Փաշինյանի քաղաքական կապիտուլյացիան անխուսափելի է նոր ուժերի և ժողովրդի առջև. Արման Վարդանյան (տեսանյութ)

-Փաշինյանը վարվում է այնպես, ինչպես այն մարդը, որի ոտքերի տակից հողը փախչում է։ Նրա «հայեցակարգային» գործոնների համաձայն՝ նրա գործողությունները կարող են արդարացված լինել իր սեփական թիմի աչքերում, բայց որպես երկրի ղեկավար՝ նա ճակատագրական սխալ է թույլ տվել, և սա առաջին անգամը չէ։ Արտաքուստ նա ակտիվ է, հայտարարություններ է անում, փորձում է վերահսկել օրակարգը։ Բայց եթե ավելի խորը նայենք, նա վախեր ունի։ Նա վախենում է ոչ թե անձամբ Սամվել Կարապետյանից, այլ այն փաստից, որ Սամվելը, որպես անկախ գործիչ, կարողանում է ժողովրդի մեջ արթնացնել փոփոխությունների հանդեպ հավատը։ Եվ իր լեգիտիմությունը կորցրած կառավարության համար սա մահացու վտանգավոր է։

-Ինչո՞ւ եք սա անվանում թուլության դրսևորում։

-Որովհետև ուժեղ կառավարությունը հիստերիկաբար չի գործում։ 2018 թվականին Փաշինյանն ինքը փողոց դուրս եկավ շատ ավելի արմատական ​​հայտարարություններով։ Եվ այսօր նա հարձակվում է նույնիսկ մեղմ քննադատության վրա, եթե դա անկեղծ և բաց է հնչում։ Սա վախ է։ Նա գիտի՝ 2026 թվականը սարերի հետևում չէ, և ժողովրդի վստահությունը պատմական նվազագույնի վրա է։

•  Ի՞նչ դեր ունի Հայ Առաքելական եկեղեցին այս գործընթացներում։

•  Եկեղեցին միայն հոգևոր հաստատություն չէ։ Այն Հայաստանի պատմական, մշակութային և ազգային հիմքն է։ Այնհաղթահարել է կայսրությունների ճնշումները, ցեղասպանությունները, պատերազմները։ Այսօր, երբ պայքար է ընթանում ոչ միայն իշխանության, այլև ազգի ոգու համար, եկեղեցին պետք է լինի ժողովրդի հետ՝ ոչ թե գործընթացից դուրս, այլ դրա կենտրոնում։ Եկեղեցու դեմ դուրս եկող կառավարությունը չի կորցնում իր վարկանիշը, այն կորցնում է լեգիտիմությունը։ Որովհետև հայերի մեծամասնության համար եկեղեցին ինքնության պահպանման վերջին բարոյական հենարանն ու մեր ազգային ինքնության պահպանման ամրոցը, և մենք բոլորս պարտավոր ենք պաշտպանել մեր եկեղեցին, մեր հոգևորությունն ու մեր հոգևոր առաջնորդներին։

- Ի՞նչ է կատարվում հիմա հայ հասարակության մեջ։

- Ընթանում է որոնում՝ խորը, բազմաշերտ, բայց անխուսափելի։ Ժողովուրդը շատ է հոգնել։ Հոգնել է ստից, մանիպուլյացիաներից, դավաճանություններից։ Մարդիկ այլևս չեն հավատում քաղաքական գործիչների, լիդերների դատարկ խոսքերին։ Նրանք սպասում են առաջնորդների, որոնք պատրաստ են ոչ միայն խոսել, այլև պատասխանատվություն կրել և գործել երկրի և հայ ժողովրդի բարօրության համար։ Միայն այդպիսի լիդերներն ու դերակատարները կարող են երկիրը դուրս բերել այս կատաստրոֆիկ փակուղուց։
Արդեն ծնվում է նոր շարժում։ Եվ ամենակարևորը՝ ոչ էլիտար միջանցքներում, ոչ գրասենյակներում, ոչ արտաքին խաղացողների թելադրանքով, ինչը սովորաբար մինչ այս պահը տեղի է ունեցել։ Այն բարձրանում է ներքևից՝ նրանցից, ովքեր վիրավորված են և ամաչում են երկրի համար, ովքեր պատրաստ են պայքարել նրա անվտանգ և ուժեղ ապագայի համար։

- Այս շարժումը կուսակցությո՞ւն է, շարժո՞ւմ, թե՞ ժողովրդական հեղափոխական ճակատ։

-Սա ժողովրդական ուժ է, սա ժողովրդական շարժում է։ Այն կարելի է անվանել ինչպես ուզում եք՝ ժողովրդի շարժում, նոր ժողովրդական ուժերի ճակատ։ Գլխավորը էությունն է։ Խոսքը նախարարական աթոռների կամ վարչապետության մասին չէ, խոսքը պատասխանատվության և նոր արդյունավետ, նորարական լուծումների մասին է։ Նոր առաջնորդները չեն գնալու «ինչ-որ մեկի դեմ»։ Նոր առաջնորդները, նոր դերակատարները գնալու են հանուն Հայաստանի՝ հզոր, անկախ, անվտանգ երկրի համար, որտեղ առաջնահերթությունը ժողովրդի շահերն են, այլ ոչ թե կլանների կամ օլիգարխների շահերը։

 - Ոմանք պնդում են, որ իշխանությունները դեռևս ունեն աջակցություն և լեգիտիմություն՝ հաշվի առնելով, որ 2021 թվականի ընտրություններում նրանք հավաքել են ձայների 54%-ը: Ի՞նչ կասեք այս մասին։

-Այո', Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի հին թղթի վրա հենց այդպես էլ կա, բայց իրականությունն այժմ բոլորովին այլ է: Ժողովուրդը շատ լավ հիշում է իշխող կուսակցության նախընտրական խոստումները, որոնց մեծ մասը մնացել է օդում կախված: Եվ ամենացավալին այն էր, որ իշխանությունները խոստացան չհանձնել Արցախը, ապա հանձնեցին այն՝ առանց մեկ կրակոցի: Եվ սա դարձավ մեր ժողովրդի համար ամենամեծ բարոյական փլուզումը մեր ժողովրդի համար: Դրանից հետո վստահությունը զրոյացավ: Մնացին միայն իներցիան, անտարբերությունն ու, այո', վախը: Բայց այդ վախը նահանջում է: Եվ երբ ժողովուրդը վերջնականապես ազատվի վախից, դուրս գա անտարբերության վիճակից, նա կսկսի ակտիվորեն գործել: Եվ այդ ժամանակ իշխանությունները ստիպված կլինեն փոխվել կամ իրենց ազատ կամքով, կամ ժողովրդի ճնշման տակ: Բայց այդ ժամանակ արդեն ուշ կլինի: Եվ Հայաստանը վերջապես կդառնա ժողովրդավար երկիր, և ժողովուրդը կլուծի պետական ​​ռազմավարական խնդիրները օրինական ինստիտուտների միջոցով։

-  Ձեր կարծիքով, ի՞նչ հեռանկարներ են սպասվում Հայաստանին մոտ ապագայում։

-Ես քաոս չեմ տեսնում և վրեժխնդրություն չեմ ուզում։ Ես տեսնում եմ աճ՝ հոգևոր և տնտեսական։ Ժողովուրդը դառնում է ավելի հասուն և պահանջկոտ։ Եթե մեզ բոլորիս հաջողվի միավորել այս ազգային ներուժը՝ այս հավատը, այս հոգու ցավը, ժողովրդի ուժեղ կամքը, մենք կկառուցենք նոր Հայաստան։ Հայ ժողովուրդն ունի ամեն ինչ դրա համար՝ իմաստություն, պատմական հիշողություն, հզոր մշակութային ժառանգություն, բազմաթիվ հաղթանակներ և նվաճումներ, հոգևոր ուժ, հոգևոր արժեքներ և ամենակարևորը՝ անսահման սեր հայրենիքի նկատմամբ։ Եվ սա վերաբերում է ոչ միայն այն հայերին, ովքեր ապրում են Հայաստանում, այլև մեր թանկագին եղբայրակիցներին, ովքեր ապրում են ամբողջ աշխարհում։ Դրա համար անհրաժեշտ է, որ ակտիվ լինեն Սփյուռքի մեր եղբայրակիցները՝ նրանք, ովքեր ապացուցել են իրենց սերը իրենց պատմական հայրենիքի նկատմամբ։  Այժմ մնացել է մեկ բան՝ դադարել վախենալ, դադարել անտարբեր լինել։ Որովհետև միայն պայքարի միջոցով կարող է մեր հայ ժողովուրդը հասնել առավելագույն հաջողության և նվաճել երջանիկ ապագայի իր իրավունքը։ Սա հասկանում են բոլորը, այդ թվում՝ Փաշինյանը և նրա թիմը, որոնց համար նոր հայրենասեր ուժերի ի հայտ գալը հավասարազոր է քաղաքական և ընտրական կապիտուլյացիայի 2026 թվականի ընտրություններում։