Մասնագիտությունը խաղաղապահ. նրանց երազանքը մեկն է, որ խաղաղությունը դրվի ամուր հիմքերի վրա

Հովակիմյանների բազմանդամ ընտանիքում յուրահատուկ կերպով են արձագանքում Կոսովոյից, Աֆղանստանից և աշխարհի այլ թեժ կետերից եկող իրադարձություններին, նորություններին: Պատճառը ոչ միայն մարդկային սրտացավությունն է, այլև հանգամանքը, որ ընտանիքի երեք զավակները խաղաղապահ առաքելություն են իրականացնում հենց աշխարհի թեժ կետերում և իրենց գործունեությամբ ու բարեխիղճ ծառայությամբ նպաստում աշխարհում անվտանգության հաստատմանը:

Որդիներից ավագը՝ Մայիսը, արդեն 9 տարի է՝ խաղաղապահ է: Հասցրել է լինել Իրաքում, Աֆղանստանում և Կոսովոյում: Հետաքրքրական դիպվածով Կոսովոյում իրեն փոխարինելու է եկել մյուս եղբայրը՝ Անդրանիկը, ով առաջիկա 10 օրվա ընթացքում կավարտի ծառայությունն ու կվերադառնա հարազատ գյուղ: Գյուղում իրեն են սպասում կինն ու երկու ամսական դուստրը՝ Էլեոնորան, ում Անդրանիկը տեսել է միայն Skype-ով:

Մայիսը պատմում է, որ ցանկացած երկրում հայ խաղաղապահն աչքի է ընկնում պատրաստվածությամբ, պրոֆեսիոնալիզմով և սրտացավությամբ: Դրա բացատրությունն, ըստ նրա, այն է, որ հայ խաղաղապահը շատ լավ է հասկանում խաղաղության գինը և չի ցանկանում, որ օտար ժողովուրդն էլ ապրի այն դառնությունն ու տառապանքը, որ ապրել է ինքը 25 տարի առաջ: «Շատ է լինում, որ Կոսովոյում կամ Աֆղանստանում օգնել ենք քաղաքացիներին, նրանց համար ջուր ենք կրել, այլ հարցերում ենք օգնել, աջակցել: Հայ խաղաղապահները շատ սրտացավ են: Դա, ըստ իս, երկու բացատրություն ունի. նախ մենք պատերազմ ենք տեսել և դուրս մեկնող որևէ տղա չի ցանկանում, որ իր հսկած տարածքում որևէ երեխա լացի կամ վախենա: Դրա համար մենք ավելի շատ ենք աշխատում մեզ վրա, որպեսզի դրսում խաղաղապահությունն ավելի բարձր մակարդակի վրա լինի, որպեսզի ոչ մի վայրկյան մեր զգոնությունը չթուլանա: Բացի այդ, հայ խաղաղապահները դրսում ծառայելով գիտակցում են, որ երկիր են ներկայացնում, որ այնտեղ մի ամբողջ ժողովրդի ու նրա պատմությունն են ներկայացնում, և այդ ժամանակ պատասխանատվությունն ավելի է մեծանում»,- ասում է Մայիսը՝ հավելելով, որ խաղաղապահը պետք է հոգեբանորեն պատրաստ լինի դժվարությունների, պետք է կարողանա տիրապետել զգացմունքներին: «Տեսնում ես մուրացկան երեխաների, սոված, որդեկորույս մայրերի: Այդ ամենն, իհարկե, իր ազդեցությունը թողնում է: Չի կարող չթողնել: Եվ այդ ամենից հետո ավելի ես արժևորում խաղաղապահի աշխատանքը»,- ասում է նա: Եղբայրները հավաստիացնում են, որ իրենց ու բոլոր խաղաղապահների ցանկությունն է, որ աշխարհում խաղաղությունն այնքան ամուր հիմքերի վրա լինի, որ իրենց ծառայությունը հարկավոր չլինի:

«Նախ հասկանալ ինքդ քեզ, հետո դիմացինիդ, մտնել յուրաքանչյուրի դրության մեջ ու տիրապետել զգացմունքներին»,- այսպես է նկարագրում խաղաղապահի աշխատանքը մյուս եղբայրը՝ Ռուբենը, ով արդեն 2 տարի է խաղաղապահ է և 2016 թվականին իր ներդրումը կունենա նաև դրսում անվտանգության ապահովմանը:

Նրա խոսքով՝ առաջին հերթին պետք է արժևորել խաղաղության գաղափարը, հասկանալ՝ ինչի համար ես պայքարում և որն է քո նպատակը:

Ընտանիքի անդամները պատմում են, որ որդիների և ամուսինների հետ հավասար ծառայում են, անհանգստանում, նյարդայնանում ու միաժամանակ հպարտանում. ի վերջո իրենց ամուսինների ու որդիների շնորհիվ մեկ այլ երկրում երեխաները քնում են հանգիստ:

Խաղաղապահության և բանակային կյանքի թեման չի շրջանցել նաև ընտանիքի երեխաներին: Նրանց ամենասիրելի խաղը շարայինն ու պատվի առնելն է, մեկ էլ՝ ռազմի դաշտում պայմանական թշնամուն հաղթելը: Անդրանիկի երկու որդիներն անգիր գիտեն, թե որ երկրում հայրն ինչպես է ծառայել, ինչ մեքենա վարել ու զենք կրել: Հնգամյա Արթուրը անգիր գիտի նաև խաղաղապահների մասին հոր բերած գրքի յուրաքանչյուր էջն ու արդեն որոշել է՝ մեծանա՝ դառնալու է զինվորական, վարելու է մեծ ռազմական մեքենա ու անպայման կրելու է գեներալի ուսադիրներ: