Չթողնելու արվեստ

Այն, որ ԱԺ-ում պայքարն օր օրի ավելի է թեժանում, որի արդյունքում գնալով սրվում է հասարակության՝ առանց այն էլ ծանր վիճակը, փաստ է, իսկ ահա այն, որ այդ պայքարը հենց պատգամավորների համար է դառնում չակերտավոր գոյության պայքար, դա արդեն վեր է էթիկայի կանոններից, սակայն ի՞նչ էթիկա ԱԺ-ում: Էթիկայի հանձնաժողովը թողնելով մի կողմ՝ փաստենք մի քանի կարևորագույն հանգամանքներ ԱԺ-ում՝ հենց այդ նույն պայքարի համատեքստում:

Գաղտնիք չէ, որ ԱԺ-ում հիմնական պայքարը պատգամավորների միջև գնում է միայն մեկ բանի համար, այն է՝ պայքար միջազգային գործուղումների համար: Այս պայքարն ԱԺ-ում ծագել է դեռևս տարիներ առաջ, երբ Հայաստանի Հանրապետությունը կայացման փուլում էր, որն ի դեպ շարունակվում է մինչ այժմ, և կանգնել էր միջազգային հանրության հետ հարաբերվելու խնդրի առջև, հենց այդ պահից ի վեր էլ պատգամավորներն սկսեցին «իրար միս ուտել» այդքան բաղձալի և անվճար, ասել է թե՝ «ձրի» ճանապարհորդություններ «կպցնելու» համար:

Ի դեպ, դրա վառ դրսևորմանը մենք՝ հասարակությունը և քաղաքացիները, ականատես եղանք, երբ վերջերս Հայաստանը պատվիրակությամբ պետք է ներկայանար Բրյուսելում. հետաքրքիրն այն է, որ այս պարագայում պայքարը կարող է անգամ գնալ նույն կուսակցության երկու պատգամավորների միջև, անգամ վերածվել ծեծկռտուքի, ինչպես նաև՝ լեզվակռվի:

Սակայն, վերջերս կայացած խորհրդարանական լսումների ժամանակ, երբ Տիգրան Սարգսյանը ներկայացնում էր կառավարության նոր ծրագիրը և սպասում դրա հաստատմանը, խորհրդարանում տեղի ունեցան հետաքրքրական «մինի» բախումներ ընդդիմադիրների և իշխանավորների միջև. բանը հասավ նրան, որ անգամ անջատվեցին խոսափողեր ու կատարվեցին կանխատեսումներ, թե կրթության և գիտության նախարարին, ինչպես նաև արդարադատության նախարարին սպասվում է դաժան ծեծ դալաններում, այնուհետև արտագաղթ և այդպես շարունակ, իսկ ամենակարևորը տեղի ունեցավ հենց լսումներից հետո։ Պարզվեց, որ Հովիկ Աբրահամյանն ընդդիմության պահվածքի պատճառով որոշում է կայացրել ընդդիմության ներկայացուցիչների համար փակել Ֆրանսիա, Բելգիա, Իսպանիա և այլ եվրոպական և ոչ միայն եվրոպական երկրներ տանող դռները:

Հաշվի առնելով այն, որ դեռևս ամիսներ առաջ ԲՀԿ-ական էլիտան հրամայականներով էր հանդես գալիս ԱԺ-ում ու մեղադրում «Ժառանգության» պատգամավորներից ոմանց պետական բյուջեի հաշվին եվրոպական տարբեր երկրներում «հանգստանալու» մեջ, պետք է փաստել, որ այսօր իրավիճակը ռադիկալ կերպով փոխվել է. փոխվել է թե՛ մեղադրող կողմը և թե՛ մեղադրվող կողմը, և այսուհետ փոխվում են բոլոր նախկին կարգավիճակները, քանզի այսուհետ միայն ԱԺ նախագահն է, որ որոշելու է միջազգային գործուղումների մեկնողներին, և, ըստ ամենայնի, այդ մարդիկ կլինեն հենց Հանրապետական կուսակցության ներկայացուցիչները, ովքեր չնայած ունեցած իրենց հարստությանն ու կարողությանը, դեմ չեն լինի պետության հաշվին ևս մի քանի երկրներ «բացահայտել» իրենց համար և ամենակարևորը՝ պետության հաշվին:
Եվ ոչ մի դեպքում կապ չունի՝ տվյալ մարդիկ իրենց ունեցած ինտելեկտուալ ու կրթական մակարդակով համապատասխանում են այն չափանիշներին, որոնցով պետք է օժտված լինի երկիրը ներկայացնող անձը կամ գործիչը, թե՝ ոչ, և ոչ մի դեպքում նշանակություն չունի, թե ինչպիսի տպավորություն Հայաստանի պատվիրակությունը կթողնի միջազգային հանրության վրա. չունի, քանի որ Հայաստանում որոշում են կայացնում մի քանի հոգի միայն՝ խոչընդոտելով Հայաստանի Հանրապետության բնականոն զարգացմանը, թողնելով միայն ռեժիմի դեռևս տաս-քսան տարի ունեցած ինտելեկտուալ չզարգացվածության մակարդակը նույն աստիճանին, որը ևս ինքնաբերաբար դառնում է երկրի համար դեգրադացման լավագույն գրավականը:

Այսպիսով, միանշանակ կարելի է արձանագրել այն փաստը, որ Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանության կողմից վարվող քաղաքականության արդյունքում ոչ միայն արձանագրում ենք հետընթաց տնտեսական և ֆինանսական առումով, այլ նաև հետընթաց է արձանագրվում միջազգային հանրությանը ներկայանալիս Հայաստանի Հանրապետության ունեցած վարկանիշում՝ չնայած առանց այդ էլ ցածր վարկանիշի:

Գևորգ Ավետիսյան