ՔՊ-ականների պոպուլիզմն ու միմյանց հաշվին «միավոր» հավաքելը նոր թափ է ստանում

ՔՊ-ական մի շարք պաշտոնյաներ, կարծես, չեն խորշում անգամ սեփական թիմակիցների հաշվին քաղաքական դիվիդենտներ հավաքելուց: Համենայնդեպս, այդ մասին է վկայում նրանց վարքը: Այն բանից հետո, երբ վերջիններս պաշտոնի բարձրացում են ունենում, ուղղակիորեն կամ անուղղակիորեն սկսում են քննադատել նախորդի այս կամ այն վարքը այս կամ այն իրավիճակում, կամ երևույթներ, որոնք եղել են  նախորդի ղեկավարման տարիներին: Սակայն, ուշագրավն այն է, որ տվյալ ՔՊ-ականները այդ ժամանակ նույնպես ոլորտում պաշտոն են զբաղեցրել, սակայն, չգիտես ինչու, որևէ երևույթ կամ իրավիճակ նրանց կողմից քննադատության չի արժանացել:

Դիցուք` Երևանի նոր քաղաքապետ Հրաչյա Սարգսյանը առիթը բաց չի թողնում խոսել Հայկ Մարությանից ժառանգած երևույթներից և խնդիրներից: Օրինակ վերջերս նա բողոքում էր աշխատանքի ժամին սելֆի անողներից, քաղաքացիների հարցումներին ոչ պատշաճ արձագանքող պաշտոնյաներից, անգամ ավտոբուսների վարորդների աշխատավարձից, որը շատ ավելի մեծ է քան դիրքերում կանգնած տղաներինը: Սակայն, չգիտես ինչու երբ Սարգսյանը փոխքաղաքապետ էր նա այդ ամենը չէր նկատում, նա չէր համեմատում վարորդների և դիրքերում կանգնած տղաների աշխատավարձերը, երբ քվեարկում էր այդ նույն վարորդների աշխատավարձերը բարձրացնելու օգտին:

Նմանատիպ մի իրավիճակ է նաև առողջապահության նախարարությունում: Անահիտ Ավանեսյանը, ով փոխնախարարից դարձավ նախարար, որոշ հարցերում քննադատում է Արսեն Թորոսյանի քաղաքականությունը: Ավանեսյանը ԱԺ-ում հայտարարում է, որ Հայաստանոմ ծխողների թվի նվազում չկա, սակայն, երբ Թորոսյանի հետ մեկտեղ իրականացնում էր հակածխախոտայաին ռեֆորմը, Ավանեսյանը չէր էլ մտածում կարծիք հայտնել, որ այդ ռեֆորմը չի ծառայելու իր նպատակին:

Լոռու փոխմարզպետ աշխատած Արամ խաչատրյանը, ով այնուհետև դարձավ մարզպետ, այնուհետև սկսեց քննադատել իր նախորդին՝ Անդրեյ Ղուկասյանին, մատնացույց անելով այս կամ այն չլուծված խնդիրը մարզում: Խաչատրյանը կասկածի տակ էր առել Ղուկասյանի կողմից պետական միջոցների նպատակային օգտագործումը, մասնավորապես՝ վառելիքի ծախսը, դպրոցական խորհուրդների անդամների նոր կազմը, Վանաձորի քաղաքապետարանի կողմից «Քաղաքացու Օր» միջոցառման ծախսերի վերահսկողությունը:

Նազելի Բաղադասարյանը, լինելով Շիրակի մարզից ընտրված պատգամավոր, իր պատգամավորական կարիերայի ընթացքում միայն մեծ տոներին է հիշել հարազատ մարզի խնդիրների մասին, թեև քաղաքացիները հաճախ են դժգոհել Բաղդասարյանի թիմակիցներից, ովքեր, ըստ էության, մարզում զբաղված էին թիթեռ նկարելով: Անշուշտ, լինելով պատգամավոր` Բաղդասարյանը կարող էր ցանկության դեպքում միջամտել այս կամ այն խնդրի լուծմանը` քաջ տեղյակ լինելով դրանց առկայության մասին: Սակայն, խնդիրները Բաղդասարյանը հիշեց միայն այն բանից հետո, երբ ինքը նշանակվեց մարզպետի պաշտոնում` այսպիսով բոչկա գլորելով նախկին մարզպետ Հովհաննես Հովհաննիսյանի վրա, դժգոհելով թեկուզև ոչ ուղղակի, այլ տողատակով վերջինիս կատարած աշխատանքից: Իսկ միթե՞ այդ բացերը Բաղդասարյանը չէր նկատել նախկինում...

Ինչպես տեսնում ենք՝ պոպուլիզմը և սեփական թիմակիցների հաշվին քաղաքական դիվիդենտներ հավաքելու ցանկությունը բնորոշ է նաև հեղափոխական թիմի ներկայացուցիչներին, ինչպես ասում են` իշխանությունը քաղցր բան է և այդ իշխանությունը պահելու, աշխատանքի բուռն իմիտացիա անելու նպատակով ՔՊ-ականները, կարծես թե, ոչնչից չեն խորշում...