ԵՊՀ-ն իշխանության աքցաններո՞ւմ

Դեռևս անցած տարվա դեկտեմբերի 25-ին Սերժ Սարգսյանը, ԵՊՀ-ում մասնակցելով ԲՈՒՀ-ի կառավարման խորհրդի նիստին, հայտարարել էր, որ անկախ ամեն ինչից, ԵՊՀ-ում և Շախմատի ֆեդերացիայում ստանձնած պաշտոններից չի հրաժարվելու: Նախագահի այս հայտարարությունից կարճ ժամանակ անց՝ փոփոխություններ կատարվեցին «Բարձրագույն կրթության մասին» օրենքում, որով Երևանի պետական համալսարանին հատուկ կարգավիճակ տալու արդյունքում Սերժ Սարգսյանին կհաջողվի նախագահի լիազորությունների ավարտից հետո էլ մնալ Մայր բուհի կառավարման խորհրդի նախագահի պաշտոնում։

Ընդ որում՝ նման արտոնյալ կարգավիճակ տրվում է միայն Մայր բուհին: Հետաքրքիրն այս ողջ պատմության մեջ այն է, որ հիմա ԵՊՀ-ի կայքում Սերժ Սարգսյանի խոսքը դեկտեմբերի 25-ի խոսքը խմբագրվել է, և առկա տեքստում նախագահի՝ ԵՊՀ-ի խորհրդում մնալու վերաբերյալ որևէ բառ չկա։ Ըստ էության՝ այս խմբագրումը կատարվել է՝ իբր ցույց տալու, որ Սերժ Սարգսյանի և նախագծում կատարված փոփոխության միջև ոչ մի ընդհանուր բան չկա, պարզապես զուգադիպություն է։ Ստացվում է՝ թեև իշխանությունները հայտարարում են ԲՈՒՀ-երի ապաքաղաքականացման մասին, այն մասին, որ քաղաքական գործիչները չպետք է տեղ զբաղեցնեն կրթական հաստատությունների կառավարման խորհուրդներում, առավել ևս՝ ղեկավարեն դրանք, մինույն ժամանակ կոնկրետ ԲՈՒՀ-ի և գործչի դեպքում անգամ օրենք է սրբագրվում: Իհարկե, ԵՊՀ-ի կառավարման խորհրդի նախագահ լինելը ընդամենը սիմվոլիկ բնույթ ունի, քանի որ դրանից՝ առանց այդ էլ երկրի բոլոր լծակները «բրոնյա» արած Սարգսյանի համար նոր գործիքակազմ չի ավելանալու:

Պարզ է, որ քաղաքական գործիչները, լինելով պետական բուհերի կառավարման խորհուրդների անդամ կամ նախագահ, ոչինչ չեն տալիս այդ բուհին։ Ավելի շատ բուհն է իրենց ինչ-որ բան տալիս՝ իմիջ, մտավորականի կերպար, կրթական համակարգի եւ ուսանողության հետ շփվելու օրինական հիմքեր: Այն, ինչ կատարվում է՝ ընդամենը ապացուցում է մեր երկրում խոսքի և գործի միջև առկա տարբերությունը, երբ «ծակ» է բյուջեն, սակայն «կարվում» են օրենքները: Իսկ ընդհանրապես, ոչ ոքի համար գաղտնիք չենք բացահայտի, եթե ասենք, որ ուսումնական հաստատություններն ընտրություններից առաջ իշխող կուսակցության համար կորցնում են իրենց հիմնական նշանակությունը, այն է՝ կրթել երեխաներին և երիտասարդներին և վերածվում կուսակցությունների քարոզչավայրերի: Իսկ օրենսդրական նման շտկումները միայն հեշտացնում են վերոնշյալ գործընթացը՝ դարձնելով այն ավելի հարթ և սահուն…

Ստելլա Խաչատրյան