«Բեսպրեդել»` Ասատրյանի նախարարությունում…

Արտեմ Ասատրյանի անվան շուրջ նոր սկանդալ է հասունանում. մամուլում կրկին տեղ են գտել հրապարակումներ, ըստ որոնց' բացառապես ՀՀ աշխատանքի եւ սոցիալական հարցերի նախարարության արատավոր աշխատելաոճի հետևանքով՝ տասնյակ քաղաքացիներ շուտով ստիպված են լինելու համալրել Հայաստանի գործազուրկների հոծ բանակը, որն ինչպես հայտնի է, տարեցտարի, կրճատվելու փոխարեն՝ աճում է աննախադեպ տեմպերով:

Այսպես' բանից պարզվում է' պրոթեզավորման ուղղությամբ մասնագիտացված ընկերություններից մեկը նոր տարվա շեմին կարող է կրախի առաջ կանգնել. նախարարության կողմից հայտարարված մրցույթներում տեղի են ունենում ակնհայտ չարաշահումներ ու խախտումներ, երբ, ասենք, հաշմանդամների ու նրանց կարիքների սպասարկման հետ որևիցե կապ չունեցող ընկերությունները, մասնակցելով համապատասխան մրցույթներին ու առաջարկելով չարդարացված ցածր գներ, մրցակցությունից դուրս են թողնում նրանց, ովքեր կոնրետ մասնագիտացած են տվյալ ոլորտում: Ասել կուզի' Արտեմ Ասատրյանի գերատեսչությունում միկրո մակարդակով տեղի է ունենում այն, ինչին երկար տարիներ ականատես ենք դառնում տնտեսության տարբեր բնագավառներում, երբ հովանավորչության ու կոռուպցիոն մեխանիզմների պատճառով մրցակցությունից դուրս են մնում բոլոր այն ընկերությունները, որոնք այս կամ այն կերպ խոչընդոտ են դառնում «կտուր ունեցողների» համար:

Ընդհանրապես, շատերը նկատած կլինեն, որ հատկապես վերջին շրջանում՝ նախարար Ասատրյանը բավական հաճախ է սկսել հայտնվել մամուլի առաջին էջերում' կապված ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարությունում օրեցօր թափ հավաքող կոռուպցիոն դրսևորումների, քաղաքացիների բողոքների կտրուկ ավելացման հետ: Այնպիսի տպավորություն է, ասես աշխարհի վերջն է, ու Ասատրյանն էլ, զգալով սեփական անձի մոտալուտ վախճանը, լծվել է մի վերջին անգամ պարարտանալու գործին: Փաստորեն' հաշմանդամ երեխաների անվասայլակների վրա գումար աշխատելուց, զինհաշմանդամների ու «Փարոս» ստացողների գումարները յուրացնելուց հետո՝ հիմա էլ մարդը որոշել է սեփական չափորոշիչները հաստատել սոցիալական կարևորագույն նշանակություն ունեցող այս հաստատությունում' ձեռքի հետ էլ «ուսուլով» լավություն անելով իրեն մոտ կանգնածներին' անկախ այն բանից' այդ մոտ կանգնածները որևիցե կապ ունե՞ն իր կողմից գլխավորած ոլորտի հետ, թե՝ ոչ:

Թե հատկապես ինչով է պայմանավորված Ասատրյանի նախարարարկան կարիերայի անավարտությունն, անկեղծ ասած, այնքան էլ հասկանալի չէ: Անկասկած, դժվար թե որևէ մեկին հանդուրժվեր այնքան, որքան հանդուրժվում է նրան՝ մի պարագայում, երբ արդեն վաղուց Աշխատանքի ու սոցիալական հարցերի նախարարությունը Հայաստանում գոյություն ունեցող պետական կոռուպցիայի ու կաշառակերության բնօրրաներից մեկն է դարձել, և սա այն դեպքում, երբ նախարարության գլխավոր գործառույթը սոցիալապես անապահով քաղաքացիների, հասարակության խոցելի շերտերի մասին հոգ տանելն է: Է՛, ավելի լավ չէ՞ր լինի, արդյոք, եթե սույն նախարարությունն առհասարակ գոյություն չունենար, քան լիներ այնպիսին, ինչպիսին Ասատրյանի օրոք է, երբ վերջինիս թողտվության արդյունքում այն վերածվել է կատարյալ պատուհասի' խեղճ ժողովրդի գլխին. կյանքում ինքնադրսևորման շատ ավելի մարդասիրական ձևեր կան, ինչո՞ւ Ասատրյանին չեն պարտադրում իջնել հասարակության ուսերից ու սեփական հացը վաստակելու շատ ավելի բարոյական ճանապարհներ գտնել: Ի՞նչ է, ազգաբնակչությունը կրա՞կն է ընկել սրա ձեռքը...

Դատելով ամենայնից' այո:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ