Ի՞նչ արժե Տարոն Մարգարյանի քավորությունը

Երևանի քաղաքապետի խորհրդական, Քանաքեռ-Զեյթունի նախկին թաղապետ Արայիկ Քոթանջյանը շուտով պապիկ է դառնալու: Եվ ահա առաջին բանը, որ նախաձեռնել է ապագա պապիկը, ծնվելիք թոռան համար օրորոց գնելն է: Բայց, պարզվում է, մի բան է՝ լինել շարքային քաղաքացի և օրորոց գնել թեկուզ մեծ պոտենցիալ ու ապագա, բայց ծնվելու պահին շարքային կարգավիճակ ունեցող թոռան համար, մեկ այլ բան, երբ թոռդ դեռ չծնված՝ արդեն իսկ բարձրաստիճան քավոր է ժառանգել: Երեխայի կնքահայրը Երևանի քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանն է: Օրորոցի գնման գործընթացը կազմակերպվել է հենց այս՝ հույժ կարևոր և պարտավորեցնող փաստի գիտակցությամբ. «բա Տարոնն ա քավորը, հո չէ՞ինք կարա…»:

Քաղաքապետի պատվին քաղաքապետի խորհրդականը գնել է 2,5 մլն դրամ արժողությամբ ճերմակ օրորոց՝ ամբողջությամբ զարդարված Swarovski ադամանդներով:

Դատելով նրանից, թե ինչ պատասխանատվությամբ է մոտեցել ապագա պապը թոռան օրորոցի գնման գործընթացին, կարելի է կանխատեսել, որ ապագա քավորի համար երեխայի այցելության արարողակարգը ևս կանցնի ըստ պատշաճի և ընդունելության մյուս ատրիբուտներն էլ կհամապատասխանեն քավորի չափանիշներին:

Սանիկի ընտանիքի ձգտումը բնական է և հասկանալի, միակ հարցը, որ ծագում է վերոհիշյալ «սիտուացիայի» հետ կապված այն է՝ թե արդյոք քավորն ի՞նքն է համանման ընդունելություն պահանջում, ինչ-որ կերպ հասկացնում իր ապագա կամ առկա սանիկներին, թե ինքը կարող է քավոր-սանիկ խաղալ միայն նրանց հետ, ում հայտարարագիրն այս կամ այն կերպ կարող է «խոսել» իր հայտարարագրի հետ և որ իր ղեկավարած քաղաքում երկրի նախագահից ավելի բարձր վարկանիշ ունեցող քաղաքապետը չի կարող, ասենք, հասարակ փայտե օրորոցում պահվող երեխային սանիկություն անել. տեսախցիկների առաջ շինծու պաչիկ-մաչիկ խաղալուն էլի ինչ-որ կերպ կարելի է նախընտրական շրջանում դիմանալ, բայց, ա՛յ, իրական կյանքում իրական պաչիկ-մաչիկ, ասենք, հազիվ 200 հազարանոց օրորոց հայթայթողների հետ…

Եվ իհարկե, քննարկման թեմա չէ նաև այն, թե ինչպես է քաղաքապետի խորհրդական աշխատող պետական չինովնիկն իր հայտարարագրում լրացված աշխատավարձով 2,5 միլիոնանոց օրորոց գնել: Ինչպես մեր մյուս բոլոր բարձրաստիճան չինովնիկներն ու մեծահարուստները, Քոթանջյան Արայիկը ևս իր միլիոնները հաստատապես աշխատել է միայն «արդար վաստակով» և «սեփական քրտինքով», իսկ այն մասն էլ, որ ոչ մի կերպ չի հաջողվել արդար վաստակի տակ հարմարեցնել, բնականաբար, «ժառանգել է» հարազատ տատիկից՝ վերջինիս թողած ոսկիներով լի սնդուկն օրերից մի օր բացելով և անսպասելի հարստանալով: Եվ իհարկե, որպես կանոն, նման սնդուկները հայտնաբերվում են միայն մեր բարձրաստիճան պաշտոնյաների խորդանոցներում և նման սնդուկներով տատիկներ միայն նրանց է բաժին հասնում:

Իսկ հիմա մի փոքր ավելի լուրջ: Այն, որ քաղաքապետը կարող է քավոր-սանիկություն խաղալ իր ենթակաների կամ գործընկերների հետ, նորմալ է և բնական: Բայց մի բան է, երբ հղփացած հարուստներն են իրենց թույլ տալիս ցոփ ու շվայտ արարողակարգեր, մեկ այլ բան, երբ դա արձանագրվում է հազար ու մի պրոբլեմներով քաղաքացիներ ունեցող քաղաքի քաղաքապետի և նրա խորհրդականի փոխհարաբերություններում, հատկապես, եթե հաշվի ենք առնում այն հանգամանքը, որ Տարոն Մարգարյանը նոր սերնդի ներկայացուցիչ է: Իսկ որպես նոր սերնդի ներկայացուցիչ՝ շատ ավելի ընկալելի և գնահատելի կարող է լինել այն, որ հենց ինքը՝ իր կենսակերպով, իր պահանջներով, աշխատի թե՛ իր ընտանիքը, թե՛ իր շրջապատը զերծ պահել շքեղությունից: Եթե, իհարկե, ցանկանում է իսկապես լավ քաղաքապետ դառնալ, այլ ոչ թե համալրել հղփացած մեծահարուստների շարքը և ամեն անգամ հերթական շռայլության մասին պտտվող խոսքուզրույց վաստակել:

Լուսինե Կեսոյան