Ֆրանսիայի և Հայաստանի դիվանագետները ինտենսիվ հանդիպումներ են ունենում` նոյեմբերի 9-ի եռակողմ համաձայնագիրը դելեգիտիմիզացնելու համար. MK

Московский комсомолец-ը գրում է. «Ըստ որոշ տվյալների` Ֆրանսիայի և Հայաստանի դիվանագետները ինտենսիվ հանդիպումներ են ունենում Երևանում, Փարիզում և Նյու Յորքում, որտեղ գտնվում է ՄԱԿ-ի կենտրոնակայանը, որպեսզի փորձեն դելեգիտիմիզացնել 2020 թ. նոյեմբերի 9-ին Լեռնային Ղարաբաղում հրադադարի վերաբերյալ եռակողմ համաձայնագիրը: Ինչպես գիտեք, այս փաստաթուղթը ստորագրել են Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը, Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը և ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը: Փաստացի այն դադարեցրել է պատերազմը տարածաշրջանում:

Այնուամենայնիվ, այս փաստաթուղթը ստորագրած երեք կողմերից մեկը, հնարավոր է, այսօր այլ շահեր ունի:

Դիվանագիտական ​​միջավայրին մոտ կանգնած մեր աղբյուրի փոխանցմամբ, Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնը և Նիկոլ Փաշինյանը քննարկում են նոր ծրագիր ընդունելու հնարավորությունը, որն առաջարկում է վերանայել Լեռնային Ղարաբաղում իրավիճակի վերաբերյալ ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի նախկին բանաձևը:

 Եկեք անկեղծ լինենք, եթե այս տեղեկատվությունը հաստատվի, ապագայում նման քայլը կարող է լուրջ հետևանքներ ունենալ ողջ համաշխարհային քաղաքականության վրա:

Հնարավոր է` Փարիզը, ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի նոր բանաձեւ ընդունելով, ցանկանում է ստեղծել ստատուս-քվո, որտեղ խաղալու է առաջին ջութակի դերը: Բացի այդ, ըստ այս նախագծի, հնարավոր է, որ քննարկվում է ոչ միայն ֆրանսիական զորքերը Հարավային Կովկաս բերելու և հայ-ադրբեջանական սահմանի երկայնքով տեղակայելու, այլև Ղարաբաղ մտնելու հնարավորությունը»: 

Պարբերականը նշում է, որ հենց Նիկոլ Փաշինյանն էր առաջինը բարձրաձայնում Հայաստանում արտաքին միջամտության գաղափարը, և նա կրկնում է այդ գաղափարը 2021 թվականի հուլիսի 17-ին ԵԽ նախագահ Շառլ Միշելի հետ հանդիպման ժամանակ:

«Հարկ է նշել, որ Շառլ Միշելը Մակրոնի հովանավորյալն է, քանի որ նա իր դիրքի համար պարտական ​​է Եվրամիությունում Ֆրանսիայի նախագահին: Նշենք, որ Միշել - Էմանուել Մակրոն - Նիկոլ Փաշինյանը ներկայացնում է իրենից մի տեսակ «պոպուլիստների դաշինք»: Հնարավոր է, որ այս կերպ Ֆրանսիան ցանկանում է Հայաստանը վերածել Անդրկովկասում իր անձնական աշխարհաքաղաքական ֆորպոստի:

Ֆրանսիայի ամբիցիաները հասկանալի են: Ըստ ամենայնի, ղարաբաղյան պատերազմի նոյեմբերյան ելքը և եռակողմ համաձայնագիրը, որոնք հիմնականում կնքվել են Վլադիմիր Պուտինի ջանքերի շնորհիվ, չեն բավարարել Էմանուել Մակրոնի հավակնությունները: Եվ այն ամենը, ինչ հիմա տեղի է ունենում, պարզապես տարածաշրջան վերադառնալու և այնտեղ հենակետ ձեռք բերելու փորձ է:

Հասկանալի է, որ ռուսական դիվանագիտությունը չպետք է քնի: Ռուսաստանը, որպես ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի մշտական ​​անդամ, իրավունք ունի վետո դնել ցանկացած բանաձեւի վրա, հատկապես այն որոշումների, որոնք այս կամ այն ​​կերպ կարող են ազդել իր սեփական շահերի վրա: Ի վերջո, Ղարաբաղից հետո կարող է գալ Ղրիմի հերթը:

Հասկանալի է, որ այս մեծ խաղի մեջ Հայաստանի վարչապետը կարող է միայն ծառայել որպես մեծ քաղաքականության մանր  խաղազինվոր: Եվ մենք գիտենք, թե  ի վերջո ինչպես են գլխավոր խաղաքարերը վերաբերվում նման խաղազինվորներին»: