Սպո՞րտը հաղթեց քաղաքականությանը, թե՞ հակառակը

Մի քանի օրից Ռիո դե Ժանեյրոյում մեկնարկում է տարվա մարզական գլխավոր իրադարձությունը` ամառային օլիմպիադան: Սակայն այս օլիմպիադան գլխավորապես հիշվելու է ոչ թե մարզական ցուցանիշներով ու ռեկորդներով, այլ դրան նախորդած քաղաքական սկանդալով: Համաշխարհային դոպինգային կառույցը պնդում է, որ Ռուսաստանը պետական մակարդակով տարիներ շարունակ իրականացնում է դոպինգ-ծրագրեր՝ անազնիվ մեթոդներով մարզական հաղթանակներ գրանցելով:

Եթե ՄՕԿ ղեկավար մարմինը առաջնորդվեր մասնագիտական եզրակացությամբ, ապա պետք է արգելվեր Ռուսաստանի հավաքականի մասնակցությունն այս օլիմպիադային: Պաշտոնական Մոսկվան հերքում է իրեն հասցեագրված մեղադրանքները` հայտարարելով, որ սպորտը քաղաքականացվում է, ու այս ամենը հետևանք է Ռուսաստան-Արևմուտք հարաբերությունների նոր սառը պատերազմի:

Հավանաբար ՄՕԿ ղեկավարությունը մասամբ տեղի տվեց Մոսկվայի ճնշմանը և հուլիսի 24-ին կայացրեց միջանկյալ իրականում անատամ ու անպատասխանատու որոշում: Ըստ այդմ՝ Ռուսաստանի հավաքականը չի որակազրկվի, փոխարենը՝ յուրաքանչյուր մարզաձևի համար միջազգային տվյալ ֆեդերացիան է որոշում  ռուսաստանցի մարզիկների մասնակցության հարցը:

Մոսկվայում այս որոշմանը դրական են արձագանքել, փոխարենը՝ ՄՕԿ ղեկավարությունը հայտնվել է  արևմտյան շրջանակների մամուլի քննադատության կիզակետում: Մարդիկ պնդում են, որ սպորտը զոհաբերվել է քաղաքականությանը և ազնիվ մրցակցության սկզբունքը տուժել է ռուսական դոպինգ ծրագրերի հետևանքով: Օլիմպիական գաղափարը, դրա համախմբող նշանակությունը վտանգված է: 

Մրցակցության գաղափարը խորթ է այսօրվա Ռուսաստանի համար, և ես հավատում եմ, որ Վլադիմիր Պուտինի իշխանությունը նույնիսկ սպորտն օգտագործում է «կայսրության վերածննդի» քաղաքականության համատեքստում: Այս առումով ռուսաստանցիների մասնակցությունը իրոք արժեզրկում է այս օլիմպիադան, մյուս կողմից արևմուտքում հաճախ հնչում է հռետորաբանություն, որն իսկապես քաղաքականցնում է նույնիսկ մասնագիտական օբյեկտիվ եզրակացությունը` ցանկացած դեպքում տուժում է սպորտը:

Սարգիս Հակոբյան