Քանզի հավերժ է «ներող»–ի զորությունն ԱԺ-ում

Ինչ է ասել էթիկայի հանձնաժողով կամ որ նույնն է բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց էթիկայի հանձնաժողով՝ հանձնաժողով, որի առաքելությունը երկրում գործող հանրային ինստիտուտների նկատմամբ հասարակության վստահության բարձրացումն է և արդար կառավարման համակարգի ներդրումը, ինչպես նաև բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց գործունեությունը հասարակության համար առավել թափանցիկ ու հրապարակային դարձնելը. սա՝ ըստ տրամաբանության և ըստ ՀՀ սահմանադրության:

Իսկ այժմ հանձնաժողովը, դրա գործունեությունն ու աշխատանքը քննարկենք ըստ էության, այլ ոչ թե ըստ տրամաբանության. իրականում այսօր այն երևույթները, որոնք օր օրի դառնում են հանրային քննարկման առարկա, մնում են անպատժելի հենց այս հանձնաժողովի կողմից, սակայն, ըստ տրամաբանության, պետք է, որ լիներ հակառակը, սակայն ունենք այն, ինչ ունենք: Երբ դեռ ամիսներ առաջ ԱԺ-ում պատգամավոր Մհեր Սեդրակյանը սպառնացել և վիրավորել էր լրագրողին, էթիկայի հանձանաժողովը նիստ գումարեց, հանդես եկավ եզրակացություններով ու արդյունքում հասավ անասելի արդյունքի. ՀՀԿ-ական պատգամավոր Մհեր Սեդրակյանը ներողություն խնդրեց լրագրողից։ Չնայած նրանից առաջ ներողություն էին խնդրել նաև այլ պաշտոնյաներ, այդ թվում՝ Էդուարդ Շարմազանովը, Արմեն Աշոտյանը, սակայն նորից, ըստ էության, երևույթը՝ որպես էթիկայի կանոնների խախտում, չբացակայեց մասնավորապես ԱԺ-ից:

Այսօր էլ բոլորն արտահայտվում են այնպես, ինչպես ուզում են, վիրավորում են այնպես, ինչպես ուզում են և ում ուզում են, իսկ համապատասխան հանձնաժողովը, որը կոչված է կանխարգելել նման երևույթները, ինչպես ասում են «քնած է էշի ականջում» կամ «по нарошку» ռուսների ասած կամ էլ փաստեր չունեն արձանագրված երևույթը հաստատելու համար և գերադասում է լռել. իհարկե այս վերջին «կամ»–ը կրում էր միայն զուտ էսթետիկ բնույթ՝ ապահովելով վեհանձն անաչառությունը:

Չնայած նրան, որ այս հանձնաժողովի անդամները նշանակվել են Հայաստանի Հանրապետության նախագահի կողմից՝ Ազգային ժողովի նախագահի, վարչապետի, Սահմանադրական դատարանի նախագահի, վճռաբեկ դատարանի նախագահի, գլխավոր դատախազի ներկայացմամբ՝ յուրաքանչյուրը՝ մեկական անդամ սկզբունքով, այնուամենայնիվ, դեռևս կային ու կան մարդիկ, ովքեր հավատում էին ու հավատում են հանձնաժողովի գործունեությանը և հետաքրքրականը հենց այն է, որ այդ գործունեությունը պետք է, որ բխեր հենց հավատացողների շահերից, այլ ոչ թե նորմերը խախտողների շահերից:

Այսպիսով, ինչ է ստացվում. ըստ էության՝ ստացվում է իրավիճակ, երբ կարող ես վիրավորել, ինչու չէ տալ «չանը ջարդել», բռնաբարել, իսկ վերջում ցավել պատահածի համար, ծայրահեղ դեպքում էլ՝ ներողություն խնդրել և վերջ, պատկերացնում եք՝ վե՛րջ։ Դուք կարող եք հանգիստ անցնել ձեր մյուս գործերին։ Մի խոսքով՝ ամենաթողության գերբարձր աստիճանն այսօր սպառնում է դառնալ մարդկային նորմերի ամենակոշտ խախտումը թե՛ ԱԺ-ում, թե՛ այլ հաստատություններում:

Այլապես ինչո՞վ կարելի է բացատրել այն, որ ԱԺ ԲՀԿ-ական պատգամավոր Լյովա Խաչատրյանն իրեն թույլ է տալիս լրագրողներին «քշել», չնայած նրան, որ, ըստ էության, այդ քայլն առաջին հերթին սեփական ինքնասիրությանը հասցվող հարված էր, այնուամենայնիվ, սա այն դեպքն էր, երբ էթիկայի հանձնաժողովը պետք է պատասխանատվության ենթարկեր պատգամավորին ու նվազագույնը նպաստեր՝ նրան պատգամավորական մանդատից զրկելու գործին:

Այլապես ինչպես կարելի է բացատրել ՀՀԿ փոխնախագահ Գալուստ Սահակյանի խոսքերն՝ ուղղված մեկ այլ պատգամավորի. «Երկրի գլխավոր դատախազից դժգոհ են լինում միայն հանցագործները, եւ այդ առաքինի տիկնոջը պետք է սովորեցնել, որ ԱԺ-ն մայրուղի չի, որ մեքենա կանգնեցնեն ու մեքենաները չկանգնեն՝ դրանից նեղանան»: Իսկ ո՞ւր է էթիկայի հանձնաժողովը, ո՞ւր մնացին այն գործառույթները, որոնք ըստ տրամաբանության ակնկալվում էին ու ակնկալվում են հանձնաժողովից... չկան: Իսկ Գալուստ Սահակյանը զբաղվում է այլ գործերով՝ բաց թողնելով իր հետևից նման վարքագիծ դրսևորելու երևույթի դռները և հնարավորություն տալով ավելի երիտասարդ, ասել է թե՝ աճող սերնդին անել այն, ինչն իրենց չհաջողվեց:

Իսկ բացակայությունների, այլ պատգամավորների փոխարեն քվեարկողների և մնացածի մասին խոսելն ուղղակի անիմաստ է. մնում է միայն փակել հանձնաժողովի դռները և բացել իրականության դռները՝ զերծ պահելով հասարակությանն ավելորդ «ություններից»՝ բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց էթիկայի հանձնաժողովի տեսքով:

Ըստ էության՝ փոփոխություններ առանձնապես համակարգը և իրականությունը չեն կրի, քանզի հավերժ է «ներող»–ի զորությունն ու իմաստությունը: Մնում է ցավել և ներողամիտ լինել մեղավորների հանդեպ:

Գևորգ Ավետիսյան