Կհերիքի՞ արդյոք Անահիտ Ավանեսյանի դուխը՝ հետևելու գործընկերների օրինակին

Երեկ հայ հասարակությունը հերթական անգամ շոկի մատնվեց, երբ պարզ դարձավ, թե ինչ պայմաններում են Աբովյանի դիահերձարանում պահվել պատերազմում  զոհված տղաների մասունքները: Առողջապահության նախարար Անահիտ Ավանեսյանը ով մի ամիս առաջ հերքում էր, որ նման բան ընդհանրապես հնարավոր է և որևէ մասունք ծնողներից չի թաքցվում՝ ապացույցների ներկայացումից հետո ստիպված եղավ ընդունել իր բացթողումը և ներողություն խնդրել հանրությունից: Ինչպես հասկանում եք՝ հրաժարականի մասին նախարարը անգամ չի էլ մտածում, մինչդեռ թվարկենք մի քանի «բացթողումներ», որոնք արել են Ավանեսյանի միջազգային գործընկերները և որոնցից հետո հրաժարականի դիմում են ներկայացրել՝ չսահմանափակվելով ֆեսյբուքյան ներողություններով:

Ռուսաստանյան Sputnik V պատվաստանյութի ձեռքբերման հարցով ծագած սկանդալի ֆոնին հրաժարական է տվել Սլովակիայի առողջապահության նախարար Մարեկ Կրայչին: Իսկ պատճառը ընդամենը այն է, որ պատվաստանյութի խմբաքանակը ներկրելու մասին պայմանագիրը կնքվել էր առանց նախնական քաղաքական կոնսուլտացիաների՝ իշխող քաղաքական կոալիցիայի հետ:

Իսպանիայի Առողջապահության նախարար Անա Մատոն հրաժարական է տվել՝ կոռուպցիոն սկանդալի պատճառով: Ինչպես պարզվել է` նրա նախկին ամուսինը ներգրավված է եղել կաշառակերության մեջ:

Էկվադորի առողջապահության նախարար Խուան Կառլոս Սեվայոսը հրաժարականի դիմում էր ներկայացրել՝ պատվաստման ենթակա քաղաքացիների ցանկում պետական պաշտոնյաների հերթը առաջ գցելու համար: Հանրային ճնշման արդյունքում` նախարարը հեռացավ զբաղեցրած պաշտոնից:

Չեխիայի առողջապահության նախարար Պետր Արենբերգերը հրաժարականի դիմում է ներկայացնել՝ ֆինանսական հայտարարագիրը թերի ներկայացնելու պատճառով:

Այն բանից հետո, երբ Հորդանանի հիվանդանոցներից մեկում թթվածնային բալոնների պակասից գրանցվեց հինգ պացիենտի մահ՝ հրաժարական ներկայացրեց այդ երկրի առողջապահության նախարարը` բացթողման պատասխանատվությունը վերցնելով իր վրա:

Ռումինիայի առողջապահության նախարար Վիկտոր Կոստակեն հրաժարականի դիմում գրեց միայն այն բանից հետո, երբ ընդամենը առաջարկել էր պարտադրել թեստավորվել Բուխարեստի բոլոր բնակիչներին: Այս հանգամանքը այնքան էր զայրացրել ռումինացիներին, որ նախարարը հանրային ճնշման արդյունքում՝ մեկ առաջարկի պատճառով հեռացավ զբաղեցրած պաշտոնից:

Ինչպես տեսնում ենք՝ Ավանեսյանի գործընկերները հեռացել են զբաղեցրած պաշտոններից անհամեմատ ավելի մեղմ բացթողումների պատճառով, մինչդեռ տիկին նախարարը որոշել է սահմանափակվել ընդամենը ներողություն խնդրելով, ինչը ստեղծված իրավիճակում և նման իրողությունների բացահայտումից հետո միանգամայն անընդունելի է՝ թե՛ քաղաքական, թե՛ բարոյական տեսանկյունից: Հանուն հայրենիքի պաշտպանության զոհված տղաների մասունքները պոլիէթիլենի մեջ հատակին դարսելն ու պահելը, 7 ամիս շարունակ  այդ տղաների հարազատներին և հանրությանը ստելը չի կարող համարվել սոսկ բացթողում, և նախարարը չի կարող այս պատմությունից դուրս գալ միայն պատասխանատվությունը ընդունելով, դրան պետք է հաջորդեն նաև կոնկրետ քայլեր՝ հրաժարականի տեսքով: Տարբերությունը Անահիտ Ավանեսյանի և իր միջազգային գործընկերների միջև թերևս այն է, որ վերջիններս առաջնորդվել են ոչ թե ամեն գնով պաշտոնը պահելու ցանկությամբ և մոլուցքով, այլ` հանրային կարծիքով և շահով...