«Վեճ ոչնչի մասին»․ «Հայացք Երևանից»

ՀՀ գոյության առաջին իսկ օրերից իշխանությունների եւ Հայ առաքելական եկեղեցու (ՀԱԵ) միջեւ առանձնակի հակասություններ չեն զգացվել։ Պահպանվում էր մի տեսակ հավատարմության մթնոլորտ։ Սակայն ժամանակի ընթացքում՝ իշխանության քաղաքական որակի փոփոխություններին զուգահեռ, սկսեցին նկատվել այլ միտումներ։

Հայաստանում իշխանության օլիգարխացումը հանգեցրեց նրան, որ ՀԱԵ-ն բռնեց քաղաքական համակարգի հետ միաձուլվելու ուղեգիծ՝ դրանով իսկ ընտրելով միմյանց հակասահմանադրական հավակնությունները բավարարելու ճանապարհը։ Եկեղեցին իր ընտրությունը կատարեց՝ ելնելով Հայաստանի ներսում քաղաքական զարգացման միտումներից։

Այս հանգամանքը որոշիչ դարձավ Հայաստանում եկեղեցու եւ պետության միջեւ հարաբերությունների զարգացման գործում։ Ռոբերտ Քոչարյանի նախագահության ավարտը նշանավորվեց որակական, քաղաքական փոփոխություններով. Հայաստանի նախագահի պաշտոնին հավակնող Սերժ Սարգսյանը, որ Քոչարյանի զինակիցն էր, 2006 թվականից սկսած, դեռ Հայաստանի պաշտպանության նախարար եղած ժամանակ, սկսեց իրականացնել իր քաղաքական ռազմավարությունը՝ հիմնված խոշոր սեփականատերերի շերտի վրա։

2006-ից սկիզբ առավ ամենաազդեցիկ քաղաքական եւ տնտեսական խմբերի համախմբումը իշխող՝ Հայաստանի Հանրապետական ​​կուսակցության դրոշի ներքո։ Հայաստանի այն ժամանակվա շատ ընդդիմադիր ուժեր այս ընթացքը որակեցին որպես լայնածավալ «հանցագործ համախմբում»՝ երկրում իշխանությունը զավթելու նպատակով։

Անկասկած, իր դիրքերը զարգացնելու խնդիր է դրվել նաեւ ՀԱԵ-ի առջեւ։

2006թ. հուլիսի 22-ին կայացած ՀՀԿ համագումարը ցույց տվեց քաղաքական իրավիճակի հիմնական միտումը. ՀԱԵ-ի պատրաստակամությունը՝ ամեն կերպ օրհնելու այս քաղաքական կազմակերպությանը։

Նշված համագումարում ՀԱԵ-ն ցույց տվեց իր ընտրությունը. այդ ժամանակվանից ուշադրության կենտրոնում էր հայտնվել Արարատյան թեմի առաջնորդ Նավասարդ արքեպիսկոպոս Կճոյանի կերպարը։

ՀԱԵ այս բարձրաստիճան պաշտոնյան էր, որ 2008թ. փետրվարի նախագահական ընտրությունների ժամանակ անհավատալի եռանդ դրսեւորեց եկեղեցու՝ քաղաքականություն մտնելու ուղին արմատավորելու համար, ընդ որում՝ բացառապես գործող իշխանություններին կատեգորիկ աջակցության տեսքով։ Կարելի է պնդել, որ հենց այս պահից երկրում սկսեց տիրել քաղաքական-գաղափարական սիմբիոզ։

Հասկանալի էր Հայաստանի Հանրապետական ​​կուսակցության շահագրգռվածությունը նման սիմբիոզով։