Անելանելիության ճիրաններում հայտնվածը

Եթե պարբերաբար հետևում եք մեր հրապարակումներին, ապա նկատած կլինեք, որ մեր նախորդ հրապարակումներից մեկում անդրադարձել էինք Հայաստանի հանքաարդյունաբերական ոլորտի ձեռնարկությունների խնդրին: Հոդվածում խոսվում էր կառավարության կողմից ձեռնարկվելիք այն քայլերի ու առկա ծրագրերի մասին, որոնք նախաձեռնվել էին որպես հավանական օնություն` ոլորտում գործունեություն ծավալող ընկերություններին` հաղթահարելու այն ճգնաժամը, որը պայմանավորված է միջազգային շուկայում գունավոր մետաղների գների անկմամբ:

Իսկ այն, որ մեր տնտեսության առաջընթացը շատ առումներով կախված է տվյալ ոլորտում գրանցվող զարգացումներից, ցավալի, բայց անվիճելի փաստ է: Չնայած վերջին շրջանում պղնձի միջազգային գներն առավելապես կայունացման միտումներ են գրանցում, և մեկ տոննայի զինը կայունացել Է 4 000 դոլարի սահմաններում, սակայն, որքան էլ հակասական հնչի, մեր հանքարդյունաբերության ոլորտի ձեռնարկությունների վիճակը շարունակում Է բարդանալ:

Ասում են՝ այդ գործարաններից մեկում ֆինանսական վիճակն այն աստիճան ողբերգական երանգներ է ստացել, որ խնդիրներ են առաջացել՝ անգամ սեփական աշխատակիցների հետ կապված. Ախթալայի լեռնահարստացուցիչ կոմբինատն արդեն չի կարողանում վճարել իր աշխատողների աշխատավարձը:

Չնայած Երվանդ Զախարյանի կողմից հնչեցրած հավաստիացումներին, թե կարվի հնարավոր ամենը՝ ոլորտի ձեռնարկությունների համար առավել բարենպաստ մթնոլորտ ձևավորելու համար, ակնհայտ է, սակայն, որ այս անգամ ևս սույն պաշտոնյան ստիպված է լինելու դրժել իր խոստումն ու փորձել ինչ-որ կերպ դուրս գալ սեփական խոսքերի տակից. ըստ համաշխարհային վերլուծական կենտրոնների կողմից կատարած կանխատեսումների' գունավոր մետաղների գների բարձրացում առաջիկա 1-2 տարիներին չի կանխատեսվում, ինչը հավելյալ խոչընդոտներ է ստեղծում կառավարության կողմից հանքարդյունաբերության ոլորտի մի քանի ձեռնարկություններին բյուջետային վարկեր տրամադրելու հարցում:

Մտավախություն կա, որ այդ վարկերը հանքարդյունաբերողները չեն կարողանա վերադարձնել, իսկ երկրում ստեղծված ֆինանսատնտեսական ներկա պայմաններում գնալ նման ռիսկի, Երվանդ Զաախարյանին ոչ ոք թույլ չի տա:

Ցավալի է, բայց փաստ՝ մենք՝ ձեր հետ միասին, ականատես ենք դառնում հանքաարդյունաբերական ոլորտի կործանմանը, որը կանխել ի զորու չէ և ոչ ոք, քանի որ ի զորու լինելու համար միայն խոստումներն ու բարի ցանկությունները շատ քիչ են. հարկավոր է ունենալ համապատասխան ռեսուրսներ ու ճգնաժամային իրավիճակներից դուրս գալու նպատակով նախօրոք մշակած ծրագիր, ինչը, բոլորդ եք հասկանում, մենք չունենք և երբևէ չենք էլ ունեցել՝ բավարարվելով ծագած հարցերին իրավիճակային լուծումներ տալով:

Բայց ամբողջ ցավը նրանում է, որ ստեղծված ճգնաժամի հետևանքով առաջացած դժվարությունների ծանր բեռը հերթական անգամ իր ուսերին է առնում հասարակ աշխատավորը՝ զրկվելով ոչ միայն սփական արդար վաստակից՝ չվճարվող աշխատավարձի տեսքով, այլև, որ ամենացավալին է, առհասարակ սեփական աշխատանքը կորցնելու վտանգի առջև կանգնելով. շուտով նրանք էլ կհամալրեն գործազուրկների հոծ բանակն ու կբռնեն գաղթի ճամփան՝ չունենալով սեփական ընտանիքը կերակրելու որևէ այլ միջոց:

Դավիթ Բաբանով