8 միլիարդանոց լռությունը

Ի՞նչ են մտածում Կարեն Կարապետյանի կառավարությունում ՀՀ-ում ԱՄՆ դեսպանի հայտարարությունների առնչությամբ՝ Հայաստանի իշխանությունների կողմից տնտեսության զարգացման, երկարաժամկետ ծրագրերի, ներդրումների վերաբերյալ: Կարծես թե ելույթների պակաս չի զգացվում, բայց զարմանալիորեն, երբ առավել առարկայական ուղերձներ են հնչում` մեր իշխանությունները դրանք չլսելու են տալիս:

8 միլիարդ դոլարի ներդրումային հեռանկարի մասին խոսելը հենց այնպես, օդից չէր ծնվի: 8 միլիարդն էլ հաստատ այն թիվը չէ, որը մեր կառավարությանն առանձնապես չհետաքրքրի՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մի քանի հարյուր միլիոն դոլարի վարկեր՝ մեր իշխանությունները տարիներով պատրաստ էին սպասել հյուսիսից: Դեռ մի կողմ թողնենք հարցի քաղաքական մասը, այն, որ ԱՄՆ դեսպանի վերոնշյալ հայտարարությունը փաստում է Հայաստանի զարգացման առումով ԱՄՆ-ի կողմից հետաքրքրվածության մասին: Սա կոնկրետ մի գաղափար է, որի իրագործման պրոցեսը միայն արդեն իսկ աշխատատեղերի ստեղծման հնարավորություն է` ամբողջովին նոր ճյուղերի, ձեռնարկությունների ստեղծման հեռանկարներով: Իսկ այն, որ Հայաստանի էներգետիկայի համակարգը, մեղմ ասած, հին է, ոչ մրցունակ, կոռումպացված ու արդիականացման կարիք ունի, այդ մասին շատ է խոսվել: Այսինքն՝ այս դեպքում Հայաստանի կարեւոր ոլորտի արդիականացման, տեխնիկական զարգացման հնարավորության մասին է խոսք գնացել: Բացի այդ, պարզ է նաեւ մեկ այլ բան. եթե նման գաղափար կյանքի կոչվի` կլուծվի նաեւ Ռուսաստանից Հայաստանի էներգետիկ կախվածության վերացման հարցը: Արձանագրենք, որ ՀՀ-ում ԱՄՆ դեսպանի կողմից արվել է ոչ միայն տնտեսական, այլեւ քաղաքական, անվտանգային նշանակության հայտարարություն: Իշխանությունների լռությունն ուղղակի անհասկանալի է, եթե չասենք՝ տարօրինակ:

Ներդրումային այսպիսի ծրագրերը հարմար չե՞ն գործող կառավարությանը, համապատասխան չե՞ն Հայաստանի ունեցած զարգացման ծրագրերին, համահունչ չե՞ն «Օտարերկրյա ներդրումների մասին» ՀՀ օրենքին, թե՞ այլ խնդիր կա: Իսկ գուցե խնդիրը ռուսական Գազմպրոմին շուկայում ունեցած մենաշնորհից չզրկելու ցանկությո՞ւնն է: Թերևս Կարեն Կարապետյանի կառավարությունը չի գիտակցում որ Վերին Լարսով ռուսական շուկա լոլիկի, ծիրանի և այլ գյուղմթերքի արտահանումն այլևս իրեն սպառել է տնտեսական աճի առումով և որակական փոփոխություններ տալ չի կարող: Մենաշնորհն իրենով արած «Գազպրոմ Արմենիա»-ն վերածվել է մի սրբության, և կարծես ամեն ինչ պետք է ծառայեցվի նրա գերշահութաբեր ռեժիմի պահպանմանը: Հայաստանին չի թույլատրվում գազ ներկրել Իրանից՝ բացառությամբ՝ էլեկտրաէներգիա արտադրելու նպատակով, որը պետք է ռուսական կողմը արտահանի Իրան: Իսկ Ռոսնեֆտին նվիրաբերած մենաշնորհի բերումով՝ բենզինի և դիզվառելիքի աննորմալ բարձր գները և նրանց սպասարկող ակցիզները հանգեցրել են նաև տրանսպորտի կախվածությանը գազից: Ահա այսպես էլ ապրում ենք՝ քաղաքական դաշտի քար լռության և տոտալ անպատասխանատվության ուղեկցությամբ:

Ստելլա Խաչատրյան