Ազատամարտիկը հիմա՞ էլ պիտի իր ազատած երկրում կռիվ տա (տեսանյութ)

Վոլոդյա Ավետիսյանն ազատամարտիկ է: Շահումյանում է մարտական գործողությունների մասնակցել: Հետո Մարտակերտում է եղել, որից հետո 1993 թ.-ին եկել է Վարդենիս, գունդ ստեղծել ու մտնելով կանոնավոր բանակ, դարձել հրամանատարի տեղակալ: Հենց այդ գնդով մի քանի ամիս անց ազատամարտիկը մասնակցել է Քարվաճառի ազատագրմանը:

Հիմա Վոլոդյա Ավետիսյանը պահեստազորի գնդապետ է: Նրան հանդիպեցինք Ազատության հրապարակում: Ազատամարտիկն այստեղ է եկել մայիսի 10-ին' հաղթական եռատոնից անմիջապես հետո: Եկել է ոչ թե շնորհավորական խոսքեր լսելու կամ շնորհակալության հետևից, այլ` արդարության պահանջով:

Ինչպես միշտ գնդապետ Ավետիսյանի համազգեստը միշտ իր հետ է` կոկիկ, արդուկված դրված է Օպերայի բակում` իր կողքի նստարանին...

«Ես միայն մի պահանջ ունեմ` արդարաություն` ինձ և իմ կռված ընկերենրի համար: Պահանջում եմ, որ վերանայեն կենսաթոշակային համակարգը: Այսօր հաշմանդամ ազատամարտիկները այնպիսի թոշակ են ստանում, որ իրենց էլ չի հերիքում, ուր մնաց' դրանով ընտանիք ու հայրենիք պահեն: Հիմա ես նաստացույց եմ անում, երկուշաբթի կառավարությանը նամակ կհանձնենք, մինչև տեսնենք ինչ կլինի»,-ասաց ազատամարտիկը:

Ինքը գնդապետը ստանում է 85 հազար դրամ կենսաթոշակ ու դրանով պահում իր վեց երեխաներին: Ընդ որում, կենսաթոշակի 5000 դրամը նրան ավելացվել է պատերազմին մասնակցելու համար:

Հիշեցնենք` Շահումյանի, Մարտակերտի, Մարաղայի ու Քարվաճառի մարտերում կռվելու համար...

«Տեսնում եք, այստեղ այլ ազատամարտիկներ էլ են եկել: Իրենք ինձանից էլ վատ վիճակում են: Մեկը 40 հազար է ստանում, մյուսը 45 հազար` ո՞նց տուն պահեն, եթե հետն էլ հաշմանդամ են: Շատերն էլ կան ինձ զանգում, սատարում են, բայց չեն կարողանում մարզերից այստեղ գան` ճանապարհի գումար չունեն: Հացի գումար չունեն, ուր մնաց ճանապարհի...»,- ասաց Վոլոդյա Ավետիսյանը:

Վոլոդյայի կողքին նստած է Վլադիմիր Հակոբյանը: Նա ազատամարտի մասին գիրք է գրել: Ուզածը մի բան է` գումար հավաքի, որ տպարանի պարտքերը փակի ու իր գրած գրքից մի-մի օրինակ նվիրի կռված ընկերներին.

«Ես նրանցից պաշտոն չեմ ուզում, գումար էլ չեմ ուզում: Ուզում եմ թույլ տան իմ գործը անեմ, տպարանի տալիքը փակեմ' գրքերս վերցնեմ: Ես լարախաղաց եմ: Էս քաղաքում թույլ չեն տալիս մի տեղ մի լար կապեմ, ժողովրդին ուրախացնեմ իմ գումարը հավաքեմ»,- պատմեց Վլադիմիրը:

«Հիմա ոգի են սպանում: Ես է'լ Հորադիզում, է'լ Կուբաթլույում կռվից առաջ իմ լարախաղացությամբ տղերքի դուխ եմ բարձրացրել: Հիմա իմ քաղաքում ինձ մի լարի տեղ էլ չեն տալիս: Էլի եմ ասում' ինձ օգնություն պետք չի, ինձ իմ աշխատելու իրավունքը թողնեն գոհ եմ: Բայց էս տղերքին նայելուց ամոթ չե՞ք անում...»,- ավելացրեց Վլադիմիր Հակոբյանն ու մատնացույց արեց մի փոքր հեռու նստած ազատամարտիկի.

«Ինչ պատմեմ: Առաջին կարգի հաշմանդամ եմ ու ստանում եմ 65 հազար դրամ թոշակ: Անվճար բուժզզնում էին տալիս հիվանդանոցներում, գիտեք ո՞նց' էն որ լանցետն ու բինտը վիրահատությունից հետո օրգանիզմիդ մեջ են թողնում' այ տենց: էս տոպրակիս մեջ նայեք, տեսա՞ք ինչ ա` փայտե գդալներ: Ձմռանը, որ գումար չենք ունենում տան հին պարկետներն եմ պոկում ու քանդակագործ լինելով էս գդալներն եմ սարքում-ծախում: Հենա քանդակագործի արվեստանոցս էլ վճարներ չտալու համար հարկադիր վաճառքի են հանել: Ի՞նչ ասեմ էլ' ազատամարտիկը հիմա էլ իր ազատած երկրում պիտի կռիվ տա՞»,- ասաց ազատամարտիկը:

aysor.am