ՄԱՊ-ի Ալիկը «դարձի է եկե՞լ»

«ՄԱՊ-ի Ալիկը»՝ Արմավիրի թիվ 21 ընտրատարածքից խորհրդարան գործուղված պատգամավոր Ալեքսան Պետրոսյանն, այսօր ասուլիս է հրավիրել և կոչ արել Հայաստանի 1000 խոշոր հարկատուներին, կուսակցություններին, միջազգային դոնոր կազմակերպություններին, Հայաստանում հավատարմագրված օտարերկրյա դեսպանություններին, սփյուռքահայերին՝ օգնել կարկտահարությունից տուժած գյուղացիներին:

Ասել, թե Ալեքսան Պետրոսյանը ժողովրդի ցավերով տապակվող ընտրյալ էր, դժվար կլինի: Այս տարիներին, ճիշտ է, Պետրոսյանը տարվա մեջ մեկ կամ երկու անգամ մեկ կամ երկու նախադասություն գուցե թե արտաբերեր և գուցե ինչ-ինչ չափանիշներով իր համերկրացի Նահապետ Գևորգյանից մի փոքր ավելի ընդունելի կերպար համարվեր, բայց որ ծավալեր բուռն գործունեություն, ժողովրդի շահերից բխող ելույթներ ունենար, դա արդեն երևակայության սահմաններից անդին տեղակայված հասկացություն էր:

Վերջին կարկտահարությունը, սակայն, «ՄԱՊ-ի Ալիկի» կենսագրականում լրջագույն ջրբաժանի դերակատարում ունեցավ կարծես թե: Նախկին՝ միմիայն որպես կոճակ սեղմող աշխատող պատգամավորը կերպարանափոխվեց բոլորի աչքի առաջ: Պետրոսյանի հարցադրումներն ու ելույթները հետևեցին մեկը մյուսին: Կառավարության ծրագրի քննարկման ժամանակ Պետրոսյանը հերթագրվեց և վարչապետին ուղղեց կառավարության ներկայացրած 2013-2017թթ. ծրագրի հետ բացարձակապես կապ չունեցող, բայց այդ օրերին իր ընտրատարածքի ժողովրդի համար առաջնային նշանակություն ունեցող հարց: Դրան հաջորդեց կարկտահարության պատճառած վնասը ինչ-որ կերպ փոխհատուցելու, գյուղացիությանն օգնելու կոչ պարունակող ելույթը: Պատգամավորը հենց այդ ելույթի ժամանակ էլ հայտարարեց, որ մարզի գյուղացիությանը պատճառվել է 60-70 մլն դոլարին համարժեք վնաս և որ սա համազգային աղետ է, որ անհրաժեշտ է հիմնադրամ բացել և օգնել: Իսկ արդեն այսօրվա ասուլիսում պատգամավորը խոստովանել է, որ անձամբ ինքն էլ է տուժվել և իր 700 հեկտար խաղողի այգիներն էլ վնասվել են և որ վնասը կազմում է 400 հազար դոլար:

Որ Արմավիրին իսկապես աննախադեպ և լրջագույն վնաս է հասցված և որ իսկապես գյուղացիությունը՝ առանց այն էլ խիստ խոցելի պայմանների մեջ գտնվող գյուղացիությունը լրջագույն օգնության կարիք ունի, քննարկման ենթակա չէ: Որ պատգամավորն, ի վերջո, ակտիվացել է և սկսել գիտակցել, թե ինչ ասել է պատգամավորական մանդատ, ինչի համար է պատգամավորը գործուղվում Ազգային ժողով՝ հատկապես մեծամասնական ընտրակարգով պատգամավոր դարձածը, միանշանակ լավ է: Բայց, որքան էլ ցավալի, այնուամենայնիվ, դժվար է չֆիքսել այն, ինչ ակնառու է դառնում առաջին իսկ հայացքից:

Այն, որ պատգամավոր Պետրոսյանը սկսեց հասկանալ գյուղացիների դարդ ու ցավը միայն այն բանից հետո, երբ անձամբ ընկավ այն նույն դժվարությունների մեջ, որոնց մեջ են գյուղացիներն արդեն որերորդ տարին: Բավական էր ՄԱՊ գործարանի սեփականատիրոջ համար մթերման հիմնական քանակություն ապահովող 700 հեկտար խաղողի այգիները վնասվեին և գործարանը մնար ձեռնունայն, որ գործարանատերը միանգամից սկսեր օգտվել՝ մինչ այդ իր կողմից անգործության մատնված խոսափողներից:

Նույն տրամաբանությամբ, կարելի է ենթադրել, որ, Աստված մի արասցե, եթե մի բան պատահի Մաքսիմ Հակոբյանի հանքի հետ, հենց հաջորդ օրը թե՛ ինքն անձամբ, թե իր՝ խորհրդարան գործուղած որդին միանգամից կակտիվանան և օրը մեջ ելույթներ կունենան՝ ի օգուտ ժողովրդի: Բավական է՝ մի բան պատահի Սամվել Ալեքսանյանի գործարանի կամ դրա հումքն ապահովող տարածքի հետ, հենց հաջորդ վայրկյանին նա մեկընդմիշտ հրաժեշտ կտա իր ցինիկությանն ու կհագնի ժողովրդի դարդ ու ցավով տապակվողի պատմուճան: Բավական է Արսենյան Աշոտի բիզնեսների հետ մի բան պատահի, նա էլ երկու րոպեով խորհրդարան մտնողից ու այնտեղից հեռանալ շտապողից կվերածվի ժողովրդի իրական ընտրյալի…

Ինչ վերաբերում է Արմավիրի մարզին, ապա այնտեղ իսկապես աղետալի իրավիճակ է, իսկ որ ամենացավալին է, կառավարության ձեռնարկած միջոցառումներն այստեղ ոչ մեկին էլ չեն սփոփել: Մարզում գյուղացիության հիմնական զանգվածը տրամադրվել է արտագաղթելու:

Մտայնությունը հետևյալն է՝ եթե անգամ հաջորդ տարի ինչ-որ կերպ հնարավոր լինի հողից բերք ստանալ, բայց մինչ այդ դեռ կենդանի մնալու, սնվելու, ընտանիքը պահելու խնդիր կա… Իսկ դրա ելքը մեկն է՝ արտագաղթել ու փրկվել կարկուտների, երաշտների դեմն անպաշտպան մնալուց, բանկերի՝ սնանկացնող ու տուն ու տեղից զրկող վարկերից, կառավարությանը մշտապես աղերսելուց ու մշտապես արհամարհվելուց…

Որ Հայաստանի Հանրապետությունում վարչապետ, պատգամավոր, նախարար, վարչության պետ աշխատել ցանկացողի պակաս չկա, փաստ է, բայց որ մեր երկրում արդեն իսկ աշխատուժի լրջագույն պակաս է զգացվում, ևս փաստ է, որն անհնար է չֆիքսել: Իսկ որ արտագաղթի տեմպերի ավելացման պարագայում աշխատուժի կարիքը մեծանալու է, հասկանալու համար ո՛չ բարձրագույն մաթեմատիկայի նրբություններին անպայմանորեն ծանոթ լինել, ո՛չ էլ «օձի խելք» ունենալ է պետք:

Լուսինե Կեսոյան