Կործանման այս հստակ ուղին տեսականորեն կարելի է խափանել երկու ձևով. Ռուբեն Մելիքյան

Կանցնի եվս 2-3 օր։ Կգնան մեկ այլ Սրբազան Հոր կամ ընդդիմադիր մեկ այլ գործչի հետևից։ Նորի՛ց կլինի աղմուկ-աղաղակ, նորի՛ց կհնչեն դատապարտումներ, հայտարարություններ ու զորակցություններ։

Կանցնի եվս 2-3 օր… Ու նորից նույնը։

 

2-3-4-5 անգամ՝ նույնը, ու կգա X ժամը՝ անդառնալի զիջումներ քպ-ի թուրքական տերերին։ Նորի՛ց կլինի աղմուկ-աղաղակ, ավելի մեծ չափով, նորի՛ց կհնչեն դատապարտումներ ու հայտարարություններ։

 

Կործանման այս հստակ ուղին տեսականորեն կարելի է խափանել երկու ձևով. Իմպիչմենտ՝ ինչքան շուտ, էնքան լավ, և Ընտրություններ՝ 2026-ի ամառը։

Կձգե՞նք մինչև 2026-ի ամառ։ Ինձ համար ակնհայտ էր, ու երեկ-այսօր է՛լ ավելի ակնհայտ դարձավ, որ չենք ձգի։ Մի օր կզարթնենք ու կտեսնենք, որ վերջ. մինչ մենք սպասում էինք՝ նիկոլը հասցրել է ավարտին հասցնել իր թրքական օրակարգը։ Ու դրանից հետո մեծ հաշվով էլ էական էլ չի լինի, թե ով է մեր երկրի հաջորդ ղեկավարը։

 

Ուրեմն իսկապես մնում է հեռանկար ունեցող միայն ու միայն մեկ ուղի՝ իմպիչմենտը։ Թեկուզ 10% հեռանկար, ես չգիտեմ։ Գուցե ավել, գուցե պակաս։ Բայց հաստատ 1%-ից ավել։ Իսկ 1-ը 0-ից միշտ ավելի լավ է։