Նրանց բոլորի աչքերում մեկ բան էի կարդում` մեծ ցավ. Վիկտոր Չամարա

Սպիտակի երկրաշարժից մի քանի օր անց «Ուկրինֆորմ»-ի ներկայիս տնօրեն Վիկտոր Չամարան այցելել է Հայաստան, եղել աղետի գոտում, շփվել բնակիչների հետ: Այն, ինչ տեսել ու լսել է, Չամարան 26 տարի անց էլ չի կարողանում մոռանալ: Փլատակներ, սևազգեստ մայրեր, տարակուսանք, վախ ու անելանելի վիճակում հայտնված մարդիկ, ովքեր կորստի մեծ ցավով փորձում էին գոյատևել: Սպիտակում և Վանաձորում լսած պատմությունները, ռեպորտաժների հերոսները շատ են: Չամարան խոստովանում է, որ որևէ մեկին առանձնացնել չի ցանկանում. անկախ պատմություններից' բոլորի աչքերում նույն բանն էի կարդում'մեծ ցավ:

«Սպիտակում միայն փլատակներ էին, ամեն ինչ հողին էր հավասարվել: Եթե Սպիտակը, պատկերավոր ասած, վերածվել էր մահացած քաղաքի, ապա Կիրովականում ավելի շատ մարդ կար, նրանք ապրում էին վրաններում: Ձմեռը շատ խիստ էր. դրսում երեսուն աստիճան ցուրտ էր: Մենք ոչ միայն լուսաբանում էինք կատարվածը, այլև քաջալերում մարդկանց, օգնություն տրամադրում: Մեր պարտքն էինք համարում մարդկանց քաջալերել: Մտնում էինք վրանները, զրուցում: Այդ ամենը, անշուշտ, որոշակի ազդեցություն ունենում էր, քանի որ լինելով այդ վիճակում, տեսնելով այդ ամենը, կարիք կար նման զրույցների, որ ձեր հայրենակիցները մտածեին ապագայի մասին, արագ ոտքի կանգնեին: Ես հիշում եմ, որ Կիրովականում տուժածներին օգնություն ցուցաբերելու գրասենյակը գտնվում էր չորրորդ հարկում և մենք գրեթե ամեն րոպե ներքև էինք վազում, քանի որ ցնցումներ էին լինում»,- «Արմենպրես»-ի հետ զրույցում ասում է Չամարան:

Անցած քսանվեց տարիների ընթացքում Չամարան այլևս չի այցելել աղետի գոտի: Ասում է` շատ է ցանկացել, սակայն ժամանակ չի եղել, բացի այդ, եղել է ներքին մի զգացողություն, որ իրեն թույլ չի տվել այցելել:

«Ես գիտեմ, որ այնտեղ վերականգնողական աշխատանքներ են կատարվում, շատերը բնակարան են ստացել, որոշները դեռ ապրում են տնակներում: Այդ պատմություններից հետո այլևս Սպիտակ կամ Կիրովական չեմ այցելել: Գուցե մի օր այցելեմ, երբ արդեն երկրաշարժի հետք այնտեղ չի լինի»,- ասաց Չամարան: