Բոլոր ժողովրդավար ուժերը պետք է ներխուժեն քաղաքական կյանք. Աշոտ Փաշինյան

Դա վերաբերվում է թե՛ ներսում թե՛ դրսում։

Դրա պատճառները շատ են, բայց ամենակարևորը թերևս մեկն ա, երկու շերտով՝ մենք համոզված չենք որ ի վիճակի ենք կամ ի վիճակի ենք լինելու մեր օրակարգը առաջ տանել, սպասարկել մինչև վերջ, կապիտալիզացնել սեփական գործը մեր ընդհանուր պատկերացման շուրջ, փոխարենը անհանգստանում ենք, որ այն չկապիտալիզացվի մեկ այլ, մեր համար անորոշ, կամ ընդհանրապես որեւէ այլ պատկերացման համար։ Մյուս շերտում շատ հաճախ ուղակի չգիտենք մեր պատկերացման, գործողությունների ընթացքի տրամաբանական տրամաբանությունը ու հայեցակարգային ամբողջությունը։

Եթե մեր ասածը համընկնում է մեկ այլ անձի, հաստատության ասածի հետ, ուղակի նախընտրում ենք լռել, նույնիսկ այն պարագայում երբ այդ օրակարգը մեր սկզբունքի կառուցվածքի համար կենսական նշանակություն ունի։

Քաղաքական էս պայմաններում բոլոր ժողովրդավար ուժերը մի օրակարգ պետք է ունենան, հասարակությունը, անհատը քաղաքական ներգրավվածության, ներկայացվածության հնարավորություն պետք է ունենա՝ սեփական կյանքը տնօրինելու։ Ի բնե հասկանալի է, որ դրա իրականացման նվազագույն ձևը ընտրական գործընթացն ու պրոցեսն է։

Թե ով ինչ օրակարգ, ինչ քաղաքական ըմբռնում ունի և ինչ օրակարգ, դիսկուրս և քաղաքականություն կորդեգրի էտ պայմաններում բացարձակապես էական չի։

Էական է մի բան, եթե էդ շերտում լուծումներ ու ընդհանրություններ չգտնվեն, մեր որպես համայնք ինքնավարության, ինքնաբավ կյանքի, սեփական կյանքի շուրջ որոշումներ կայացնելու հնարավորությունը ավելի քան անկայուն է։

Ժողովրդավար քաղաքական ուժերը պետք է ներխուժեն քաղաքական կյանք, հստակ դիրքորոշումներով, ակնկալիքներով, պահանջներով՝ կարողանալով տարանջատել ինքնավար կյանքի շուրջ սեփական պատկերացումներում առկա հակասությունները և ինքնավար, համայնքահեն կյանք ունենալու անհրաժեշտության ունվերսալությունը։

Իսկ ինքնավար, համայնքահեն կյանք նշանակում է՝

Հասարակության կարծիք արտահայտելու, քաղաքական ներկայացվածության հնարավորություն առանց՝

- Մեծ կապիտալի ուղիղ, անօրինական, անհամաչափ ներգրավվածության (ընտրակաշառք, այլ ուղակի և անուղակի մեթոդներ)

- Մահվան, ահաբեկչության սպառնալիքի։