Պատգամավորնե՞ր, թե՞ ակտիվիստներ

Ուզում եմ անդրադառնալ Ազգային ժողովում մեր պատգամավորների պահվածքին և խոսելաձևին ընդհանրապես: Առաջին անգամը չէ, որ Ազգային ժողովում պատգամավորների ելույթի ժամանակ ականատես ենք լինում ձայնի տոնայնության բարձրացումների և փոխադարձ վիրավորանքների: Նույնը եղավ այսօր Զարուհի Փոստանջյանի ելույթի ժամանակ: Ես չեմ պատարստվում քննարկել, թե որ կողմն էր ճիշտ, որը՝ սխալ, ում ասածն էր ինձ համար ընդունելի: Հարցն այստեղ երևույթն է, խորհրդարանի դերի սխալ գիտակցումը:

Խորհրդարանն օրենսդիր գործունեություն ծավալելու համար նախատեսված կառույց է, ոչ թե միմյանց վրա գոռալու և վիրավորելու և ամբողջությամբ էմոցիաներին տրվելու վայր: Կարծես թե մեր պատգամավորներն իրար են խառնել «քաղաքական գործիչ» և «ակտիվիստ» հասկացությունները: Էմոցիոնալ ելույթները, վիրավորանքները, հեղափոխական կոչերն, ըստ իս, բնորոշ են ակտիվիստին՝ որևէ հանրահավաքի կամ փողոցային այլ միջոցառման ժամանակ, բայց ոչ օրենդիր գործունեությամբ զբաղվող քաղաքական գործչին: Նույնը կարող եմ ասել վերոհիշյալ պատգամավորին ոչ ադեկվատ հակադարձող իշխանականների մասին: Ամեն դեպքում, կարելի էր զերծ մնալ թեկուզ նման հակադարձումներից, քանի որ ծաղրն ու վիրավորանքը լուրջ քաղաքական գործչի կերպարի հետ մի տեսակ չի ասոցացվում, և ընդհանրապես Ազգային ժողովն այդ տեղը չէ: Ուստի վատ չէր լինի, եթե մեր պատգամավորները մի պահ փորձեին կողմնորոշվել՝ հիմա իրենք պատգամավո՞ր են, թե՞ ակտիվիստ: Եթե իրենց ավելի դուր է գալիս ակտիվիստի կեցվածքը, ապա կարող են բացօթյա հանրահավաքներ, երթեր կազմակերպել, էմոցիանալ ելույթներ ունենալ, միմյանց վիրավորել: Ռեյտինգի առումով ոչինչ չեն կորցնի, դեռ մի բան էլ նոր լսարաններ ձեռք կբերեն: Իսկ եթե պատգամավոր են, ապա կարծում եմ՝ ավելի ճիշտ կլինի որդեգրել պատգամավորին հարիր կեցվածքը:

Իհարկե, հիմա շատերը կարող են ասել, որ դա նորմալ երևույթ է, օրինակներ բերել, հիշեցնել օրինակ, թե ինչպես օրեր առաջ Ուկրաինայի խորհրդարանում ծեծկռտուք եղավ, հիշեցնել Ժիրինովսկու արկածները Ռուսաստանի խորհրդարանում և այլ պատմություններ: Բայց ի՞նչ պարտադիր է մեր խորհրդարանը նման լինի Ուկրաինայի կամ Ռուսաստանի խորհրդարանին և ի՞նչ պարտադիր է՝ մենք ունենանք ժիրինովսկիներ: Ամեն ինչ չէ, որ պետք է օտարից ընդօրինակել և ամեն ինչը չէ, որ կարող է քաղաքակիրթ ու զարգացած լինելու նշան համարվել: Դրա փոխարեն ես մեր խորհրդարանում կցանկանայի տեսնել կառուցողական մթնոլորտ և համոզված եմ, որ աշխատանքներն ավելի արդյունավետ կլինեին: Իսկ էմոցիաները կառաջարկեի պահել այլ հարթակների համար:

Կարեն Վարդանյան