Երևանի կառավարումը Հայկ Մարությանի վրա իջել է անեծքի պես

Օրհասական են դարձել աղբահանությանը խնդիրը, օդի աղտոտվածությունը, կանաչապատ տարածքների անբավարար մակերեսը, հասարակական տրանսպորտում շախմատային ձի դարձած ուղևորները, կյանքի համար վտանգավոր վերելակները, ճանապարհային գծանշումների բացակայությունը, շարունակվող կառուցապատումը, մեկից տարածք խլելու մյուսին տալու ժառանգաբար փոխանցված գործելաոճը։

Այո՛, քաղաքի կառավարումը տրված չէ ամենքին։

Բոլորս էլ տեսնում ենք, որ Երևանի կառավարումը Հայկ Մարությանի վրա իջել է անեծքի պես, և նա չի կարողանում ազատվել այդ պատասխանատու «բեռից»։ Շատերն անգամ պնդում են, որ նախորդ իշխանությունների օրոք քաղաքն ավելի մաքուր էր, իսկ այսօր մայրաքաղաքի կառավարման բոլոր ոլորտները կոլապսի են ենթարկվել և հայտնվել են փակուղում։

Աղբահանության խնդրի լուծումը տրված է «Սանիթեքին», որը կարծես թե բոյկոտում է և պատշաճ չի կատարում իր պարտավորությունները։

Իսկ գուցե պատճառն այն է, որ Հայկ Մարությանը չի կարողանում ճիշտ դիվանագիտություն վարել և «Սանիթեքին» բերել աշխատանքային դաշտ։

Մենք չենք մոռացել նաև աղբամշակման գործարան կառուցելու նրա խոստումը։

Երբ իմ հիվանդներն ինձ հարցնում են, թե որն է տարաբնույթ հիվանդությունների հաճախացման պատճառը, ես մատնանշում եմ էկոլոգիական աղետալի փոփոխությունները։ Այս ենթատեքստում ավելորդ չի լինի հիշել երևանյան «մաքուր» օդը։ Այն այլևս շնչել չի լինում, իսկ ամռան ամիսներին կարող է դառնալ մահացու` տարբեր քրոնիկ հիվանդություններ ունեցող մարդկանց համար։ Պատճառները տրանսպորտային միջոցների կողմից արտանետված թունավոր գազերն են, շուրջ 7 բաց հանքերի առկայությունը Երևանում և հարակից տարածքներում, գործարանների թունավոր արտանետումները, շարունակվող կառուցապատումը, ի վերջո` կանաչ տարածքների շատ քիչ մակերեսը։

Հաջորդ փաստը խոստացված, բայց այդպես էլ չփոխված վերելակային տնտեսության խնդիրն է։ Տարիներ շարունակ վերելակները եղել են մարդկանց վնասվածքների, հաշմանդամության և մահված պատճառ։ Վերելակային տնտեսությանն ուշադրություն չդարձնելը կարծում եմ քաղաքային իշխանության ամենալուրջ բացթողումներից է։

Համատիրությունների գործունեությունը անհասկանալի կերպով կախված է օդում։ Քաղաքացիները չեն հասկանում թե ինչի համար են վճարում բավականին կլորիկ գումարներ համատիրություններին։ Վստահ եմ, որ այս ոլորտը պետք է հիմնովին վերանայվի։

Հասարակական տրանսպորտը Երևանի հաջորդ խայտառակությունն է։ Պոկվող դռներով, քրքրված նստարաններով, սև և թունավոր արտանետման գազերով, իրար վրա բարձրացած քրտնախառն բույրերով Երևանյան այս կոլորիտից չկարողացանք ձերբազատվել նաև այս իշխանությունների օրոք։ Անկեղծ ասած, ինձ համար անհասկանալի է, թե ինչու այդպես էլ շեշտադրում չի կատարվում էլեկտրական և էկոլոգիապես մաքուր տրանսպորտային միջոցների վրա։ Իսկ գուցե պատճառն ակնհայտ է, բայց ես «համառորեն չեմ ուզում այն տեսնել»։

Այդպես էլ չլուծվեց մեքենաների կայանման և խցանումների խնդիրը։ Այստեղ լուծումները բազմազան են, ցավոք, դրանցից ոչ մեկը չի ընտրվել և չի իրականացվում։ Իսկ ճանապարհների բացակայող գծանշումները դժվարացնում են երթևեկությունը և պատճառ են դառնում տարբեր ճանապարհա-տրանսպորտային պատահարների համար։

Գրեթե ամեն օր իրազեկվում ենք վրաերթի դեպքերի մասին, որոնց պատճառը վերնանցումների կամ գետնանցումների բացակայությունն է։ Բնակիչների բազմաթիվ դիմում-բողոքները մնում են անպատասխան։ Իսկ կամուրջների տակ անվտանգության ցանցերի անկացման հարցը այդպես էլ մնաց օդում կախցած ցանկություն և պահանջ իմ կողմից։ Մինչդեռ ինքնասպանության դեպքերը սպասել չեն տալիս։

Ճիշտ է, մենք շարունակում ենք վճարել կարմիր գծերի համար, բայց մեր մանկապարտեզներում «իրավիճակ չի փոխվել»։ Հուշերում մնացին ջերմամեկուսիչ պատերով և արևային տաքացուցիչներով համալրված մանկապարտեզներ ունենալու պատրանքները։

Երկակի ստանդարտներն ինձ համար անթույլատրելի են եղել միշտ և բոլոր ոլորտներում։ Ինչպե՞ս հասկանանք օրինակ Օպերայի շենքի հարակից տարածքում սրճարանների մի մասի քանդումը, իսկ մյուսների պահպանումը։ Ինչպե՞ս հասկանանք մի ճամփեզրյա ապօրինի շինության քանդումը, հետո այդ ուղղությամբ աշխատանքների դադարեցումը։ Ինչպե՞ս հասկանանք Հայկ Մարությանի հայտարարություններն այն մասին, որ փոքր կենտրոնի մանսարդները պիտի քանդվեն, սակայն դրա իրականացման համար բազմաթիվ օրենսդրական արգելքների առկայությունը։ Ու՞մ են պետք Ձեր փուչ հայտարարությունները, եթե դրանք մնում են միայն տեսանկարահանման սկավառակների վրա։

Եթե ի վիճակի չեք ղեկավարել մեր քաղաքը, հայտարարեք այդ մասին և գիշերը Ձեր գլուխը հանգիստ դրեք բարձին։

Ես չեմ ցանկանում միայն քննադատել, ես ցանկանում եմ, որ Հայաստանն ունենա առաջադեմ ու անվտանգ մայրաքաղաք։

Ես ցանկանում եմ, որ մեր երեխաներն ապրեն բարեկեցիկ, մաքուր, էկոլոգիապես և ֆիզիկապես անվտանգ և բարի քաղաքում։ Դուք դա խոստացել էիք, բայց ի զորու չեղաք Երևանը դարձնել այդպիսին։

Հ.Գ. Ես երազում եմ, որ Երևանը դառնա լույսի և կանաչի քաղաք, որ Երևանի այգիներում գերակշռեն ծառերն ու սիզամարգերը, որտեղ մեր երեխաները կկարողանան ազատորեն վազել ու խաղալ, որտեղ մեր տարեցները կկարողանան թիկն տալ ու վայելել շատրվանից հոսող ջուրը և երեխաների քրքիջը։

Եվ ես հավատում եմ, որ իմ այս երազանքն իրականություն է դառնալու …. Սակայն, նոր, գործունակ և կամային իշխանության օրոք։

Նեյրովիրաբույժ Մարինա Խաչատրյան