Աթոռից չկառչածները. ժողովրդավարության դասեր` Նիկոլ Փաշինյանի համար

Հեղափոխությունից հետո Նիկոլ Փաշինյանը Հայաստանը հռչակեց ժողովրդավարության բաստիոն, հայտարարեց, որ այսուհետ իշխանությունը վերդարարձված է ժողովրդին, և ժողովուրդն է որոշելու՝ որքան ինքը և թիմը կմնան իշխանության: Անցել է չորս տարի, այս չորս տարիների ընթացքում Հայաստանում ձախողումն ու արհավիրքը փոխարինում էին մեկը մյուսին, սակայն Նիկոլ Փաշինյանը տվել է մեկ պատասխան՝ հրաժարակ տալու հիմքեր չկան և ինքը կշարունակի մնալ երկրի ղեկին:

Ի տարբերություն Նիկոլ Փաշինյանի նրա արտասահմանցի գործընկերները, որոնց երկրները թերևս իրական ժողովրդավարության բաստիոններ են և ոչ թե Փաշինյանի կերտած ժողովրդավարության ծաղրանկար՝ շատ ավելի հեշտ են հրաժարվել իշխանությունից, անգամ շատ ավելի աննշան բացթողումներ կատարելուց հետո:

Այսպես օրինակ՝ Շվեդիայի վարչապետ Մագդալենա Անդերսոնը հրաժարական էր ներկայացրել ընտրվելուց ժամեր անց, պատճառն էլ այն էր, որ վերջինս չէր ցանկանում ղեկավարել մի կառավարություն, որը կասկածում է իր իսկ լեգիտիմության վրա:

Ռումինիայի վարչապետ Վիկտոր Պոնտան հրաժարական ներկայացրեց երկրում ծայր առած բողոքի ակցիաների ֆոնին, երբ փողոցում նրա հրաժարականը պահանջող քաղաքացիների թիվը չէր գերազանցում անգամ 20 հազարը:

Էստոնիայի վարչապետ Յուրի Ռատասը հրաժարական ներկայացրեց իր կառավարության անդամներից մի քանիսի անվան հետ կապված կոռուպցիոն սկանդալի առաջացման ֆոնին:

Վրաստանի վարչապետ Գերոգի Գախարիան հրաժարական ներկայացրեց միայն այն պատճառով, որ կառավարող թիմի ներսում ձևավորվել էր անհամաձայնություն կապված ընդդիմության լիդերներից մեկի կալանավորման հետ:

Ճապոնիայի վարչապետ Յուկիո Հատոյաման հրաժարական էր ներկայացրել այն բանի պատճառով, որ չէր կատարել հանրությանը տված իր նախընտրական խոստումները:

Լյուքսեմբուրգի վարչապետ Ժան Կլոդ Յունկերը հրաժարվեց զբաղեցրած պաշտոնից երկրի հատուկ ծառայություններում ծայր առած կոռուպցիոն սկանդալից հետո:

Լատվիայի վարչապետ Վալդիս Դամբրովսկիսը հրաժարական էր ներկայացրել Ռիգա առևտրի կենտրոնի փլուզումից հետո: Նա իր վրա էր վերցրել տեղի ունեցածի քաղաքական պատասխանատվությունը:

Հարավային Կորեայի վարչապետ Չոն Հոն Վոնը հրաժարական էր տվել  ուղևորափոխադրող նավի խորտակումից հետո: Նա նույնպես կատարվածի քաղաքական պատասխանատվությունը վերցրել էր իր վրա:

Մոլդովայի վարչապետ Կիրիլ Գաբուլիչը հրաժարական էր տվել կեղծ դիպլոմի շուրջ ծագած սկանդալի ֆոնին:

Այս երկրների ղեկավարները հեռացել են պատվով` առանց երկիրը բախումների և ցնցումների տանելու, որովհետև թերևս հենց դա ժողովրդավարության բաստիոնի գլխավոր հատկանիշը և ոչ թե ողջ թիմով ամեն գնով աթոռից կառչած մնալը:

Ինչ է արել չորս տարում Նիկոլ Փաշինյանը. համավարակի դեմ տապալված պայքար՝ 10-ից ավել մահացած, պատերազմ՝ Արցախի մեծ մասի կորուստ և 5000 զոհ, գերիներ և անհետ կորածներ, երկրում կոռուպցիան արմատախիլ չի արվել՝ Փաշինյանի կառավարության երկու նախարար այսօր կոռուպցիոն գործերով կալանավորված են, օլիգարխիան շարունակում է սերտաճած մնալ իշխանությանը, իսկ գործարարները տեղ են գտնում գործող իշխանության պատգմավորական ֆրակցիայում, տնտեսությունը գահավիժում է՝ ներդրումներ չկան, Փաշինյանը չի կատարել իր ոչ մի նախընտրական խոստում: Հազարավոր քաղաքացիներ Հայաստանում և Սփյուռքում պահանջում են նրա հրաժարականը, սակայն վերջինս ամուռ կառչել է աթոռից և շարունակում է հազարավոր կարմիր բերետավորների թիկունքից խոսել ժողովրդի իշխանության և ժողովրդավարության մասին....