Կիևի մանկական հիվանդանոցին հարվածել է Ուկրաինական ՀՕՊ-ի հրթիռը

Հրապարակ օրաթերթը գրում է․

Մեր երկիրը Նիկոլի վարչապետությամբ գլորվում է անդունդ, իսկ «ժողովրդավարները» կամ արևմտամետները պահանջում են դատապարտել Կիևի հրթիռակոծումը: Չնայած ռուսական հրթիռներով հարված է հասցվել ոչ թե հիվանդանոցին, այլ դեռևս խորհրդային տարիներից մայրաքաղաքում տեղակայված ռազմական գործարանին: Իսկ մանկական հիվանդանոցի հարևանությամբ ընկել է ուկրաինական հակաօդային պաշտպանության հրթիռը: Դա, ի դեպ, բացահայտվել է նախագահ Զելենսկու գրասենյակի հրապարակած լուսանկարների վերլուծության շնորհիվ: Իսկ այնուհետև համացանցում է հայտնվել կես րոպեանոց մի տեսահոլովակ, որում երևում է վեց ուկրաինական հրթիռների հարվածներն Ուկրաինայի մայրաքաղաքին: Դա էր նաև պատճառը, որ նույնիսկ գերմանական «Դոյչե Վելե» ինֆորմացիոն գործակալությունն իր առաջին հաղորդման մեջ խուսափել է հիվանդանոցը որպես թիրախ մատնանշելուց: Նույն վերաբերմունքն էր առկա ամերիկյան առաջին պաշտոնական հաղորդագրությունում: 

Եվ եթե սկզբում նախագահի գրասենյակը փորձել է քարոզչական նպատակով օգտագործել հրթիռակոծման հանգամանքը ու հրապարակել է լուսանկարներ, ապա հետո դրանք հանվել են: Բայց քարոզչությունը, բնականաբար, չի կասեցվել. սեփական սխալով պատահարն օգտագործվել է հայրենասիրական մղումներով գումար հավաքագրելու և Արևմուտքից լրացուցիչ սպառազինություն ստանալու նպատակով, ինչպես նաև ընդդեմ ՌԴ նախագահի: Ավելի ուշ վերջին թեման «զարգացվել» է. Զելենսկին խիստ «զարմացել» է, թե ինչպես է հնարավոր, որ աշխարհի ամենադեմոկրատական երկրներից մեկի՝ Հնդկաստանի վարչապետը հենց նույն օրն այցելի Ռուսաստան և նույնիսկ ողջագուրվի Պուտինի նման հանցագործի հետ: Ինչպես երևում է, տվյալ դեպքում կարևորը ոչ թե ճշմարտությունն է, այլ քաղաքական նպատակահարմարությունը: Ի դեպ, գումար կարողացել են հավաքագրել, ըստ տելեգրամյան ալիքների, միայն խոշոր գործարարներից, այն էլ նախագահականից զանգահարելու միջոցով: Համարյա  այնպես, ինչպես մեզանում է: 

Մի ժամանակ, երբ ուկրաինական ԱԹՍ-ներ էին թռչում դեպի Մոսկվա՝ հայաստանյան ոչ մի ժողովրդավար ձայն չհանեց, թե էս ինչ են անում: Երբ վերջերս սահմանային ռուսաստանյան բնակավայրերի ուղղությամբ հրթիռներ են արձակվում, ինչի հետևանքով մարդիկ և այդ թվում՝ երեխաներ, են մահանում, կրկին դատապարտումի ձայն չէր լսվում: Իսկ եթե մտածում են, որ ռուսը մեր թշնամին է, ուրեմն ռուսի թշնամին մեր բարեկամն է, այդ դեպքում զարմանալի է, թե ինչու Ուկրաինայից դատապարտման ձայներ չլսվեցին, երբ բարբարոսներն Արցախում ինն ամիս շրջափակել էին 100 հազար մարդու: Եվ լռության նույն վարքագիծը դրսևորեցին, երբ 3000 տարի անընդմեջ Արցախում բնակվող հայությունը զրկվեց իր հայրենիքից:   

Մարդ մեկ-մեկ մտածում է, թե ինչով են, վերջապես, առաջնորդվում նիկոլական արևմտամետ «ժողովրդավարները»: Ովքեր չեն «տեսնում», որ վաղուց Հայաստանում տիրում է մեկ անձի բռնատիրություն, որն ուղղված է ոչ թե հասարակության ու պետության զարգացմանը (Հին Հունաստանում նման երևույթ էլ էր առկա), այլ սեփական իշխանության պահպանմանը: Չեն «տեսնում», որ Արևմուտքը թքած ունի այդ հանգամանքի վրա, ու ավելին՝ հենց Նիկոլի վարչապետությամբ է փորձում առաջ տանել իր շահերը մեր տարածաշրջանում: Որոնց անհամապատասխանությունը մեր երկրի շահերին կարող են չնկատել միայն կույրերն ու խուլ-համրերը: