ընդդիմությանն առաջարկեցին վայր դնել մանդատները, ապա սկսեցինք գործ ունենալ ակնհայտ քաղաքական ցինիզմի հետ: Նույնիսկ քաղաքակիրթ աշխարհում ՏԻՄ ընտրությունները կարող են արմատապես փոխել կուսակցությունների մարտավարությունը, տեղաշարժեր առաջացնել կուսակցական մարմիններում, սակայն չեն հանգեցնում պատգամավորական մանդատները վայր դնելուն:

Բայց քաղաքակիրթ աշխարհին հանգիստ թողնենք, որովհետև նրա քաղաքական մշակույթն արժե վկայակոչել, եթե անցկացնում ենք ընտրություններ, որոնք գոնե հեռավոր նմանություն կունենան եվրոպական ընտրություններին: Հայաստանյան ընտրությունները տեղավորվում են «քաղաքական առևտրի» տրամաբանության մեջ:

Ընդ որում՝ այդ տրամաբանության կրող են թե՛ իշխանությունները, և թե՛ իրենց ընդդիմադիր համարողները: Բայց, եթե վերադառնանք իշխանության որոշ շրջանակներում արմատավորված տրամաբանությանը, ապա այսօր խորհրդարանում հանրապետական ոչ մի պատգամավոր չպետք է լիներ, որովհետև գործող ԱԺ-ի ձևավորման լեգիտիմությունը վիճահարույց է անգամ միջազգային զեկույցներում: 

Բայց, եթե նույնիսկ ընդունենք, որ գործող խորհրդարանը, որի մեծամասնությունը հանրապետականներ են, լեգիտիմ է, ապա ՀՀԿ խմբակցության պատգամավորները դարձյալ պետք է վայր դնեն մանդատները:

Առնվազն այդպես պետք է լինի ընդդիմությանը «մանդատազրկողների» տրամաբանությամբ, որովհետև ՀՀԿ-ի թեկնածուները նույն Գյումրիում և Վանաձորում տոկոսային արտահայտությամբ, ավելի քիչ քվեներ են ստացել՝ կասկածի տակ դնելով խորհրդարանական այսօրվա մեծամասնության քաղաքական լեգիտիմությունը:

Եթե խոսենք քաղաքական պատասխանատվության մասին, Հովիկ Աբրահամյանի օրինակով, թոշակառու պետք է դառնան բոլոր այն պատգամավորները, ովքեր սատարել են նրա կառավարությանը: Ֆինանսների նորանշանակ նախարար Վարդան Արամյանն ասել է, որ վերջին երկու տարիներին Հայաստանի տնտեսությունը շոկ է ապրել: Բա ովքե՞ր են տնտեսական շոկի պատասխանատուները, եթե ոչ՝ ձախողված կառավարությանը կրծքով պաշտպանողները: 

Բայց ցավալին այն է, որ ցինիզմը բնորոշ է ոչ միայն իշխանություններին, օրինակ, ՀԱԿ-ը թե՛ Գյումրիում, թե՛ Վանաձորում վերջին հորիզոնականում է հայտնվում, հետո սկսեց ընտրողներին անուղղակի մեղադրել կաշառվելու մեջ: 

Ընտրողները փող են վերցրել, գործարքի են գնացել իշխանությունների հետ. սա ճիշտ է, արդարացի է նաև իշխանությանը հասցեագրված քննադատությունը, բայց ստեղծված վիճակի հիմնական պատասխանատուն ընդդիմությունն է: Մարդիկ փողով են քվեարկում, երբ չեն տեսնում իրական այլընտրանք, փոփոխությունների հեռանկար:

Երբ մի քանի հարյուր ձայն ստացած կուսակցությունն ապրիլին իշխանափոխություն է խոստանում, իր ցինիզմով լյումպենացնում է հասարկությանը՝ ավելի հեշտացնելով ընտրական գործընթացը մանիպուլացնելու իշխանության գործը: 

Սարգիս Հակոբյան