«Մերժված» Զարեհ Սինանյանը շարունակում է ձախողել Սփյուռքի հետ հարաբերությունները

Բոլոր պաշտոնյաներից, ովքեր այս կամ այն չափով տապալել և ձախողել են իրենց վստահված ոլորտները, այս առումով անշուշտ անգերազանցելի է Սփյուռքի գործերի գլխավոր հանձնակատար Զարեհ Սինանյանը: Վերջինիս նշանակումը 2019-ին փորձում էին ներկայացնել իբրև Հայաստան-Սփյուռք հարաբերությունների ռեստարտ, սակայն ռեստարտը, կարծես թե, հանգեցրեց կարճ միացման և արդյունքում` Հայաստան-Սփյուռք հարաբերությունները գտնվում են պատմական մինիմումի վրա և լուրջ ճգնաժամ են ապրում:

Նշանակվելով այս պաշտոնին` Սինանյանը միանգամից հայտարարեց իր նոր՝ Ի գործ ծրագրի մասին, որը պետք է միտված լիներ երիտասարդ սփյուռքահայերին հայրենիք վերադարձնելու և նրանց պետական կառավարման ոլորտում աշխատանքի ընդունելուն: Մինչ օրս հայտնի չէ, թե իրականում քանի սփյուռքահայ երիտասարդ արձագանքեց այս ծրագրին և քանիսին Սինանյանը հայրենադարձեց: 

Թերևս շատ քչերին, որովհետև տվյալ ծրագրի մեկնարկից ամիսներ անց պաշտոնյան բոլորի համար անսպսելի հայտարարեց, որ Հայաստանը ներգաղթի պատրաստ չէ, չնայած դրանից առաջ հենց ինքն էր ներգաղթի կազմակերպման թիվ մեկ լոբբիստը Հայաստանում:

Սինանյանից առաջին լուրջ դժգոհությունը ծագեց սահմանում ադրբեջանական սադրանքներից ու ագրեսիայից հետո, երբ հայաշատ երկրներում հայ-ադրբեջանական բախումների օրերին Սփյուռքի հարցերով գլխավոր հանձնակատարի գրասենյակը բավականի պասիվ էր, իսկ ինքը՝ հանձնակատար Զարեհ Սինանյանը, կարծես թե, ընդհատակ էր անցել։ Մամուլը գրել էր, որ այդ օրերին լցվել էր նաև Նիկոլ Փաշինյանի համբերությունը և վերջինս իր մոտ էր հրավիրել Սինանյանին, պահանջել ավելի արդյունավետ աշխատել: Այդ նույն օրերին էլ վարչապետը աշխատանքից ազատեց հանձնակատարի գրասենյակի շուրջ 10 աշխատակիցների:

Փաշինյանի հաթաթայից հետո Սինանյանը որոշեց ավելի հաճախ այցելել Սփյուռքի հայկական համայքներ, սակայն, այստեղ էլ ամեն բան հարթ չէր: Այդքան ձախողումներից հետո Սփյուռքը բնավ էլ ուրախ չէր Սինանյանին հյուրընկալելու համար:  Մամուլի տեղեկություններով` հարթ չէին անցել ՌԴ-ում և Ֆրանսիայում Սինանյանի հանդիպումները համայնքային կազմակերպությունների հետ, վերջինիս մեղադրում էին ալտերնատիվ կազմակերպություններ ստեղծելու, ցանկության մեջ, որոնք ավելի պատրաստակամորեն կաշխտեն հեղափոխական իշխանությունների հետ:

Դրանից հետո պարզ դարձավ, որ Սինանյանին մերժում է ոչ միայն Սփյուռքը, այլ նաև Հայաստանի ղեկավարությունը: Նա դուրս մնաց «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամի բարձրագույն ղեկա­վար մարմնի՝ Հոգաբարձուների խոր­հուրդի կազմից:

Ի պատասխան դրա և իր տապալումների` Սինանյանը ոչ ավել, ոչ պակաս հայտարարեց, որ եթե սփյուռքահայերը չեն ուզում ապրել հայրենիքում և այստեղ երեխաներ ունենալ՝ նրանց փոխարեն դա կանեն այլազգիները և նույնիսկ առաջարկեց Հայաստան հրավիրել ասորիների և հնդիկների:

Չկարողանալով կարգավորել Հայաստան-Սփյուռք հարաբերությունները` Սինանյանը քիչ էր մնում ոչ ավել, ոչ պակաս Հայաստանը ներգրավի միջազգային դիվանագիտական սկանդալի մեջ, հայտարարելով, որ ճապոնացիները չինացիների ու կորեացիների սինթեզն են: ՀՀ ԱԳՆ-ն փորձեց իրավիճակից դուրս գալ` հայտարարելով, որ դա Սինանյանի անձնական կարծիքն է:

Եվ այսպես՝ երեք տարվա մեջ ոչ մի նշանակալի ծրագիր, ոչ մի տվյալ հայրենադարձված սփյուռքահայերի իրական թվի մասին, ոչ մի կարևոր և նպատակային, իսկ ավելի ճիշտ՝ հաջողված այց Սփյուռքի հայկական համայնքներ: Փոխարենը` բյուջեից յուր վոյաժների համար դուրս գրված միլիոններ և նույնքան էլ դուրս գրված գումար՝ պարգևավճարների համար: Թե ինչի համար՝ մնում է կռահել...