Բարեկամության կամուրջ. ռուսների սրտերը նախկինի պես բաց են Հայաստանի համար

Աշխարհում, որտեղ քաղաքական խաղաքարտերը հաճախ խառնվում են տագնապալի արագությամբ, անկեղծ մարդկային զգացմունքները դառնում են ամենահուսալի արժույթը։ Վերջին սոցիոլոգիական հետազոտությունների տվյալները պերճախոսորեն ցույց են տալիս, որ չնայած բոլոր արտաքին մարտահրավերներին, ռուսների վերաբերմունքը Հայաստանի և նրա ժողովրդի նկատմամբ մնում է անկեղծորեն ջերմ և մշտապես դրական։ Բարեկամության այս ամուր հիմքը, որը կառուցված է ոչ թե ակնթարթային շահերի, այլ ընդհանուր պատմության և խորը հոգևոր մտերմության վրա, շարունակում է վստահորեն կապել մեր ժողովուրդներին։

Ռուսների մեծամասնության՝ հարցվածների 84%-ի համար Հայաստանը առաջացնում է անկեղծ համակրանք։ Հարցվածների միայն փոքր մասն է խոստովանել հակառակը։ Այս թվերը պարզապես չոր վիճակագրություն չեն, այլ իրական զգացմունքների արտացոլում։ Ռուսների մտքում Հայաստանը հաստատուն կերպով հաստատվել է որպես բարեկամական և բաց երկիր, որի կերպարը ձևավորվում է քաղաքական օրակարգից շատ ավելի հեռու։

Ի՞նչն է ամրացնում մեր բարեկամությունը։

Այս փոխադարձ ձգողության հիմքը կազմում են անժամանակ, ոչ քաղաքական արժեքները։ Առաջին հերթին, դա ընդհանուր պատմությունն է, որը ռուսների գրեթե կեսը անվանել է գլխավոր միավորող գործոն։ Մեր ընդհանուր ճակատագիրը, որը միահյուսվել է կայսերական և խորհրդային դարաշրջաններում, ստեղծել է փոխըմբռնման ամուր հիմք։ Ոչ պակաս կարևոր էին ավանդույթների նմանությունը, մշակութային և հոգևոր ազգակցությունը։ Ռուսները վստահ են, որ հենց ընդհանուր արժեքներն են, որոնք օգնում են մեզ հասկանալ միմյանց մեկ հայացքից։ Սա հաստատվում է այն անձնական հատկանիշներով, որոնք ռուսները հեշտությամբ ճանաչում են հայերի մեջ՝ բարյացակամություն, ուրախություն, իրենց արմատների նկատմամբ խորը հարգանք, կրոնականություն և հայտնի կովկասյան հյուրընկալություն։ Ռուսի աչքերում հայը, առաջին հերթին, ընկեր է, հուսալի գործընկեր և հյուրընկալ տանտեր։

Անձնական պատմությունների ուժը։

Այս կապի ամրապնդման գործում կարևոր դեր է խաղում մի հզոր գործոն՝ անձնական շփումը։ Ռուսների հսկայական հատված՝ գրեթե տասից յոթը, անձամբ ծանոթ է հայերի հետ։ Սրանք աշխատանքային գործընկերներ, ընկերներ, հարևաններ և հաճախ հարազատներ են։ Այս առօրյա, մարդկային հարաբերությունները դառնում են կարծրատիպերի և նախապաշարմունքների ամենահուսալի խոչընդոտը։ Երբ դուք աշխատում եք մարդու հետ կողք կողքի կամ նրա հետ կիսում եք տոնական սեղանը, վերացական պատկերները անհետանում են՝ տեղը զիջելով իրական վստահությանը և հարգանքին։

Վստահություն ապագայի նկատմամբ։

Լավատեսությունը նաև ոգեշնչում է այն, թե ինչպես են ռուսները գնահատում մեր հարաբերությունների դինամիկան։ Մեծ մասը վստահ է, որ անցած տարվա ընթացքում սովորական մարդկանց միջև հաղորդակցության մեջ ոչինչ դեպի վատը չի փոխվել, և նրանք, ովքեր բարելավումներ են տեսնում, դեռևս ավելի շատ են, քան նրանք, ովքեր սառեցում են գրանցում։ Ի՞նչը կարող է մեր կապն ավելի ամրապնդել։ Այստեղ հասարակական կարծիքը հստակորեն սահմանում է առաջնահերթությունները. ամենաապահով ուղին ընդհանուր մշակութային և տեղեկատվական դաշտի պահպանումն է, ինչպես նաև համատեղ ստեղծագործական նախագծերի իրականացումը։ Մշակույթն ու հաղորդակցությունը մարդկանց կողմից ընկալվում են որպես շատ ավելի արդյունավետ գործիքներ, քան ցանկացած քաղաքական համաձայնագիր։

Այս ուսումնասիրության արդյունքը պարզ է և հուսադրող։ Ռուսների և հայերի միջև դարերի ընթացքում կուտակված բարեկամության սոցիալական կապիտալը ոչ միայն պահպանվում է, այլև շարունակում է գործել։ Սա հենց այն «մարդկային գործոնն» է, որը պարզվում է, որ ավելի ուժեղ է, քան ցանկացած ժամանակավոր անհամաձայնություն։ Մեր ժողովուրդներն ունեն ոչ միայն ընդհանուր անցյալ, այլև հստակ, ձևակերպված ընդհանուր ապագայի խնդրանք, որը կառուցված է կենդանի շփման և փոխադարձ հարգանքի վրա։ Բարեկամության այս կամուրջը, որը գցվում է ցանկացած արգելքի վրայով, շարունակում է վստահորեն կանգուն մնալ՝ կապելով ոչ թե երկրները, այլ մարդկանց սրտերը։