Լիսկան կպատժվի

Սյունիքի մարզպետ Սուրիկ Խաչատրյանի թիկնազորը հերթական անգամ մարդ է սպանում (քանի որ գործը դեռ նախաքննության փուլում է, այս պահի դրությամբ անհնար է ստույգ ասել՝ մարզպետն անձամբ կրակել է, թե՝ ոչ) և հերթական անգամ սպանությունից անմիջապես հետո փորձ է արվում եղելությունը ներկայացնել ցանկալի լույսի ներքո: Թե ովքեր են օպերատիվ լրատվությունը ներկայացնող Շամշյանին ներկայացրել դեպքի մանրամասները՝ իրավապահ մարմինները, թե՝ մարզպետի մերձավորները, դժվար է ասել, բայց մի բան ակնհայտ է՝ հենց առաջին իսկ ժամերից փորձ է արվում ամեն ինչ բարդել հակառակ կողմի վրա:

«Եվ հենց միջադեպից ժամեր առաջ Ավո Բուդաղյանը Գորիսում հայտնի Սդղի լճում «կեր ու խումի» է եղել», որին ի դեպ ներկա է եղել ԼՂՀ նախագահ Բակո Սահակյանը, ինչից հետո քաղաքապետի թեկնածուն զանգահարել է եղբորը և չգիտես մտքներով ինչ է անցել, եղբոր հետ «կոկոները տաքացրած» և զինված այցելել են մարզպետ Ս. Խաչատրյանի տուն և առանց խոսք ու զրիցի, հայհոյանքներ տալով, կրակոցներ արձակել, ինչի հետևանքով մարզպետի մորաքրոջ թոռը հրազենային վնասվածք է ստացել, իսկ քաղաքապետի թեկնածուն և նրա եղբայրը, չտիրապետելով իրենց, շարունակել են անկանոն կրակոցներ արձակելը, ինչի արդյունքում էլ եղբայրը մահացել է, իսկ ՊՆ սպան հրազենային վնասվածք է ստացել: Այդ պահին տանն են եղել նաև մարզպետի հարազատներից, ովքեր, բարեբախտաբար, չեն տուժել:

Գորիսեցիները ֆոտոլրագրողին հայտնել են, որ նրանք քավոր-սանիկ են: Դեպքի վայրում հայտնաբերվել են հանցագործության գործիք հրազենները, ինչպես նաև մի քանի ավտոմեքենաներ: Տարեց գորիսեցիները ֆոտոլրագրողի հետ զրույցում պատմում էին, որ եղբայրների կողմից սա առաջին դեպքը չի և երբ նրանց «կոկոները տաքացած» է լինում, հրազեններով սկսում են «գյումրվա տրնգի պարել»:

Արդեն հաջորդ տեղեկատվության մեջ Շամշյանն ինքն էլ սթափվում է և հայտնում, որ «եղելությունը» ներկայացնող գորիսեցիները մարզպետի մերձավորներն են և ցանկանում են ապատեղեկատվություն տարածել:

Թե այս տարիների ընթացքում քանի անգամ է հռչակավոր Լիսկա անունն առնչվել այս կամ այն հանցագործության հետ, ավելի լավ գիտեն իրավապահ մարմինները, որոնք ամեն անգամ կատարված հանցագործությունը խիստ խնամքով տեղավորել են «Սուրիկ Խաչատրյան» վերտառությունն ունեցող թղթապանակում, ապա՝ լծվել հերթական գործից «Սուրիկ Խաչատրյան» անունը ջրելու ու մաքրելու գործին:

Թե ինչ «իրականություն» է պատրաստվում այս անգամ հրամցնել Լիսկան, կերևա առաջիկա օրերին. մինչ այս պահն արձանագրվածն անտաղանդ սցենարիստի անհաջող ֆարս էր:

Կրակահերթերի հետևանքով մահանում է Գորիսի քաղաքապետի նախկին թեկնածու Ավո Բուդաղյանը, նրա եղբայրը՝ ԼՂՀ թիվ 36534 զորամասի հրամանատար, գնդապետ Արտակ Բուդաղյանը ծանր վիրավորվում է և հիվանդանոցում կռիվ տալիս մահվան դեմ, մինչդեռ Սյունիքի մարզպետը տնից դուրս է գալիս և հայտարարում, թե քնած է եղել և դեպքի հետ կապ չունի:

Ի՞նչ է, մարզպետի տանը բոլորին կրակահերթերո՞վ են դիմավորում ու սպանո՞ւմ, մարզպետի տունը վերահսկվում է լիակատար ինքնագործունեությամբ գործունեություն ծավալող թիկնազորի կողմի՞ց, որ առանց որևէ մեկի զեկուցելու, առանց որևէ մեկի դաբրոյի՝ կարող է կրակ բացել ցանկացածի, տվյալ պարագայում՝ ավելի քան վտանգավոր անձնավորությունների վրա՞ (դժվար է հավատալ, որ ԼՂՀ զինված ուժերի հրամանատարությունը կուլ կտա իր հրամանատարի վրա կրակելը): Թե՞ Սյունիքի մարզպետն այս տարիների ընթացքում ջրված հանցագործություններից այն աստիճան է լկտիացել ու կորցրել իրականության զգացողությունը, որ սեփական կաշին փրկելու համար կարող է համարձակվել ԼՂՀ լավագույն զորամասի հրամանատարին ներկայացնել իբրև անկառավարելի հարբեցող, որ առանց որևէ պատճառի՝ նախահարձակ է լինում և աջ ու ձախ կրակ բացում: Այն դեպքում, երբ ՀՀ և ԼՂՀ զինված ուժերը ադրբեջանական խուժանից տարբերվում են հենց նրանով, որ երբեք նախահարձակ չեն լինում, հնարավորինս զսպվածություն են ցուցաբերում, բայց համբերության բաժակը լցվելու դեպքում հակահարված են հասցնում:

Որ Սյունիքում «Լիսկայի դարաշրջանն» արդեն ավարտին էր մոտեցել, պարզ էր: Որ հիշյալ անձնավորության սանձարձակությանն ու ուժի դիրքերից հաստատած վախի մթնոլորտին պետք է վերջ դրվեր, նույնքան հստակ էր: Առաջիկայում Սուրիկ Խաչատրյանը պաշտոնանկ էր լինելու: Բայց որ Սուրիկ Խաչատրյանը կարող էր չդիմանալ նույնիսկ մի քանի օր ու հերթական անգամ հերթական հանցագործությունը թույլ տար իր շուրջը… Թեև, եթե դատելու լինենք պատահականությունների օրինաչափության դիրքերից, ամեն ինչ, երևի թե, հենց այսպես էլ պետք է լիներ, և նման անձնավորությունը չէր կարող հենց այնպես, մեդալներով, առանց գոնե մեկ անգամ պատժվելու՝ ուղևորվել թոշակի:

Լուսինե Կեսոյան