Մահվան վախը՝ սրտում…

Ինչպես պարզվում է, երկրում տիրող անարդարությունների, ապօրինությունների ու համատարած թալանի դեմ տեղի ունեցած զինված ապստամբությունը հետզհետե սկսում է «տալ» իր երկար սպասված պտուղները: Ասում են, և ամենևին էլ ոչ անհիմն կերպով, թե ներկայիս համակարգի հարազատ զավակներից մեկը՝ Սամվել Ալեքսանյանը, զգուշանալով երկրում ստեղծված արտակարգ իրավիճակից, սկսել է ուժեղացնել իր թիկնազորն ու համալրել սեփական թիկնապահների շարքերը. եթե նախկինում նրա մեքենան շրջում էր մեկ ջիփի ուղեկցությամբ, ապա այժմ շարասյունում համալրում է եղել. ուղեկցող ջիփերը երկուսն են դարձել։

Այն, որ Սամվել Ալեքսանյանը հարազատ զավակն է այն համակարգի, որի դեմ էլ, խոշոր հաշվով, ուղղված է զինված ապստամբների ու նրանց սատարող ժողովրդի ողջ ցասումը, անհերքելի է. սրա-նրա մենաշնորհների ձեռքը տառապող ժողովուրդը շատ լավ տեղյակ է այն մարդկանց մասին, որոնց միջոցով էլ հենց գործի է դրվում թալանի այն մեխանիզմը, որի պատճառով ծայրահեղ իրավիճակ է ստեղծվել երկրում, որի պատճառով հարյուր հազարավոր մարդիկ, իրավիճակից ելք չգտնելով, ամեն տարի ստիպված են լինում բռնել գաղթի ուղին: Ու հիմա պարզվում է՝ փոխարենն ինքնամաքրվելու, փոխարենը սեփական բիզնես-գործունեության մեջ վաղուց հրամայական դարձած շտկումներ կատարելու ու վերանայելու ինքն իրեն՝ Սամվել Ալեքսանյանը զբաղված է հաստավիզ տղերք հավաքագրելով ու դրանցով ինքն իր անձը շրջապատելով, ինչն ուղիղ նշանն է այն բանի, որ մեր երկրում իշխող համակարգն ու դրա գործիքը հանդիսացող որոշ անհատներ, ինչպիսին նույն Ալեքսանյանն է, ոչ միայն չեն շտապում համապատասխան եզրակացություններ անել, այլև կրկին փորձում են դիմել իրենց հարազատ մեթոդներին՝ զգուշանալով նրանցից, որոնց տարիներ շարունակ թալանել են:

Ցավոք, մեկ ավելորդ անգամ ևս պետք է ամրագրենք այն իրողությունը, որ, ինչպես կյանքը ցույց տվեց, մեր որոշ օլիգարխներ այդպես էլ չսովորեցին ժողովրդի աչքերին ուղիղ նայել, չկարողացան հասկանալ այն պարզ ճշմարտությունը, որ հասարակության ուզածը ոչ թե իրենց «արյունը խմելն» է, այլ՝ դարձի բերելը, ոչ թե «Լինչի դատաստանի» ենթարկելն է, այլ՝ հասկացնելը՝ նման կերպ շարունակել չի կարելի ու վաղուց ժամանակն է` վերաիմաստավորելու սեփական գոյությունը, եթե ցանկանում են ապրել ու արարել մի երկրում, որի հասարակությունը խռովված չէ, իսկ իշխանություններն էլ մշտապես ականջալուր են ժողովրդի դարդուցավին:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ