Արտահերթից մեկ տարի անց. Փաշինյանը խաբե՞լ է իր ընտրողներին

Նախորդ տարի կայացած արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններից անցել է մեկ տարի և ժամանակն է հետ հայացք գցել ՔՊ նախընտրական ծրագրին` հասկանալու համար, թե այդ ծրագրի որ կետերն են մեկ տարի անց իրականություն դարձել, որոնք են այդպես էլ մնացել թղթի վրա:

Դիցուք՝ ըստ նախընտրական ծրագրի ՔՊ տնտեսության քաղաքականության նպատակներն են՝ տնտեսական հնարավորությունների ընդլայնումը և դրանց հավասար հասանելիության ապահովումը, մարդու ներքին կարողությունների զարգացման և իրացման միջոցով միջին խավի բարեկեցության աճն ու աղքատության կրճատումը։ Փաստենք, որ երկրում օրեցօր խորանում է մենաշնորհը, ՏՄՊՊՀ նախագահն ինքն է հայտարարում, որ օրինակ՝ Ալեքս Հոլդինգը ունի գերիշխող դիրք շուկայում, իշխանությունների սրտի նորաթուխ օլիգարխ Նարեկ Հարությունյանն իրենով է անում ձվի շուկան, հետևաբար այստեղ խոսել տնտեսական հավասար իրավունքների և հասանելիության ապահովման մասին` ավելորդ է: Նույնը կարելի է ասել աղքատության կրճատման մասին, այն միայն շարունակում է ավելանալ` կազմելով արդեն 30 տոկոս:

Ըստ ՔՊ նախընտրական ծրագրի` ապահովվելու էր ներդրումների զգալի աճ, մինչ օրս էկոնոմիկայի նախարարը չի ներկայացրել որևէ ապացույց, որ Հայաստանում ընտրություններից հետո քիչ թե շատ խոշոր ներդրումներ են իրականացվել:

Արտաքին քաղաքականության ոլորտում հայտարարվել էր Հայոց Ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցում աշխատանքների շարունակականության մասին, սակայն փոխարենը սկիզբ առավ Թուրքիայի հետ հաշտեցման գործընթաց, որի ֆոնին Ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացը առկախվել է: Պետք է խորացվեին ՀՀ-ՌԴ երկկողմ հարաբերությունները, փոխարենը քաղաքապետարանը Երևանի սրտում արտոնում է հակառուսական ցույցերը, իսկ ՀՀ պաշտոնյաները շարունակում թիրախավորել ՀԱՊԿ-ի աշխատանքը: Առաջ էին քաշվում տնտեսական, թվային դիվանագիտության անցնելու խոստումներ, որոնց դեռևս ականատես չենք եղել:

Արցախյան հակամարտության կարգավորման համար անհրաժեշտ ուղենիշ էր հռչակվում ժողովուրդների ինքնորոշման իրավունքի իրացումը, մինչդեռ ընտրություններից հետո պարզվեց, որ ըստ Փաշինյանի` Արցախը Ադրբեջանի կազմում չլինելու անգամ տեսական շանսեր չունի: Բնականաբար, դա այդպես չէ:

Նախընտրական ծրագիրը ենթադրում էր անկախ և բարեվարք դատավորների մուտք դատական համակարգ, սակայն օրեր առաջ դատավոր ընտրվեց ՔՊ-ական պատգավոր Արթուր Դավթյանը, ում, բնականաբար, այս առումով անկախ չես անվանի: Շարունակվում է նաև ԲԴԽ շուրջ տեղի ունեցող, մեղմ ասած, արդարադատության բարձր մակարդակ ունեցող պետության համար անհարիր գործընթացը:

Ավիացիայի ոլորտում քաղաքացիներին խոստանում էին լրջագույն բարեփոխումներ, մինչդեռ Հայաստանը մինչ օրս անգամ ԵՄ սև ցուցակից դուրս չի բերվել, ինչում իշխանությունները, անշուշտ, ունեն իրենց մեղքի մեծ բեռը:

Ինչպես տեսնում ենք՝ ՔՊ նախընտրական ծրագրի ամենակարևոր կետերը մեկ տարի անց չեն իրականացվել, արդյոք սա չի՞ նշանակում, որ իշխող քաղաքական ուժը խաբել է իրեն քվե տված հարյուր հազարավոր քաղաքացիներին...