Հողի նկատմամբ սեփականության իրավունքի պետական ակտերն արհամարվում են շարունակաբար

«Երևան քաղաքում հողի նկատմամբ սեփականության իրավունքի պետական ակտերն արհամարվում են շարունականաբար:-Այս մասին Lurer.com-ի թղթակցի հետ զրույցում ասաց փաստաբան Հասմիկ Մարտիրոսյանը:-Հողամասի նկատմամբ իրավունքների իրագործման հետ կապված խոչընդոտներն են.

ՀՀ հողային օրենսդրությունը, իր կարգավորման մեխանիզմներով հանդերձ, ունի ժամանակագրական որոշակի էվոլյուցիա՝ զարգացման 3 փուլով. դրանք են.

1.1991-1998թթ., այսինքն՝ ՀՀ 1991-ի հողային օրենսգրքի ընդունումից մինչև գույքի նկատմամբ իրավունքների պետական գրանցման համակարգի ներդրումը նույնանուն օրենքի ուժի մեջ մտնելով,

2.1998-2001 անցումային շրջան է, մինչև գործող հողային օրենսգրքի ընդունումը,

3. գործող հողային օրենսգրքի ընդունումը և դրա մինչ այժմվա գործարկումը:

Վերը նշված 3 փուլերի առկայությամբ էլ հենց պայմանավորված են հողային հարաբերությունների բնագավառում առկա թերություններն ու խնդիրները, որոնք հիմնականում արտահայտվում են ձևական, ավելորդությամբ ծանրաբեռնված վարչարարությամբ կամ վարչական անտարբերությամբ: Այսպես, առ այսօր դեռևս Երևան քաղաքում հողամասի իրավատերերի մի ստվար զանգվածի մոտ հողամասի նկատմամբ սեփականության իրավունքի հաստատող փաստաթղթի որպես, առկա է մինչ գործող պետական գրանցման համակարգի ներդնելը քաղաքացիներին տրված հողի սեփականության իրավունքի պետական ակտեր: Այս փաստաթղթերը որպես իրավունք հաստատող և այս պահի դրությամբ դեռևս իրավական ուժը պահպանած պետական ակտերի Երևանի քաղաքապետարանի աշխատակազմի համապատասխան ստորաբաժանումների կողմից իրավաբանորեն արհամարվում են, այսինքն՝ համապատասխան պաշտոնյաները դրանց չեն տալիս այն անհրաժեշտ գնահատականը, որը գոնե նախատեսված է օրենքով: Օրինակ՝ համաձայն ՀՀ հողային օրենսգրքի 52-րդ հոդվածի՝ 4-րդ մասի մինչև 1999թ. մայիսի 6-ը հողամասի մասով սահմանված կարգով տրված, ձեռք բերված փաստաթղթերը ունեն իրավաբանական ուժ, վերագրանցման ենթակա չեն և հիմք են հանդիսանում անշարժ գույքի նկատմամբ գործարքներ կատարելու համար: Հողի նկատմամբ սեփականության պետական ակտը հանդիսանում է սահմանված կարգով տրված, ձեռք բերված միակ և բացառիկ փաստաթուղթը 1991-1999թթ. ընկած ժամանակահատվածում: Նման փաստաթղթերը քաղաքացիրների կողմից ներկայացվելու դեպքում Երևանի քաղաքապետարանի կողմից դրսևորվել է կամ վարչական անտարբերություն, կամ քաղաքացիրները ձևականորեն ծանրաբեռնվել են լրացուցիչ պարտավորություներով, կամ համապատասխան մարմիննիր են ինքնալիազորել օրենքով իրենց չվերապահված լիազորությամբ` պահանջելով այլ անիմաստ փաստաթղթեր, տեղեկություններ և այլն: Փաստորեն, առաջանում են այնպիսի իրավիճակներ, երբ օրենքը ցուցում է, որ քաղաքացին սեփականատեր է, սակայն օրինագործադրիչ մարմինը պնդում է հակառակը: Իհարկե սա նոնսենս է:

Փաստորեն, Երևանի քաղաքապետարանի հետ կոնկրետ հողի սեփականության իրավունքի պետական ակտով սահմանված իրավունքների պաշպանության դեպքում գործ ենք ունենում հետևյալ իրավիճակների հետ.

Վարչական անտարբերություն, որն ավարտվում է ներկայացվող դիմումների նկատմամբ դրսևորող կամ անտարբեր, կամ անփույթ վերաբերմունքով , կամ բացասական վարչական ակտով, կամ դրական, սակայն խնդիրն, ըստ էության, չկարկագվորող վարչական ակտով, կամ միջանկյալ, այսինքն խնդիրը «քնացնող» կամ հետաձգող բնույթի վարչական ակտով, կամ դատարանի «վախվորած» բնույթի դատական ակտով, որոնց պատճառաբանական և նկարագրական մասերը գերազանցորեն կրկնում են միմյանց, և որտեղ որևէ կերպ հաշվառված չեն կոնկրետ գործի փաստացի հանգամանքները, կարգավորող իրավական դաշտի առանձնահատկությունները»: