Սիփանը կացնահարել էր հորը՝ ամուսնության հետ կապված վեճից հետո

Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում Արմեն Խաչատրյանի նախագահությամբ այսօր շարունակվեց Սիփան Գրիգորյանի գործով դատաքննությունը:

Ըստ մեղադրանքի՝ 24-ամյա Սիփան Գրիգորյանը հոր՝ Վրեժ Գրիգորյանի հետ տանը վիճաբանել էր իր ամուսնության շուրջ:

Վիճաբանության ընթացքում Սիփանը տանը եղած կացնով բազմաթիվ հարվածներ էր հասցրել հոր գլխին և սպանել նրան:

Տեսնելով, որ հայրը մահացել է, հոր դիակը և իր կատարած սպանության փաստը թաքցնելու նպատակով Սիփանը հոր դին փաթաթել էր պոլիէթիլենային տոպրակներով, ապա՝ ծածկոցով, կապկպել էր կպչուն ժապավենով ու թաքցրել ննջասենյակում:

Հաջորդ գիշեր նա դիակը տեղափոխել էր հոր մեքենայի մեջ, դիտավորյալ հրկիզել մեքենան և հոր դին:

Սիփան Գրիգորյանին մեղադրանք է առաջադրված դիտավորյալ սպանության և հրկիզման եղանակով խոշոր չափերի գույք ոչնչացնելու համար՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104 հոդվածի 1-ին մասով, 185 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով:

Դատարանի առաջ գտնվում էին սպանված Վրեժ Գրիգորյանի երկու զավակները: Մեկը՝ Սիփանը, հորն սպանել էր ու ամբաստանյալի տեղում էր: Իսկ մյուսը՝ Արտաշեսը, տուժողի իրավահաջորդի տեղում էր և նույնպես՝ ծանր կացության մեջ, որովհետև սպանվել էր հայրը, բայց դատվողն էլ հարազատ եղբայրն էր:

Երեկ հարցաքննվեցին տուժողի իրավահաջորդը և վկաներից՝ տուժողի գործընկերուհին:

Տուժողի որդի Արտաշեսը նշեց, որ ծնողներն ամուսնալուծված են եղել, ինքը, եղբայրը՝ Սիփանը, մայրն ու տատիկը ապրել են առանձին: Այդ տունը փոքր է եղել, և դեպքից մոտ երկու տարի առաջ Սիփանը տեղափոխվել էր հոր տուն, ապրել էր նրա հետ:

Հայրը դեմ չէր եղել այդ տեղափոխությանը:

2011 թվականին եղբայրը ծանոթացել էր մի աղջկա հետ: Նրանք ընկերություն էին արել, ապա որոշել էին ամուսնանալ: Իրենք դեմ չէին եղել, սակայն հայրը աղջկան չէր հավանել և չէր ցանկացել, որ Սիփանն ամուսնանա նրա հետ:

Հայրը պոլիտեխնիկն էր ավարտել, տրանսպորտի բաժինը: Նա ճարտարագետ էր, փորձում էր գյուտեր անել: Վերջին անգամ Արտաշեսի հետ հեռախոսով խոսել էր հենց իր աշխատանքի մասին:

Ըստ տուժողի իրավահաջորդի՝ հայրը բարկացկոտ մարդ էր, զայրացած պահին կարող էր ասել, թե որդուն հանելու-շպրտելու է իր տնից, բայց եթե վիճաբանության ընթացքում նրան չէին հակաճառում, նա հանգստանում էր:

Հոր սպանության մասին Արտաշեսին տեղեկացրել էին ոստիկանները՝ վաղ առավոտյան գալով նրանց տուն:

Հանգամանքների մասին նա արդեն իմացել էր ոստիկանության բաժնում:

Դրա նախորդ երեկոյան Սիփանը եղել էր իրենց տանը, բայց քանի որ ինքը ջեռուցման կաթսա էր տեղադրում խոհանոցում, եղբորը չէր տեսել, լսել էր միայն նրա ձայնը:

Սիփանը հաց էր կերել ու գնացել: Եղբորը միայն բարևել ու հրաժեշտ էր տվել, չէր առաջարկել իր օգնությունը, բայց դա տարօրինակ չէր թվացել Արտաշեսին: Ընդհանրապես, Սիփանը միշտ էլ օգնել էր իրեն, այս անգամ, երևի, զբաղված էր, ժամանակ չուներ:

Նախագահողը հարցրեց, թե այդ երեկո Սիփանն արդեն սպանել էր հորը, եղբայրը ոչ մի տարօրինակություն նրա պահվածքում չի՞ նկատել: Արտաշեսը պատասխանեց, թե եղբոր դեմքը չի տեսել, եթե տեսներ, հնարավոր է, որ ինչ-որ բան զգար:

Արտաշեսը նշեց, թե սպանության նախորդ օրը՝ 2011 հոկտեմբերի 26-ին Սիփանի ծննդյան օրն էր, նշել էին իրենց տանը:

Այդ օրը Սիփանի մայրը ծանոթացել էր Սիփանի ընկերուհու մոր հետ: Հորը չէին հրավիրել, նա էլ ներկա չէր: Եթե հրավիրեին, միգուցե գար: Հնարավոր է, որ նա նեղացել էր չհրավիրվելու համար:

Մեղադրողի հարցին Արտաշեսը պատասխանեց, թե հայրը փոքր ժամանակ ծեծել է իրենց. երբ մոր հետ վիճում էր, իրենց էլ էր «հասնում»: Ծեծում էր, քանի դեռ փոքր էին, մեծ տարիքում չի ծեծել:

Արտաշեսը մի քիչ մտածելուց հետո պատասխանեց նաև, որ հայրը, երևի, ընդունակ լիներ ինչ-որ առարկայով որդու վրա հարձակվելու:

Որպես վկա հարցաքննվեց տուժողի գործընկերուհին: Նա հայտնեց, որ տուժողը համաձայնություն էր տվել լինելու իր կնքահայրը, սակայն չէր հասցրել. կնունքը պետք է տեղի ունենար սպանությունից երեք օր հետո:

Գործընկերուհին տեղեկացրեց, որ տուժող Վրեժ Գրիգորյանը գյուտարար էր, փորձում էր օդով աշխատող շարժիչ ստեղծել:

Նա մեքենա վարելու դասընթացներ էր անցկացնում, մինչև 2011 թվականի օգոստոսի վերջը ՍՊԸ ուներ, որտեղ էլ հենց ինքն աշխատել էր:

Բացի աշխատանքային հարաբերություններից, վկան նաև մարդկային առումով էր մտերիմ եղել տուժողի հետ, խնամել էր նրա հիվանդ մայրիկին, ինտերնետից նյութեր էր հանել տուժողի գյուտին վերաբերող ոլորտից, հետագայում ինքը պիտի համակարգչով շարեր գյուտի տեսական մասը:

Գործընկերուհին նշեց, որ հանգուցյալ Վրեժը բարի մարդ էր, շատ զայրանալիս նա ոչ թե խփում էր, այլ լաց էր լինում:

Որդիներին դիտողություններ անում էր, ինչպես ցանկացած ուշադիր ծնող: Նա ուզում էր, որ իր զավակները լավ մարդիկ լինեն: «Նա տղաներին մատով չի դիպել իմ ներկայությամբ»,- ասաց վկան:

Սիփանի ընկերուհուն Վրեժը տեսել էր ու հավանել, գործընկերուհուն ասել էր, թե նա սիրուն, բարալիկ-մարալիկ աղջիկ է: Առաջարկել էր, որ գործընկերուհին օգնի իրեն՝ որդու ընկերուհու համար ոսկե զարդ գնելու հարցում: Չէին հասցրել դա անել, որովհետև գործընկերուհին շատ զբաղված էր եղել:

Ըստ վկայի՝ Վրեժ Գրիգորյանը մարդասեր էր, նա «մարդ էր մեծատառով, չէր հայհոյում, ոչ մեկի վրա ձեռք չէր բարձրացնում»:

Սիփանը հարցրեց, թե ինչպե՞ս պիտի իր աթեիստ հայրը դառնար գործընկերուհու կնքահայրը:

Վկան պատասխանեց, թե Վրեժ Գրիգորյանը աթեիստ չէր, նրան կաշկանդում էր կոմունիստական դաստիարակությունը, բայց նա հաճախում էր ավետարանչական եկեղեցի, մասնակցում երգեցողության դասերի, նստում, լսում էր եկեղեցական երգեցողությունը:

Վկան առաջարկել էր, և Վրեժ Գրիգորյանը համաձայն էր եղել, որ նրա կնքահայրը լինի: Եթե նա կնքված չէր, ապա եկեղեցում քահանան կհարցներ ու կկնքեր նրան, դա խոչընդոտ չէր կարող լինել:

Միակ խոչընդոտն այն էր, որ Վրեժը կին չուներ, այսինքն՝ ինքը քավորկին չէր ունենա, բայց դա, ըստ վկայի, էական չէր:

Սիփանի հերթական հարցին պատասխանելիս վկան ասաց. «Եթե դուք իրար չեք հասկացել, չի նշանակում, թե քո հայրը վատ մարդ է եղել»:

Եղանակային պատճառներով դատարան չհասած մյուս վկաների բացակայությունը դատարանը հարգելի չհամարեց և կայացրեց հաջորդ նիստին նրանց բերման ենթարկելու որոշում:

Հաջորդ դատական նիստը կկայանա հունվարի 23-ին: