Ո՞րն է հոգեպես ավելի ազնիվ

Շուտով կբոլորի Հայաստանի Հանրապետության անկախության 26-րդ տարեդարձը: 26 տարի է՝ ունենք անկախ պետություն, սակայն վերջին տարիներին Հայաստանը քայքայվել ու պառակտվել է: 26 տարիների ընթացքում, փոխարենը զարգանալու, առաջընթացի, համախմբման և միասնության, մենք քայքայվել ու պառակտվել ենք՝ հասնելով կործանման:

Հայաստանի քաղաքական դաշտը բաժանվել է երկու մասի: Մի մասն ակնհայտ ցանկանում է, որ մեր երկիրը դառնա Ռուսաստանի վասալը, մի կողմն էլ կուրծք է ծեծում և այնպես անում, որ մենք դառնանք Արևմուտքի ենթական:

Ոչ ոք, սակայն, չի պնդում, չի ասում, որ մենք պետք է լինենք ինքնուրույն ու մի քիչ հարգենք ինքներս մեզ: Ոչ ոք չի ասում, որ ինչ էլ անենք, պետք է առաջնորդվենք մեր պետական շահով: Եվ ուր ենք հասել, որ քաղաքական այրերը համարձակվում են բարձրաձայն ծառայել դրսի ուժերին: Ինչպես ասացի՝ մի մասն Արևմուտքին, իսկ մյուս՝ ավելի մեծ մասը՝ Ռուսաստանին:

Իսկ որտե՞ղ մնաց հայի շահը: Որտե՞ղ է մեր ինքնությունը: Ինչո՞ւ պետք է մենք պարենք օտար պետությունների դեսպանների նվագի տակ: Չէ՞ որ մենք ազատ, անկախ և ինչու չէ, ըստ Սահամանադրության՝ ժողովրդավարական պետություն ենք:

Ամեն անգամ, որևէ առիթով ականատես ենք լինում նողկալի պառակտվածության: Տեղեկատվական դարաշրջանում քաղաքական գործիչներին միացել են նաև հասարակության միջին խավի ներկայացուցիչները:

Վերջին դիսկուրսը, կռիվն ու հայհոյանքները տեսանք օրեր առաջ, երբ Հայաստանը հրաժարվեց մասնակցել ՆԱՏՕ-ի զորավարժություններին: Արևմուտքին ծառայող քաղաքագետները Հայաստանի իշխանություններին սկսեցին մեղադրել ՌԴ-ի ենթակա իշխաններ լինելու մեջ, իսկ գործող իշխանությունը սկսեց արդարանալ, որ իրենք ինքնուրույն են:

Թե՛ մեղադրողը, թե՛ արդարացողը մեղավոր են, որովհետև այս մարդկանցից ոչ մեկը չփաստեց մեր՝ Հայաստանի Հանրապետության դերը այդ ամենում:

Օտար ուժերին, մեր դեպքում՝ ՌԴ-ին և Արևմուտքին ծառայող քաղաքագետները, պաշտոնյաները, օլիգարխները պատմությունից դասեր՝ այդպես էլ չքաղեցին: Նրանք մոռացել են, որ Բրիտանական նավերը չեն կարող բարձրանալ հայկական լեռներ, նրանք մոռանում են, որ Ցարը Հայաստանի համար զորք չունի, որովհետև ցարը շահ չունի: Նրանք մոռանում են, որ թե՛ Ռուսաստանը, թե՛ Արևմուտքը իրենց շահն ունեն այս տարածաշրջանում և ոչ մեկի մտքով չի անցնում մեր՝ հայերիս շահը:

Նկատելի է, որ մեր երկրիը պառակտվել է, մեր երկիրը քայքայվել է, մեր երկրիը բարոյազրկվել է: Այս ամենը 26 տարիների անկախության մսխումն է: Իշխանությունները, քաղաքագետները, ինչու չէ՝ նաև մտավորականները 26 տարիների ընթացքում այնքան առաջնորդվեցին իրենց նեղ անձնական շահով, իրենց գրպանները հաստացնելով, որ հասարակությունը պառակտվեց, բարոյալքվեց և հեռացավ իր հողից, իր բնից, իր երկրից, նաև՝ իր գաղափարից:

Ուշքի գալու ժամանակն է: Աղետը մոտ է: Կործանումը չի ուշանա:  Մեզ ոչ ոք բարեկամ չէ, ոչ ոք մեր լավը չի ուզում, մեզ ոչ ոք հենց այնպես փող չի տալիս:

Ոչ ՆԱՏՕ-ի աչքերն է մեր համար ուռել, ոչ էլ ՀԱՊԿ-ի: Ոչ Արևմուտքն է մեր բարեկամը, ոչ ՌԴ-ն: Մենք պետք է մեր շահը տեսնենք, մեր պետական շահը և առաջնորդվենք դրանով: Եվ մինչ իշխանություններն ու մյուս ուժերը օտարներին ծառայելու կռիվ են տալիս, անտեր է մնացել հայը, հայ մարդը, քաղաքացին, բանվորը, ոստիկանը, կոշկակարը, վարորդը, շինարարը: Հայ մարդն անտեր է մնացել:

Իսկ թե շարունակելու եք ծառայել օտարներին, մի խնդրանք՝ կարդացե՛ք Վիլյամ Սարոյանի «70 հազար ասորի» պատվածքը: Գուցե այդ ստեղծագործությունը դուրս բերի ձեզ այս անմխիթար մոլորությունից:

Արսեն Սանամյան