«Պետք է շարունակենք պայքարը՝ մինչև ուղեվարձը նվազի 100 դրամ»․ Սոնա Աղեկյան

«Մայր Հայաստան» խմբակցության անդամ Սոնա Աղեկյանը գրում է

«Ինչո՞ւ պետք է շարունակել տրանսպորտի ուղեվարձի դեմ պայքարը․
  

   Երևանի քաղաքային իշխանությունը 2024 թվի մարտի 12-ին որոշեց տրանսպորտի ուղեվարձը բարձրացնել մինչև 300 դրամ՝ առանց որևէ հիմնավորված հաշվարկի:

Սակայն քաղաքացիների բողոքի ալիքը և «Մայր Հայաստան» շարժման կողմից նախաձեռնված հետևողական ու ակտիվ պայքարը ցույց տվեցին, որ այս որոշումը ոչ միայն անարդար է, այլև՝ դատապարտված է ձախողման։ Այնուամենայնիվ, խնդիրը ամբողջությամբ չի լուծվել, և եթե մենք ուզում ենք հասնել սոցիալական արդարության, ապա պետք է շարունակենք պայքարը՝ մինչև ուղեվարձը նվազի մինչև 100 դրամ։
   

  1. Որոշումը չունի հիմնավորում
    

Քաղաքապետարանը մինչև այսօր չի ներկայացրել հստակ թվային հաշվարկներ, թե ինչու ուղեվարձը պետք է լինի հենց 300 դրամ: Եթե բերում են պատճառաբանություն, որ այս գումարը կծածկի տրանսպորտային ծախսերը, ապա հարց է առաջանում՝ ինչո՞ւ չի արվել ուսումնասիրություն ավելի հասանելի տարբերակների վերաբերյալ։
     Երբ պետական կառույցները թափանցիկ չեն աշխատում, դա նշանակում է, որ որոշումները կայացվում են կամայականորեն՝ առանց հաշվի առնելու քաղաքացիների կենսամակարդակն ու կարիքները: Սա արդեն բավարար պատճառ է՝ պահանջելու հաշվետվողականություն և վերանայում։
   

  2. Բոյկոտը ցույց տվեց, որ որոշումը ձախողվում է
    

Քաղաքացիների բոյկոտի արդյունքում պարզ դարձավ, որ մարդիկ չեն պատրաստվում վճարել 300 դրամ կամ օգտվել առաջարկվող փաթեթներից։ Սա նշանակում է, որ իշխանության մտադրությունը՝ ստիպել բոլորին վճարել ավելին, չի իրականանում:
     Երբ հասարակությունը համախմբված է, իշխանությունը ստիպված է հետքայլ կատարել, ինչպես արդեն ականատես եղանք որոշակի փոփոխությունների:
     Բայց սա դեռ վերջը չէ. պետք է շարունակենք մեր պայքարը, կարող ենք ստիպել նրանց գնալ իրական զիջումների և սահմանել 100 դրամը որպես առավելագույն սակագին։
   

  3. Ուղեվարձը 100 դրամ դարձնելը հնարավոր է
    

Կան բազմաթիվ քաղաքներ, որտեղ տրանսպորտային համակարգն աշխատում է պետական սուբսիդավորմամբ, այլընտրանքային եկամուտներով կամ բյուջեի օպտիմալ կառավարմամբ: Հայաստանը կարող է նույն մեթոդները կիրառել՝ առանց քաղաքացիներին ֆինանսական ծանր բեռի տակ գցելու։
    

Օրինակ՝
    

Բյուջետային անարդյունավետ ծախսերի կրճատում և դրանց ուղղորդում տրանսպորտի ոլորտ։
    

Գովազդային եկամուտների ներգրավում տրանսպորտային միջոցներում։
    

Տուրիստական հարկի կամ այլընտրանքային եկամուտների ներառում՝ տրանսպորտի ֆինանսավորման համար։
    

Եթե էս 2,5 միավորանոց իշխանությունը իսկապես հոգ է տանում քաղաքացիների մասին, ապա պետք է մտածի այդպիսի լուծումների մասին, այլ ոչ թե ուղղակի 3 անգամ բարձրացնի ուղեվարձը՝ սեփական ծախսերը փակելու համար։
     

4. Սա ավելի լայն պայքար է, քան ուղեվարձի գինը
   

  Եթե այս հարցում տեղի տանք, ապա վաղը նույն անարդար որոշումների շքերթը կշարունակվի։ Այս պայքարը միայն ուղեվարձի մասին չէ, այլ նաև այն մասին, թե արդյոք մեր կարծիքը նշանակություն ունի մեր իսկ քաղաքում։
     Եթե հիմա չպայքարենք, ապա ապագայում ցանկացած որոշում կարող է կայացվել առանց հասարակական կարծիքը հաշվի առնելու։
    

Շարունակում ենք պայքարը.
  

   1. Չենք ընդունում թալանչիական որոշումները – Շարունակում ենք բոյկոտը և չենք օգտագործում թանկարժեք փաթեթները։
    

Միասնական պայքարը առաջին փոքրիկ արդյունքը տվել է, բայց դեռ շատ բան կա անելու։ Եթե շարունակենք համախմբված լինել և չնահանջենք, ապա կարող ենք ստիպել քաղաքային իշխանությանը վերանայել որոշումը և սահմանել ուղեվարձը 100 դրամի շրջանակում։ Այս պայքարը ցույց է տալիս, որ քաղաքացիների ձայնը ուժ ունի, և եթե մենք չենք լռում, ապա իշխանությունը չի կարող մեզ անտեսել։
    

Շարունակենք պայքարը՝ արդար ուղեվարձի և սոցիալական արդարության համար»։