Ռադիոն գունավոր հեռուստացույց է

Մայիսի 7-ը ռադիոյի ծնունդն է :)

Այն ստեղծվել է 1895թ. Ալեքսանդր Պոպովի կողմից, թեպետ այդ գյուտին շատ մոտ էր նաև Գուլիելմո Մարկոնին, և անարդար կլինի նրան շրջանցել այս թեմային անդրադառնալիս: Այսօր արդեն ռադիոն 117 տարեկան է, սակայն ռադիոսիրողների համար այն ոչ թե ծերացել, այլ կատարելագործվել է:

Ավետ Բարսեղյանը հաղորդավարական կարիերան սկսել է ռադիոյից, որն իր համար խորհրդավոր աշխարհ է: Արդեն տասը տարի Ավետը ռադիոեթերում է և այդ աշխարհի յուրահատկությունը կապում է մարդու ֆիզիոլոգիայի հետ: «Այն, ինչ լսում ես, ավելի անմիջական է անդրադառնում ներաշխարհիդ վրա, քանի որ մեր լսողական ապարատն ավելի հետաքրքիր է, քան տեսողականը: Բացի այդ, տեսողությունը կարող է խաբել, իսկ լսելիքը ավելի դժվար է խաբում»,- կարծում է Ավետը: Նա խոստովանում է, որ ձայնով պատկեր ստանալը հեշտ գործ չէ, բայց հենց դա է ստեղծում ռադիոյի երևակայական աշխարհը: Հաղորդավարը համամիտ է, որ երբ ռադիոհաղորդավարն անտեսանելի է, շատ ավելի հետաքրքիր է, և ընդունում է, որ իր գաղտնիքն էլ է «կոտրվել». «Ես միշտ ասում եմ՝ երանի թե մի օր ռադիոկայաններից մեկը մի մարդու նախագիծը անի, ով երբևէ չի հայտնվի հեռուստադաշտում»,- ասաց Ավետը:

Արդեն 11 տարի ռադիո «Վան»-ի եթերից իր խոսքն է ասում Եգոր Գլումովը: Վերջինս այդ աշխարհի իր բնորոշումն ունի. «Ռադիոն ինդիվիդուալ, գունավոր հեռուստացույց է ամեն մեկի համար, քանի որ ամեն մարդ յուրովի է պատկերացնում այն ամենը, ինչ լսում է»: Հաղորդավարի կարծիքով՝ ռադիոն և հեռուստատեսությունը բացարձակ տարբեր աշխարհներ են. առաջինն ավելի միստիկ ու հարազատ է, երկրորդը՝ կոմերցիոն: Գլումովը ռադիոն համեմատեց փանք-ռոքի և «անդերգրաունդի», իսկ հեռուստատեսությունը՝ փոփի ու պապսայի հետ: «Լավ ռադիոհաղորդավարը կարող է լավ հեռուստահաղորդավար դառնալ, հակառակը քիչ հավանական է», - համոզված է Եգոր Գլումովը, ով ռադիոհաղորդավարի անտեսանելիությունն ապահովելն իրատեսական չի համարում, քանի որ այսօր, բացի հեռուստատեսությունից, գոյություն ունի նաև համացանց:

«Արձագանք» ռադիոկայանի տնօրեն Եղիշե Պետրոսյանը թեև երբևէ ռադիոյով հաղորդում չի վարել, բայց այդ ոլորտի գիտակներից է և, ինչպես ինքը նշեց, լավ խորհրդատու է այդ բնագավառում:) Նա կարևորում է այն հանգամանքը, որ ռադիո լսելու համար մարդը պարտադրված չէ կենտրոնացնել ողջ ուշադրությունը, և այն կարող է մշտական ուղեկից լինել. «Ռադիոն մեծ ազդեցություն ունի, ժամանակ էլ չի խլում»: Ըստ նրա, երբ ռադիոհաղորդավարը «տեսանելի» է, «ինտրիգը» պակասում է, և կոտրվում է ռադիոյի գաղտնիության էֆեկտը:

«Արմռադիոյի» հաղորդավարուհի Լարա Վեբերը «ֆանատի» պես սիրում է ռադիոն և նույնիսկ դժվարացավ հիշել, թե քանի տարի է աշխատում այդ բնագավառում: «Որքան ինձ հիշում եմ, ռադիոյում եմ»,- ասաց նա և հավելեց, որ այդ աշխարհն իրեն մանկուց է գրավել: Լառայի համոզմամբ՝ պատկերի բացակայությունն այստեղ գաղտնիություն է ստեղծում, ինչը միշտ հետաքրքիր է: Տարիների փորձ ունեցող հաղորդավարը չի էլ մտածում հեռուստահաղորդավարի կարիերայի մասին. «Ոչ մի րոպե չեմ ուզում ռադիոյին դավաճանել հեռուստատեսային աշխատանքով»:

Լիանա Տեր-Մինասյանն իր հաղորդավարական կարիերան սկսել է հեռուստատեսությունից, իսկ ռադիոյում է արդեն 2 տարի: Ըստ Լիանայի՝ ռադիոյում աշխատելու համար առաջնայինը զգայական աշխարհն է, քանի որ այստեղ բացակայում է պատկերը, հույզերը պետք է փոխանցել միայն ձայնի միջոցով: Հաղորդավարուհու համար աշխատանքն այստեղ հետաքրքիր է ունկնդրի հետ կենդանի շփմամբ:

Երգչուհի Քնարիկ Զաքարյանի ձայնն արդեն 8 տարի լսելի է ռադիոեթերից: «Որոշակի ժամանակ ռադիոյում լինելուց հետո սկսում ես կախվածություն ձեռք բերել այն էներգետիկ դաշտից, որը փոխանցում ես դու ու փոխանցվում է քեզ»,- ասաց «Արմռադիոյի» հաղորդավարուհին ու ավելացրեց, որ ռադիոն ստիպում է միշտ աշխատել ինքդ քեզ վրա, քանի որ այն, ինչ հեռուստատեսությամբ հնարավոր է թաքցնել արտաքին ազդեցությամբ, ռադիոյում անհնար է. այստեղ միայն խոսքն է կարևոր, և այն պետք է կշիռ ունենա: «Ռադիոյում դու ոչ մի պահ լռելու և մտածելու իրավունք չունես, իսկ TV-ով եթե մի պահ լռես, կարող ես հետո ծիծաղելով մի բան ասել, և դա շատ «համով» ընկալվի»,- կարծում է Քնարիկը, ով արդեն 5 տարի առավոտյան ծրագիր է վարում և մեծ բավականություն է ստանում մարդկանց արթնացնելուց ու դրական տրամադրություն փոխանցելուց:

«Ե՞ս Yes!» ամսագիր, արխիվ