Թե ինչպես նախարարը «թռցրեց» նախարարի փողը

Ֆինանսների նախարար Դավիթ Սարգսյանի պաշտոնավարումն ավելի քան խոստումնալից է դառնում: Իհարկե, մանրուքները շատ հաճախ դիտարկվում են իբրև երկրորդական, երրորդական նշանակություն ունեցող, անկարևոր ինչ-որ բաներ, սակայն շատ հաճախ հենց այդ մանրուքներն են ավելի քան հստակ ինֆորմացիա տալիս այս կամ այն անձնավորության կամ երևույթի վերաբերյալ:

Կառավարության ծրագրի քննարկման հերթական ընդմիջմանը նախարար-պատգամավորություն «ախպերությունը»՝ միջանցք դուրս եկած, ասում-խոսում էր, երբ հեռվից մոտենալով՝ նկատեցի, թե ինչպես արդարադատության նախարար Հրայր Թովմասյանը ձեռքը տարավ գրպանը, հետո հանեց ու մի թղթադրամ գցեց հատակին: Մոտենալով նախարարին՝ զգուշացրի, որ դրամն ընկել է: Հազիվ էր Թովմասյանը հասցրել ընկալել ասածս ու կռանալ, որ վերցնի, երբ ավելի երիտասարդ, ավելի «աչքաբաց» Դավիթ Սարգսյանը, պահը չկորցնելով, կռացավ, թռցրեց թղթադրամը Թովմասյանի ձեռքերի արանքից և վրա բերեց. «Քոնն էր, հիմի էլ քոնը չի»:

Եթե ֆինանսների նախարարը պաշտոնավարումը շարունակի նման տեմպերով, դժվար է երևակայել, թե ինչերի ենք դեռ ականատես լինելու: Բայց ամենակարևորն, իհարկե, այն է, թե, ո՞ւմ ձեռքից է ֆինանսների նախարարն այսուհետ փողերը «թռցնելու». եթե «թռցնելու» պրոցեսը կիրառվի միայն նախարարների ու օլիգարխների նկատմամբ, բնականաբար, դա միայն կարելի է ողջունել, բայց եթե փողերը նորից՝ բարի ավանդույթի համաձայն, ժողովրդի ձեռքից են տարվելու...

Ի դեպ, թղթադրամը ներկայիս իրականության համար շատ խորհրդանշական 5000 դրամանոց էր…

Լուսինե Կեսոյան