Մարտին Մկրտչյան. «Ռեստորանային երգիչ եղել եմ»

Երգիչ Մարտին Մկրտչյանն առաջին անգամ էր հյուրընկալվում մեր խմբագրությունում, որի առիթը, բնականաբար, հարցազրույցն էր: Մինչ դրան պատրաստվելը՝ փորձեցի համացանցից Մարտինի մասին հնարավորինս շատ տեղեկություններ իմանալ: Չեմ թաքցնում՝ մեծ էր զարմանքս, երբ համացանցում ում մասին ինչ ասես չգտա, բացի Մարտինից՝ չնայած այս երգիչը կարծես չի զիջում շատերին իր երկրպագուների թվով: Ինչևէ, Մարտինի հետ հարցազրույցից պարզիր այն ամենը, ինչը հաստատ չես գտնի համացանցում :)

- Թվում է՝ սիրված երգիչ ես ու երկրպագուների պակաս չունես, բայց համացանցում ու ընդհանրապես տպագիր մամուլում քո մասին գրեթե ոչինչ չկա: Ի՞նչն է պատճառը:
- Իրականում դա ճիշտ է: Դա մեր ընտրությունն է, մենք ենք այդպես որոշել աշխատել, քանի որ ամեն տեղ հարցազրույց չենք տալիս: Բացի այդ, եթե քիչ ենք երևում, ապա դա պայմանավորված է նաև ժամանակի սղությամբ: Իհարկե, աշխատում ենք քիչ մերժել և դրա համար էլ ժամանակ առ ժամանակ հարցազրույցներ, այնուամենայնիվ, լինում են (հարցին պատասխանեց պրոդյուսեր Արմեն Մովսիսյանը-հեղ.):
- Ո՞վ էր Մարտին Մկրտչյանը մինչ շոու-բիզնեսում հայտնի դառնալը:
- Դարձյալ երգիչ Մարտին Մկրտչյանն էի, իսկ դրանից էլ առաջ չերգիչ Մարտին Մկրտչյանն էի (ծիծաղում է): Երգել սկսել եմ 10-րդ դասարանից՝ «Վերջին զանգի» ժամանակ, որից հետո բացահայտեցի, որ կարող եմ երգել. նաև երաժիշտների ընտանիքում եմ ծնվել, և երգելու տաղանդը գենետիկորեն փոխանցվել է ինձ:
- Ծնվել ես երաժիշտների ընտանիքում, սակայն մասնագիտությամբ ջրաբան ես՝ բավականին հազվադեպ մասնագիտություն, ինչո՞ւ ես հենց դա ընտրել ու երբևէ քո առաջին մասնագիտությամբ աշխատե՞լ ես:
- Չէ, դեռ առիթ չի եղել իմ մասնագիտությամբ աշխատելու: Ասեմ, որ երբ սկսեցի երգել ու ավելի լուրջ վերաբերվեցի երգարվեստին, արդեն սովորում էի Ագրարային համալսարանի առաջին կուրսում: Այդ պատճառով էլ բուհում շարունակեցի կրթությունս և սկսեցի նաև երգով զբաղվել: Մինչ այդ սովորել էի Ագրարային համալսարանի վարժարանում, որի տնօրենը մասնագիտությամբ ջրաբան էր: Ինձ խորհուրդ տվեցին ընտրել հենց դա, քանի որ ոչ այնքան հայտնի, բայց և հետաքրքիր մասնագիտություն է:
- Երգելու որոշումն ինչպե՞ս կայացրիր, ով կամ ինչը ազդեց վերջնական որոշմանդ վրա:
- Որոշմանս վրա ազդեցին «Վերջին զանգի» իմ երգից հետո հնչած բարձր ու երկարատև ծափահարությունները, որոնք երբեք չեմ մոռանա: Հիշում եմ նաև, որ Թաթա Սիմոնյանի «Տեսար ինչ եղավ» երգն եմ կատարել, որի բառերը, բնականաբար, փոփոխված էին: Անկեղծ ասած, ընտանիքս դեմ էր, որ ես երգեմ: Մեր ընտանիքում երաժիշտներ կային, որոնք չէին ցանկանում, որ ես նույնպես ապրեմ «երաժշտական կյանքով», որը լի է բարդություններով: Բայց որոշ ժամանակ համոզելուց հետո սկսեցի երգել: Ու հիշում եմ հորս խոսքերը՝ «Եթե պետք է երգես, ապա պետք է լինես ամենալավը կամ լավագույններից մեկը»: Հենց այդ խոսքերով էլ այժմ առաջնորդվում եմ:
- Երբ սկսեցիր երգել, ի՞նչը ամենաշատը գրավեց քեզ շոու-բիզնեսում:
- Ձեզ անկեղծ ասեմ. իմ ողջ կյանքում ես ավելի շատ գումար եմ վաստակել այն ժամանակ, երբ ռեստորանում էի աշխատում: Ինձ ավելի շատ ձգել է շոուն, ճանաչվածությունը, հանրությանը ներկայանալը, մի խոսքով՝ ամեն ինչ անել սիրված լինելու համար, որ երգերդ լսեն: Այն, որ համերգների ժամանակ ինձ ծափահարում են, ինձ համար մի ամբողջ աշխարհ է: Ինչ վերաբերում է գումար վաստակելուն, երբեք չեմ նեղվել գումարից ու դրա համար չեմ շոու-բիզնեսում, կոնկրետ շեշտը չեմ դնում դրա վրա՝ չնայած չեմ ժխտում, որ գումար էլ եմ վաստակում:
- Այժմ էլ քեզ նաև ռեստորանային երգիչ են համարում, համամի՞տ ես դրա հետ. որևէ ռեստորանում շարունակո՞ւմ ես աշխատել:
- Ռեստորանային երգիչ եղել եմ, հիմա ուզեմ էլ, չեմ կարող լինել, որովհետև նախևառաջ ժամանակ չունեմ ռեստորանում աշխատելու: Ես ռեստորանում եմ սկսել երգել, կայացել, ինչի համար երբեք չեմ ամաչում. այն ինձ համար մեծ դպրոց է եղել: Այսօր եթե ես սիրված եմ, ապա դրա մեջ իր մեծ լուման ունի ռեստորանում երգելը:

- Բոլոր ժամանակներում նորաձև է սիրո մասին երգելը, առաջին ձայնասկավառակդ էլ կոչվում է «Սիրո մոլորակը», այնուամենայնիվ, մտադրություն չունե՞ս երգացանկումդ փոփոխություն մտցնելու:
- Արդեն ունեմ երգ, որ սիրո մասին չէ: Այն կոչվում է «Քեզ», որով պարզապես գովաբանում եմ ինչ-որ աղջկա: Սեր չկա այդ երգում, գովաբանում եմ աղջկան այնպես, ինչպես դա կաներ իր եղբայրը:
- «Տաշիր» մրցանակաբաշխության ժամանակ ստացածդ մրցանակը՝ տեսահոլովակի նկարահանում Ռուսաստանում, արդեն ընթացքի մե՞ջ է:
- Այո, իրենք սերտիֆիկատ տվեցին, որը մեզ հնարավորություն է տալիս տեսահոլովակ նկարահանել: Բայց նրանք նաև ընտրության հնարավորություն տվեցին՝ ընտրել կա՛մ գումարը, կա՛մ տեսահոլովակի նկարահանումը: Մենք որոշեցինք վերցնել գումարը և տեսահոլովակը նկարահանել Հայաստանում: Գուցե դրանով այստեղ մի քանի գործ անենք:
- Այդ մրցանակաբաշխությանը շատերը բնակարաններ նվեր ստացան: Տեսահոլովակ նկարահանելու հնարավորության փոխարեն կցանկանայի՞ր դու էլ բնակարան նվեր ստանալ:
- Կարծում եմ՝ չկա այնպիսի մարդ, ով չէր ցանկանա բնակարան նվեր ստանալ. իհարկե, ուրախ կլինեի: Սակայն ինձ համար ամենակարևորն այն էր, որ անունս հայտարարվեց, և ե´ս բեմ բարձրացա: Երդվում եմ, դա ինձ համար ամենաթանկ նվերն էր. ուզում է բնակարան տային, ավտոմեքենա կամ նույնիսկ ՙԲոինգ՚ ինքնաթիռ, մեկ է՝ ինձ համար կարևորը անունս հայտնելն էր: Թող Արմենն ասի (նկատի ունի իր պրոդյուսերին- հեղ.), թե որքան էի հուզվում, մինչ կհայտարարեին մրցանակակրի անունը:
- Ասում են՝ այս տարի մենահամերգ ես ունենալու:
- Դեռ ստույգ ոչինչ որոշված չէ, բայց մտադրություն ունենք այս տարի մենահամերգ ունենալ: Հավանաբար, այն կլինի աշնանը՝ հոկտեմբեր-նոյեմբեր ամիսներին:
- Ասացիր՝ ձեր ընտանիքում էլի երաժիշտներ կան, կպատմե՞ս ընտանիքիդ մասին:
- Պատմեմ: Մեր ընտանիքում ապրում ենք ես, մայրս, հայրս ու եղբայրս: Հայրս ժամանակին երգել է, այժմ հարվածային գործիք է նվագում և «Հարսնաքար» երաժշտական համույթի ղեկավարն է: Պապիկս՝ Մարտիկ Մկրտչյանը, նույնպես հայտնի դուդուկահար էր: Մայրս տնային տնտեսուհի է, իսկ եղբայրս աշխատում է պետական համակարգում՝ «Հայռուսգազարդ» ընկերությունում:
- Քեզ համար ովքե՞ր են հեղինակություններ, որոնց կարծիքը կարևորում ես:
- Խորհրդակցում եմ մի քանիսի՝ պրոդյուսերիս, եղբորս՝ Միկայի և հորս հետ: Եղբայրս թեպետ ընդհանրապես շոու-բիզնեսից չէ, բայց շատ լավ ականջ ունի. չեմ հիշում մի դեպք, երբ նա իմ երգերից մեկը լսի ու ասի, որ այն հաջողություն է ունենալու, և այդպես չլինի: Շատ երաժշտասեր է. մի զգայարան ունի, որը լավ և ճիշտ է աշխատում: Ամենամեծ քննադատս, խորհրդատուս նա է. առանց վարանելու, ամաչելու միանգամից ասում է այն, ինչ մտածում է: Եղբայրս էլ էր երաշժտության մեջ շատ զիլ, պարզապես այլ մասնագիտություն ընտրեց:
- Խոսենք նաև անձնականիդ մասին: Բոլորը վաղուց խոսում են քո և Հռիփսիմե Հակոբյանի ընկերության մասին: Անգամ ձեզ հաճախ օդանավակայանում միասին են տեսնում:
- Հաստա՞տ: Չէ, եթե օդանավակայանում տեսել են, ապա դա եղել է թիմային ճամփորդություն, իսկ իմ ու Հռիփսիմեի ընկերությունն առայժմ ուղղակի ընկերություն է: Ոչ մի բան չեմ կարող ասել, որովհետև այդ փաստը ո´չ հերքելու, ո´չ էլ հաստատելու է:
- Երկրպագուներ չկորցնելու համա՞ր եք այդպես վարվում:
- Կարծում եմ դա սխալ է: Այսօր ունենք երգիչներ, ովքեր պահանջարկված են՝ չնայած որ ամուսնացած են: Օրինակ՝ Թաթա Սիմոնյանն ամուսնացած է, բայց շարունակում է սիրված լինել: Եթե երկրպագուներս սիրում են իմ երգերը, ապա ինչ կապ ունի՝ ես ամուսնացա՞ծ եմ, թե՞ ոչ:

- Ընդհանրապես երկրպագուներդ ե՞րբ «ականատես» կլինեն հարսանեկան արարողությանդ:
- Ձեզ խոսք եմ տալիս, որ առաջինը ձեզ կասեմ: Ամուսնանալու ցանկություն առաջին անգամ ունեցել եմ 18 տարեկանում. շուտով կլրանա 27 տարեկանս և մինչ օրս ցանկանում եմ ամուսնանալ, բայց ինչ-որ բան միշտ խանգարում է:
- Համապատասխան թեկնածու չկա՞, դրա համար չի հաջողվում ամուսնանալը, թե՞ այլ հանգամանքներ են խանգարում դրան:
- Ո´չ, ո´չ, համապատասխան թեկնածուն եղել է, հետո չի եղել ու կա, բայց դրա մասին չէ խոսքս, այլ, որ միշտ ինչ-որ բան չի հանգեցնում ամուսնության: Հենց որ իմ այդ դաշտն ազատվի, խոսքս հոգեկան դաշտի մասին է, երբ պատրաստ կլինեմ ամուսնության և վստահ կլինեմ այդ հարցում՝ ով կլինի, ոնց կլինի, կարևոր չէ, կամուսնանամ: Սակայն դա երբ կլինի՝ համերգիս օրը կամ համերգից տաս տարի հետո, անկեղծ եմ ասում, չեմ կարող ասել:
- Ինչպիսի՞ն պետք է լինի ընտրյալդ:
- Էնպիսին, ինչպիսին կսիրեմ կամ ինչպիսին սիրում եմ: Ում սիրում եմ կամ ում կսիրեմ, նա էլ կլինի կնոջ իմ իդեալը:
- Իսկ այժմ սիրո՞ւմ ես:
- Ես միշտ էլ սիրում եմ (ծիծաղում է): Միշտ պետք է սիրել, երբ սիրում ես, ստեղծագործելը ավելի հեշտ է լինում:

«Ե՞ս Yes!» ամսագիր, արխիվ, հուլիս 2011 թ.