ՔՊ-ական պաշտոնյաներից ովքե՞ր են «ջրից չոր» դուրս եկել. մաս 13

Շարունակելով ջրից չոր դուրս եկած ՔՊ-ական նախկին և ներկա պաշտոնյաների շարք՝ այսօր կանդրադառնանք բնապահպանության նախկին նախարար Էրիկ Գրիգորյանին:

 Գրիգորյանը, իրավամբ, կարող է համարվել Նիկոլ Փաշինյանի կաբինետի այն անդամներից մեկը, ով ամենաշատն է հայտնվել տարատեսակ աղմկահարույց պատմությունների կենտրոնում: Օրինակ, պաշտոնը ստանձնելուն պես ի հայտ եկավ վերջինիս կապը «Լիդիան Արմենիա» ընկերության հետ, որտեղ  Գրիգորյանը աշխատել էր: Այն բանից հետո, երբ մամուլում ակտիվորեն սկսվեց քննարկել Գրիգորյանի երբեմնի համագործակցությունը Լիդիանի հետ, բնապահպաններն, Ամուլսարում տեղի ունեցող զարգացումների ֆոնին, նախարարին մեղադրեցին հօգուտ Լիդիանի լոբբինգ իրականացնելու մեջ, մինչդեռ ինքը` Գրիգորյանը,  արդյունաբերական հսկայի ստվերային համագործակցության հետ բոլոր կապերն, իհարկե, հերքեց: Գրիգորյանի անունը հոլովվեց կրկին Ամուլսարի հանքի շահագործման համատեքստում, սակայն արդեն Ջերմուկի ավագանու վրա ճնշումներ գործադրելու առումով: 

Ամուլսարի թեման դեռ չփակված նախարարը մեկ այլ պատմության կենտրոնում հայտնվեց, պատմություն, որը սակայն կարող էր անչափ թանկ գին նստել Հայաստանի վրա՝ ավարտվելով Սևանա լճի կորուստով: Բանն այն է, որ զեկուցելով, թե ինչ քայլեր են կատարվել Սևանի փրկության ուղղությամբ` նախարարը ոչ ավել, ոչ պակաս հայտարարել էր, որ Սևանը ինքնամաքրվում է և անհանգստանալու առիթներ չկան, ավելին՝ նա «հանգստացրել» էր հասարակությանը` պնդելով, որ ոչ միայն Սևանն է ծաղկել, այլ նաև Սև ծովը: Դրանից հետո նախարարը հայտնվեց հանրության քննադատության կենտրոնում, շատերի կարծիքով Սևանի մաքրման հարցում պատկան մարմինները դանդաղել էին և միանգամից չէին գործադրվել անհրաժեշտ բոլոր քայլերը (անգամ պատգամավորներից բողոքներ հնչեցին, որ Գրիգորյանը չէր ներկայացել Սևանի հարցով ԱԺ կարևոր քննարկմանը) և դա էր պատճառը, որ իրավիճակը դուրս էր եկել վերահսկողությունից: 

Գրիգորյանը հայտնվեց մամուլի ուշադրության կենտրոնում, կապված պետականորեն պաշտպանվող ազգային պարկի տարածքում։ երկրաբանական հետազոտությունների թույլտվություն տրամադրելու հետ: Շատերի կարծիքով` այդ թույլտվության օրինականությունը հարցեր էր առաջացնում: Դեպք եղավ, երբ նախարարին անգամ մեղադրեցին սահմանադրության մի քանի հոդված խախտելու մեջ: