Հանրությանը նախապատրաստում են ցավագին ու զգալի զիջումների՝ օդում կախելով պատերազմի վտանգը. «Փաստ»

Բայց, հաշվի առնելով, որ Ռուսաստանին, կարծես թե, ձեռք չի տալիս Արցախի հարցի լուծման շուրջ այն շտապողականությունը, որը ցուցաբերում են Հայաստանի և Ադրբեջանի իշխանությունները, պարզ է դառնում, որ, բարեբախտաբար, կարծես, Արցախի կարգավիճակի հստակեցման շուրջ ամեն ինչ չէ, որ կախված է ՀՀ իշխանությունից: Կարծում եմ, ելնելով այս կամ այն կողմերի շահագրգռվածություններից՝ Արցախյան խնդրի կարգավորման հարցը որոշ ժամանակով սառեցնելու շանս կա»:

Անդրադառնալով ներքաղաքական հնարավոր զարգացումներին ու այս տարի ևս «թեժ աշնան» մասին խոսակցություններին՝ Վիգեն Հակոբյանը նշեց. «Ընդհանրապես կարծում եմ, որ քաղաքականությունը սեզոնայնություն չի ենթադրում: «Թեժ աշուն», «շոգ ամառ», «ցուրտ ձմեռ» տերմիններն ընդհանրապես դուրս են քաղաքական տրամաբանությունից, որովհետև, եթե այդպես լիներ, ապա Արցախյան շարժումը պետք է սկսվեր ոչ թե ձմռանը, այլ գարնանը: Իրականում իրավիճակը, եղած հնարավորություններն ու ռեսուրսներն են թելադրում՝ երբ սկսել: «Թեժ աշուն», «շոգ ամառ», «ցուրտ ձմեռ» տերմինները քաղաքական գործընթացների շուրջ զուտ որոշակի կլիշեներ են: Ես չէի ասի, որ սպասվում է թեժ աշուն կամ թեժ ձմեռ: Գործընթաց է, որը ակտիվանում, նվազում կամ ընդհանրապես վերաձևավորվում է՝ կախված հնարավորություններից ու ռեսուրսներից, նաև արտաքին քաղաքական իմպուլսներից: Տարբերակներից մեկն էլ այն է, որ եթե առկա քաղաքական ուժերը չեն կարողանում իրենց առջև դրված խնդիրները լուծել, նոր ուժեր են գալիս հարթակ»:

Անդրադառնալով այսօր առկա հնարավորություններին՝ քաղտեխնոլոգը շեշտեց. «Ընդդիմությունը ցույց տվեց, որ այսօր որոշակի փողոցային ռեսուրսներ ունի, որոնք միավորվում են ազգային և անվտանգային, Արցախյան թեմատիկայի շուրջ: Այդ ռեսուրսը շատ է, թե քիչ, կախված է նրանից, թե ինչ խնդիր է դրվում: Ամեն դեպքում, արձանագրվեց, որ ընդամենը այդքան քանակ կա փողոցում: Որպեսզի փողոցում այլ քանակ ունենաս, մանավանդ, երբ հույսդ դնում ես փողոցի վրա, ուրեմն պետք է կարողանաս ազգային, Արցախին առնչվող հարցերով չհետաքրքրվող զանգվածին հասկանալի ու հետաքրքրող թեմաներով հանդես գալ: Տարբեր խավերին տարբեր թեմաներ են հետաքրքրում, դրա համար քաղաքական ուժերը պետք է ձեռքը պուլսի վրա պահեն՝ հասկանալու, թե ընդհանրապես ի՞նչ է հետաքրքրում հանրությանը: Յուրաքանչյուր թեմայի շուրջ հնարավոր է տասնյակ հազարավոր մարդկանց միավորել:

Ընդդիմությունը, կարծում եմ, իր այդ ռեսուրսը չի օգտագործում, եթե կարողանա՝ ավելի ընդլայնված զանգվածներ կունենա փողոցում: Բացի այդ, նաև պետք է հասկանա, թե ինչ է հետո լինելու, երբ մարդիկ, օրինակ՝ 10 հազարի փոխարեն արդեն 100 հազար լինեն: Ընդհանուր վարչապետի թեկնածու ունենալը ևս լավ թեմա է, բայց, կարծում եմ, իսկական լիդերը բնական գործընթացում է իհայտ գալիս»:

Անդրադառնալով ռուսական դաշտի՝ քաղաքական ու ոչ քաղաքական ֆիգուրների հնարավոր ու արդեն իրողություն դարձած ակտիվացմանը Հայաստանում՝ քաղտեխնոլոգը նշեց. «Կարծում եմ՝ այս ամենը պատահական չէ: Ըստ իս, արտաքին աշխարհում ձևավորվել է այն կարծիքը, որ այս իշխանության՝ պատերազմից հետո ունեցած արտաքին քաղաքական միսիան ավարտին է մոտենում, որովհետև թե՛ Արևմուտքը, թե՛ Ռուսաստանն իրենց բավարարված չեն զգում: Իրենք հասկանում են, որ այսօրվա հայաստանյան իշխանությունը փորձում է մանևրել երկու բևեռների միջև՝ խոստանալով երկուսի ուզածն էլ բավարարել: Բայց քանի որ գոյություն ունեն իրար բացառող պահանջներ, հնարավոր չէ բավարարել մեկին՝ առանց վնասելու մյուսի շահերը: Հաշվի առնելով, որ այս դեպքում որևէ կողմ բավարարված չէ, ապա եթե Հայաստանի ներսում այնպիսի ընդդիմադիր քաղաքական ռեսուրս, ուժ երևա, որը կարող է փոխարինել այսօրվա իշխանություններին, առանձնապես որևէ մեկը դեմ չի լինելու: 2020-ի պատերազմից հետո Փաշինյանի շուրջ կոնսենսուս կար, բայց այն առանձնապես այլևս կա՛մ չկա, կա՛մ շատ թույլ է»։

Նյութն ամբողջությամբ՝ թերթի այսօրվա համարում։