Մեհրիբանն Ադրբեջանի նախագահ՝ Իլհամ Ալիևի փոխարե՞ն

Վրեժ Հովսեփյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է.

«Սենսացիոն նորություն է ստացվել Բաքվից: Իշխող «Ենի Ադրբեջան» կուսակցության քաղխորհրդի անդամ, այս քաղաքական ուժի հիմնադիրներից մեկը՝ Ալի Ալիրզաևը, «Ենի Մուսավաթ» թերթին տված հարցազրույցի ժամանակ հայտարարել է, որ նախագահ Իլհամ Ալիևը այս տարվա հոկտեմբեր ամսին կայանալիք նախագահական ընտրություններում, հավանաբար, չի դնի իր թեկնածությունը: Սակայն սա չի նշանակում, որ երկրում մեկ ընտանիքի շրջանակում իշխանության ժառանգումը կխաթարվի: Այն դեպքում, եթե Իլհամ Ալիևը որոշի չմասնակցել ընտրություններին, երկրի ղեկավարի պաշտոնին կհավակնի նրա կինը՝ Մեհրիբան Ալիևը:

«Այս տարբերակը ես չեմ բացառում: Օբյեկտիվորեն պետք է ասեմ, որ այլ թեկնածու չեմ տեսնում: Ադրբեջանում առկա պայմաններում, հաշվի առնելով ընտրազանգվածի տրամադրվածությունը և այլ խնդիրները, այս տարբերակը սպասելի է»,- ասել է Ալիրզաևը: Նա ընդգծել է, որ եթե «Ենի Ադրբեջանը», որը երկրի ամենահզոր քաղաքական ուժն է, աջակցի որևէ թեկնածուի, ապա այդ թեկնածուի հաղթանակը անխուսափելի կլինի:

Պետք է նշենք, որ այս հրապարակումը կարող է լինել փորձարկման գնդակ, երկրի քաղաքական և գործարար էլիտայի կարծիքի զոմբիացման փորձ, իսկ ամենակարևորն է՝ միջազգային արենայում վերջին շրջանում վատ համբավ ձեռք բերած Ադրբեջանի իմիջի վերականգնման փորձ:

Ոչ մեկի համար գաղտնիք չէ, որ պաշտոնական Բաքուն տարբեր արևմտյան համակարգերի և միջազգային իրավապահ կազմակերպությունների կողմից հաճախ է ենթարկվում սուր քննադատության՝ կապված մարդու իրավունքների, Ռամիլ Սաֆարովի մարդկային տեսակի հերոսացման, հանրահայտ գրող Աքրամ Այլիսլիի վրա հարձակումների, հավատացյալների և ակտիվիստների հետապնդման համար:

Երկրի ներսում հասարակական բողոք է առաջանում, երկրից դուրս՝ Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության հարցում ադրբեջանական կողմի բռնած ծայրահեղ անզիջում դիրքորոշումը, մեղմ ասած, հիացմունք չի առաջացնում: ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահների կողմից առաջ քաշվող բոլոր խաղաղարար առաջարկությունների անդադար տորպեդահարումը ոչ միայն արտատարածաշրջանային «խաղացողների» մոտ զայրույթ է առաջացնում, այլ նաև ակնհայտորեն խանգարում է մի շարք նախաձեռնությունների իրականացմանը և տարածաշրջանում Արևմուտքի նախաձեռնություններին, օրինակ՝ հայ-թուրքական հարաբերությունների վերականգնման գործընթացին, որը Անդրկովկասը կվերածի Աֆղանստանից զորքերի դուրսբերման համար հարմար թիկունքային հենակետի, և, վերջ ի վերջո, Ղարաբաղում հերթական պատերազմի բռնկումը անմիջապես սպառնում է էներգետիկական ինֆրահամակարգին, որոնց միջոցով կասպյան էներգակիրները մտնում են Թուրքիա, իսկ հետո՝ Եվրոպա: Եթե սրան ավելացնենք նաև այն նկատելի խնդիրները, որոնք Ալիևի նախագահության օրոք Բաքվի մոտ ծագել են Ռուսաստանի և Իրանի հետ, ապա ակնհայտ է դառնում, որ Ադրբեջանի ընդհանուր քաղաքական համակարգը «վերաբեռնման» կարիք ունի: Իսկ «իշխանափոխությունն» այս դեպքում կլինի այդ վերաբեռնումը»: