Արջն իր ահից է գոռում...

Վերլուծական 29 Հունիս, 2018 13:25

Օրերս Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտի նախկին տնօրեն Հայկ Դեմոյանը Facebook-ի իր էջում գրառում էր արել՝ նշելով, թե կրթության և գիտության նախարար Արայիկ Հարությունյանն իր նկատմամբ քաղաքական բնույթի հետապնդում է իրականացնում: Նախարարին հինգ՝ իր պակերացմամբ սուր և սկանդալային հարցեր հղելուց և դրանց սպառիչ պատասխան ստանալուց հետո էլ Դեմոյանը չընկրկեց. հոխորտանքներով լի նրա վերջին նամակն ուղղված էր վարչապետ Փաշինյանին. վերջինիս Դեմոյանը հորդորում է «երկիրը քաղքենիների և գեղցիների համար թամաշայի չվերածել»: «Գեղցիները և քաղքենիները», ըստ Դեմոյանի՝ նոր իշխանության ներկայացուցիչներն են, ովքեր համարձակվել են իրենց իրավասությունների սահմաններում իրենց աշխատանքը կատարել՝ առանց իր՝ «մեծն գիտնականի» հետ համաձայնեցնելու: Դեմոյանն Արայիկ Հարությունյանի՝ թանգարան կատարած այցի ժամանակ թանգարանում չի եղել, ինչը հասկանալի է, եթե հաշվի առնենք, որ նախարարը գնացել է հանդիպելու աշխատակազմի հետ, իսկ նախկին տնօրենը, ինչպես հայտնի է, աշխատակազմի մեջ չի մտնում: Թերևս Հայկ Դեմոյանին չի հաջողվել կորզել ցանկալի երաշխիքներ՝ վերստին տնօրեն դառնալու համար, և նա անցել է հարձակման՝ խախտելով ակադեմիական և դաստիարակության տարրական նորմերը: Դեմոյանի նամակի ոճն ու բառապաշարն անթույլատրելի են գիտնականի և ընդհանրապես դաստիարակված մարդու համար՝ անկախ պատճառներից:

Ընդհանրապես, տպավորություն է, որ գիտական աշխարհի մի շարք ներկայացուցիչներ համառորեն չեն ցանկանում ընդունել այն օբյեկտիվ փոփոխությունները, որոնք տեղի են ունեցել մեր երկրում՝ թավշյա հեղափոխությունից հետո: Փոփոխություններ, որոնք շոշափել են հասարակական կյանքի բոլոր ոլորտները, չշրջանցելով գիտականը: Գուցե դա է պատճառը, որ այդ կեղծ գիտնականների գործելաոճը և պահվածքը բնորոշ է ոչ թե Նոր, այլ 90-ականների Հայաստանին: Ինչ խոսք, «դեմոյանները» ունեն իրենց մեղավորությունը նրանում, որ վերջին 20 տարիների ընթացքում ընկել է գիտական աշխատանքի և գիտնականի հեղինակությունը և արդի խնդիրներին զուգընթաց՝ մեր գիտությունը կորցրել է իր բարձր տեղը համաշխարհային ասպարեզում:

Խնդրի բարդությունը, սակայն, ոչ միայն և ոչ այնքան նախարարի կամ նախկին տնօրենի անձն է, որքան մեր ժողովրդի և պատմության համար բացառիկ կարևորություն ունեցող կառույցը՝ «Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտը» հեղինակազրկող սկանդալը: Սակայն դրա մասին Դեմոյանը թերևս վերջին հաշվով է մտածում: Նրա հիստերիան արդարացնել հնարավոր չէ, սակայն գուցե կարելի է հասկանալ՝ վերջինս ջանք ու եռանդ չի խնայում իր ակադեմիական կրեդոն պաշտպանելու համար՝ անգամ այլոց պիտակավորելու և սպառնալիքների գնով, հակառակ պարագայում՝ կպայթի «մեծն գիտնականի» մասին տարիներ շարունակ այդքան ջանասիրաբար ձևավորված փուչիկը…