Բելգիայում բուժվող արցախցու ընտանիքի դաժան պատմությունը՝ լրագրողի աչքերով

Լրագրողի մասնագիտական պարտականությունը կատարվող իրադարձությունների մասին օբյեկտիվ տեղեկություններ փոխանցելն է, որը երբեմն պահանջում է սառնասրտություն, իսկ չեզոքություն՝ միշտ։ Բայց լրագրողն առաջին հերթին մարդ է, որն ունի զգացմունքներ, ապրումներ ու հույզեր։ Արցախահայության բռնի տեղահանումից հետո մեկ անգամ չէ, որ որպես լրագրող ինքս ինձ հարց եմ տվել՝ արդյոք արածս գործն այլեւս իմաստ ունի՞, թե՞ ոչ։ Չկա ավելի վատ բան, քան անճարության զգացումը, սեփական գործին չհավատալը։ Եւ հենց այդ զգացումն էր ինձ խեղդում Բելգիայի Աստրիդ ռազմական հիվանդանոց կարճ այցի ընթացքում։ Երբ տեղեկացա, որ Հայաստանից երեք արցախցի բուժառու է տեղափոխվել Բելգիա, անշուշտ ցանկացա տեսնել նրանց։

Բայց առաջին բնազդս լրագրության թելադրանքը չէր, այլ զուտ հայրենակցի տեսնելու, ցավը կիսելու մեծ պահանջը։ Արցախում վառելիքի պահեստում պայթյունի հետեւանքով լուրջ այրվածքներ ստացած երեք երիտասարդ բելգիացի բժիշկների վերահսկողության տակ են։ Հիվանդանոցի ընդունարանը եւ սպասասրահը նույնքան մռայլ էր, որքան իմ ներսում կատարվողը։ Սպասում էի, որ  պատանիների ծնողները մոտենան, քանի որ բուժառուներին տեսնելն այս օրերին այդքան էլ թույլատրելի չէ։ Օրվա լավ լուրն այն էր, որ երիտասարդներից մեկը կոմայից դուրս էր եկել եւ մի քանի բառ ասել։

Քիչ անց մոտեցավ մի կին՝ գրկում երեք տարեկան Եվան։ Պայթյունի հետևանքով լուրջ այրվածքներ ստացած Ալեքսի մայրն էր՝ Դիանան, որի դեմքն անասելի դառնացած ու հոգնած էր։ Եվան էլ էր հոգնած, բայց աչքերը, կարծես, միայն հոգնածությունից չէին փակվում։ Իր ապրած երեք տարիների ընթացքում երկու պատերազմ տեսած մանկիկը չէր էլ ուզում նայել արտաքին աշխարհին, իրեն շրջապատող մարդկանց։ Ոչ մի խաղալիք, ոչ մի նկարազարդ գիրք նրան չէին հետաքրքրում․ Եվան մանկապարտեզի իր ընկերներին ու իրենց տունն էր ուզում։ Իր տունն էր ուզում նաեւ Դիանան։

Արցունքն աչքերին շրջափակման դժվարին օրերն էր հիշում։ «Համաձայն եմ, հիմա էլ թող իմ տունը լինի, ես մեջը սոված-ծարավ նստեմ», - ասում է երիտասարդ կինն ու նորից լռում։ Հետո նորից ուժերը հավաքում է եւ եւս երկու նախադասություն արտաբերում՝ պատմում, որ նույն այդ օրը իր տղայի հետ միասին պայթյունի վայրում են եղել նաեւ եղբոր եւ քրոջ որդիները։ Վերջինը մինչ օրս անհայտ կորած է։ Պահեստում էին հայտնվել մի պարզ պատճառով՝ ուզում էին վստահ լինել, որ բոլորը վառելիք ունեն եւ միասին բռնել բռնի տարհանման ճանապարհը։

Մանրամասն՝ սկզբնաղբյուր կայքում։