«Գիտե՞ս ով եմ՝ վարչապետին խորհուրդ տվողն եմ»

Կառավարության ծրագրի ճակատագիրը հարցականի տակ է դրված: Եթե վաղը վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը նորից ոտք դնի խորհրդարանի շենք, այսինքն՝ գիշերն իր կյանքին վերջ տված չլինի, ուրեմն հրաշք է տեղի ունեցել, հնարավոր է եղել գերմարդկային ջանքեր գործադրել և կուլ տալ իրեն հասցված վիրավորանքը:

Իսկ ամեն ինչ ահա թե ինչպես սկսվեց:

Կառավարության 2013-2017թթ. ծրագրի ներկայացման առաջին օրը վարչապետին հարցեր են ուղղվում: Պատգամավորները հարցերը տալիս են, բնականաբար, իրենց խելքի ու կարողությունների գյորա: Այդպես, առավել արժեքավորը տնտեսագետ կամ ոչ տնտեսագետ, բայց գործից հասկացող պատգամավորների հարցադրումներն էին: Հրանտ Բագրատյան, Արծվիկ Մինասյան, Գուրգեն Արսենյան, Միքայել Մելքումյան, Աղվան Վարդանյան, Վահան Հովհաննիսյան… շատերը մի քանի հարց էին ուղղում: Կային, իհարկե, նաև վիրավորական շեշտադրումներ պարունակող հարցադրումներ, դիտողություններ: Օրինակ, Հրանտ Բագրատյանը հենց սկզբից Տիգրան Սարգսյանին հայտնեց, թե զարմացել է ծրագիրը կազմողների վերլուծական կարողությունների աղքատության վրա, ինչին վարչապետը շատ հանգիստ պատասխանեց, թե վերլուծական կարողությունները պատրաստ են հարստացնել Բագրատյանի միջոցով:

Վարչապետին իր ոճի մեջ հարց ուղղեց նաև Զարուհի Փոստանջյանը. «Դուք քցող եք: Ինչի՞ եք էկել, որ էլի՞ խաբեք…»: Սակայն սա ևս «ծաղիկների» շարքից էր: Կուլմինացիան առջևում էր: Վարչապետին հարց էր որոշել տալ նաև ՀՀԿ ցուցակով պատգամավոր դարձած Նաիրա Կարապետյանը: Ավելի ճիշտ, ոչ թե որոշել էր, այլ որոշվե՛լ էր նման հարց ուղղել, ավելի ստույգ՝ մամուլով հնչեցված հարցին հարկ էր համարվել պատասխանել, դրա համար էլ հարկ էր համարվել նման հարց հնչեցնել...

Պատգամավորուհին, իրեն շատ լուրջ օրենսդրի տեղ դրած, թիթեռնիկային շորիկները տունը թողած, կոստումը հագած, հերթագրվեց, շատ լուրջ տոնով սկսեց արտասանել հանձնարարած դասը (հարցը նոր ատոմակայանի կառուցմանն էր վերաբերում), հետո էլ քննություն ընդունողի դիրքով սկսեց լսել, թե ինչ է զեկուցում վարչապետը, որից հետո, երբ արձագանքման համար խոսափողը միացրեց, վրա բերեց. «Ես Ձեզ խորհուրդ կտայի…»։

Որ վարչապետին կարող է խորհուրդներ տալ նախկին վարչապետ Հրանտ Բագրատյանը, միանգամայն հասկանալի է, և դեռ մի բան էլ ցանկալի. նման խորհուրդները նախկին սրտացավ պաշտոնյաների՝ սրտացավությունից ու սեփական բանիմացությունից ելնող, դեռ մի բան էլ պետք է պահանջված լինեն: Որ վարչապետին կարող է խորհուրդներ տալ Հովիկ Աբրահամյանը, Արծվիկ Մինասյանը, Միքայել Մելքումյանը… Բայց որ Տիգրան Սարգսյանն այն օրն է ընկել, որ նրան արդեն խորհուրդ տալու իրավունք է իրեն վերապահում մինչ օրս միայն կարճափեշությամբ աչքի ընկած, ամեն հարցի մեջ, անկախ դրա մասին գաղափար կամ գոնե մոտավոր պատկերացում ունենալու, իրեն մեջ գցող Նաիրա Կարապետյանը, ում ելույթների կամ անունը տալու ժամանակ գործընկերները մի կերպ են զսպում ժպիտը…

Վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը, թե ինչպես կարողացավ դիմանալ այս հարվածին, ուղղակի անհնար է նկարագրել… Ինչ վերաբերում է վարչապետին, ըստ երևույթին նաև նախագահին խորհուրդներ տվող Նաիրա Կարապետյանին, ապա վերջինիս վիճակն ավելի լուրջ է (մի առիթով, երբ Նաիրային ասացի, թե չարժե ԱԺ-ում ելույթ ունենալիս նախագահի հասցեին ավելորդ գովեստներ հնչեցնել, որ դա քծնանքի տպավորություն է ստեղծում, վերջինս զարմացած վրա բերեց. «Բա էդ մարդը մեզ ուղարկել ա ստեղ, որ իրան պաշտպանենք, բա էլ ինչի՞ համար ենք ստեղ էկել», ապշեցի՝ այն ժամանակ դեռ լավ չճանաչելով սուպեր-դեպուտատին ու չըմբռնելով, որ պատգամավոր դարձած կամ ցանկացած ձևով դարձված մեկը կարող է այս աստիճան թյուր պատկերացում ունենալ օրենսդրի կոչման մասին):

Սխրանքից երևի թե վայրկյաններ անց տիկին Կարապետյանն արդեն որոշեց, որ իր դեմ այլևս խաղ լինել չի կարող, և որ ինքն արդեն վեր պետք է գտնվի բոլոր հասարակ մահկանացուներից: Ընդմիջմանը Նաիրա Զոհրաբյանի հետ խոսում էինք, երբ սուպեր-դեպուտատը հանկարծ ցցվեց երկուսիս արանքում, և՝ «մի հարց տամ միայն, եթե կարելի է, առաջինը ես տամ, կարծում եմ՝ կարգավիճակից ելնելով՝ ես պետք է առաջինը լինեմ», դիմեց նաև ինձ՝ Նաիրա Զոհրաբյանին ինչ-որ բան հարցնելու ցանկությամբ: Իհարկե, ես չէի առարկել, պատգամավորուհու հարց տալու կամ չտալու հաշվով, որ վերջինս շեշտեր իր գերհատուկ «կարգավիճակը», այն, որ պատգամավորն ու լրագրողը միանգամայն տարբեր կատեգորիաների սուբյեկտներ են, որ ոչ մի դեպքում պատգամավորը չի կարող լրագրողի հետ նույն նժարի վրա գտնվել, հատկապես՝ իր նման՝ վարչապետին խորհուրդներ տվող հերոսը, որ ինքը վեր է, բոլորից էլ վեր…

Իսկ որոշ մարդիկ չէին կարողանում հավատալ, որ կարճափեշ այս տիկինը կարող էր Երևանում Մոսկվայի տան տնօրենի հետ կոպիտ խոսել ու հայհոյել… Չի բացառվում, որ այս մի սխրանքի «ջրումն» ու տրված երաշխիքներն էլ են որոշակի դեր խաղացել նման կերպարանափոխման կամ, ավելի շուտ, ինքնաբացահայտման հարցում:

Լուսինե Կեսոյան